Müziğin sesi başımı ağrıtmıştı.Elimdeki meyve suyunu tezgaha bıraktım ve arkadaşım Madison'ı aramak için mutfaktan çıktım.Havada ağır bir içki kokusu vardı.Herkes kafayı bulmuştu.Koltukların tepesinde dans eden ve bağıra bağıra şarkı söyleyen gençlere baktım.Bir partide nasıl bu kadar eğlenebiliyorlardı?Bu kalabalıkta Madison'ı bulmam mümkün değildi.İnsanlara çarpa çarpa çıkışa vardım ve kendimi dışarı attım.
-Neredesin sen?Ben eve gidiyorum.Gelecek misin?
Madison'a hemen bir mesaj attım.Çok geçmeden cevap gelmişti.
Madison -Bir çocukla tanıştım ve çok eğleniyoruz.Sonra görüşürüz.Kendine dikkat et.Seni seviyorum.
Ona iyi eğlenceler dilediğimi söyleyen bir mesaj attım ve telefonumu cebime soktum.Gece saat bir buçuktu ve ben tek başıma eve dönmeye çalışıyordum.Partileri her ne kadar sevmesem de arkadaşım Chloe gelmem için başımın etini yemişti.Ben de çenesine daha fazla dayanamayıp gitmeyi kabul etmiştim.Partiye gider gitmez ise beni satmış ve erkeklerin etrafında dolanmaya başlamıştı.Ceketime sarıldım ve kollarımı önümde kavuşturdum.Hava çok soğuktu.Ne olurdu ki sanki elbise değil de pantolon giyseydim?Evimden birkaç sokak ötedeki eski köşkün yanından geçiyordum bir çığlık duydum.Köşkün hep ürkünç gözüktüğünü düşünürdüm ama bu saatte daha da ürkünç gözüküyordu.Oradan en kısa sürede uzaklaşmak için adımlarımı hızlandırdım.Daha birkaç metre bile uzaklaşamadan sesi tekrar duydum.Bu seferki çığlık öncekinden daha güçlüydü.
Çığlık atan her kimse onu öylece bırakamazdım ama sesi takip edip köşkün bahçesine girmekten çok korkuyordum.En sonunda içimdeki iyi insana yenildim ve geri dönüp köşke doğru yürümeye başladım.Köşkün devasa kapısının önüne gelince kapıyı açmak için ittirdim ama kapı açılmadı.Üzeri örümcek ağlarıyla kaplıydı.Köşkte ne olup bittiğini bilmiyor oluşum ve durmak bilmeyen çığlıklar beni daha da çok meraklandırıyordu.Bütün gücümle kapıyı ittirdim ve kapı sonunda gıcırdayarak açıldı.Kapıyı geride bırakarak bahçede yürümeye başladım.Çimenler sararmış ve bütün çiçekler solmuştu.Çığlığı hala duyuyordum ve artık ses daha da yakından geliyordu.Polisi aramak için telefonumu çıkardım."Lanet olsun." dedim içimden.Hat çekmiyordu.Tahta bir kapının önüne gelene kadar sesi takip ettim ve kapının aralık olduğunu fark ettim.Kapının aralığından içeriye baktığımda dehşete düşmüştüm.
Gördüklerime inanmakta güçlük çekiyordum.İri ve uzun birisi bir adamın boynunu ısırıyordu.Isırdığı adamın kalbine saplanmış bıçağı görünce kanım dondu.Ağzımdan çıkan küçük çığlığa engel olamadım.İri çocuk kafasını ısırmakta olduğu adamdan çekip bana doğru çevirdi.Gözleri kırmızının koyu bir tonu,teni ise neredeyse bir ölü gibi bembeyazdı.Bir bıçak kadar keskin ve sivri dişlerinden ise kanlar akıyordu.Bu da neydi böyle?O bir vampir miydi?"Vampirler gerçek değildir.Rüya görüyorsun." diye tekrarladım içimden.Gözlerimi kapadım ve kolumu çimdikledim.Gözlerimi açtığımda hala bana bakıyordu.
Ne yapacağımı bilmiyordum ve olduğum yerde kalakaldım.Vücudumu hareket bile ettiremiyordum.Çocuk bana doğru gelmeye başlayınca kendime geldim ve hızla kapıyı kapadım.Köşkün kapısına doğru koşmaya başladım.Elimdeki telefonumu düşürürdüm.Arkamdan geliyor mu diye baktığımda onu göremedim.Galiba beni takip etmeyi bırakmıştı.Kafamı önüme çevirmemle durmam bir oldu.Bir anda karşımda belirivermişti.Bunu nasıl yapmıştı?Koyu kırmızı gözleri dehşet saçıyordu.Bana doğru yürümeye başladı.Hala ne yapacağımı bilmiyordum.Kalp krizi geçirmek üzereydim ve tekrar kaçmaya cesaret edemiyordum.Bütün vücudum titriyordu ve nefes nefese kalmıştım.Tam önüme gelince durdu.Bana kıyasla çok uzundu.İçimden beni öldürmeyeceğini umuyordum ama az önce gördüklerimden sonra birazdan beni de öldüreceğinden emindim.Bana iyice yaklaştı.Sıcak nefesini yüzümde hissedebiliyordum.Ona bakmaya korktuğum için gözüm yerdeki solmuş çiçeklerde geziyordu.Çenemden tuttu ve başımı kaldırdı.Elleri buz gibiydi.Kafamı geri çekmemle çenemdeki eli düştü.
Derin bir sesle "Ne gördün?" dedi.Ağzımı bile açamıyordum.Zaten ne diyebilirdim ki? "Bir soru sordum." diye bağırdı sinirle.Kalbimin atışını göğsümde hissedebiliyordum.Zar zor konuşabildim ve kekeleyerek "Hi-Hiç bir şey g-görmedim." dedim.Bunu dememle kahkahalarla gülmeye başladı.Her ne kadar gülüyor olsa da hala çok korkunç gözüküyordu.Bir anda gülmeyi kesti ve "Oradan bakınca salak gibi mi gözüküyorum?!" diye bağırdı.Koşabildiğim kadar uzağa koşmak istedim ama o öylece karşımda dikilirken yapamazdım.Doğruyu söylemekten başka seçeneğim yoktu.Hem belki beni öldürmezdi."G-gördüm..Her şeyi gördüm." dedim sesimin titremesine engel olamayarak.Sonunda onun yüzüne bakmaya cesaret edebilmiştim ve artık göz gözeydik.Onu incelemeye başladım.Saçları kahverengi ve dağınıktı.Alnına düşen küçük bukleleri ise ürkünç görünümünün tam aksine onu sevimli gösteriyordu.Onun sevimli olduğunu nasıl düşünebiliyordum?Koyu kırmızı gözlerine baktım.Acaba her zaman böyleler miydi?Belki de istediği zaman rengini değiştirebiliyordu.
Beni düşüncelerinden ayıran şey onun sesi oldu."O zaman kim olduğumu biliyorsundur...ne olduğumu desek daha doğru olur aslında."H-hayır bilmiyorum." dedim.Hala ondan korkuyordum ve her konuştuğumda sesim titriyordu.Kısa bir süre uzaklara baktı ve sonra bana döndü.Derin bir nefes alıp gülümsemeye başladı.İlk defa gülümsüyordu ve az önceki attığı korkunç kahkalardan eser yoktu.Hatta gülümsemek ona çok yakışıyordu.Yakışıklıydı da.Canımı düşünmem gerekirken ne düşündüğümü fark edince kendime sinirlendim ve hemen gözlerimi ondan çektim.Muhtemelen birazdan beni öldürecekti ve ben gelmiş onun ne kadar yakışıklı olduğunu düşünüyordum.
Tekrar ona baktığımda gözlerinin renginin kırmızıdan kahverengiye geçtiğini gördüm.Teni ise artık soluk değildi.Az önceki korkunç kişi gitmiş sanki yerine başka birisi gelmişti.O gerçekten de bir vampirdi.Bana doğru kendinden emin bir adım attı. "Ben bir vampirim."
Oops! This image does not follow our content guidelines. To continue publishing, please remove it or upload a different image.
