arcade | chanbaek

bölüm 1

Park Chanyeol, 28 Haziran 2019

    Yayınevine yaptığım başvuru kabul edilmiş! Hemen arkadaşlarımı, ailemi, Kyungsoo’yu; kısacası tanıdığım herkesi aradım. Bunun şerefine evimde bir havuz partisi vermeye karar verdim ve herkesi davet ettim. Kyungsoo birkaç arkadaşını da getirecekmiş. Çok eğlenceli olacağına adım gibi eminim!

    Yarın sabah parti için gerekli ne varsa alacağım -içki, meşrubat, çerez, et, markette elime ne geçerse- ve bahçeyi temizleyeceğim. Mezuniyetimden 4 sene sonra ancak bir yayınevine kabul edilmişim, bunu da muhteşem bir partiyle kutlamak gerekir değil mi?

    Ses sistemini kurdum, tabak ve bardakları yıkadım ve bugünlük işim bitti. Artık rahatça dinlenebilirim.

    Neden bilmiyorum ama içimden bir ses partide kötü bir şey yaşanacağını söylüyor. Başka bir iç sesim partinin harika geçeceğini söylüyor aynı zamanda. Şu anda kendi içimdeki seslerin kendi içlerindeki kavgasına şahit oluyorum. Ne kadar güzel değil mi? Hayat zaten böyle mutluluklarımın ağzına her zaman sıçmıştır, umuyorum ki yarın hayat biraz güler bana. Çünkü tescilli bir yıkık olan ben, hayatın ağzıma sıçmasından bıktım. Bir tek üniversitede edebiyat bölümünü kazanmamda güldü hayat bana. 1991’de, henüz dünyaya gelmemişken çok mutluydum ben.

    27 Kasım 1992. Doğum tarihim. Aynı zamanda mutluluğumun sona erdiği gün. Doğduğum o anda normal bebeklerden daha fazla ağladığımı söylemişlerdi bana. Bizim sülalede doğduğu an en çok ciyaklayıp ağlayan benmişim. Ya da bu ablamın beni üzmek için söylediği milyonlarca yalandan sadece biri…

    Yarınki partideki misafirlerime kendi özel tteokbokki’mi de yapıp ikram etmek istiyorum aslında. Kyungsoo dışında kimsenin tatmadığı, ve tadacakların benim yaptığıma şaşırmasının olası olduğu özel bir tarif çünkü. Kimseyle de paylaşmadım, Kyungsoo hariç.

    Hayat zaten her zaman kaybedeni olduğum bir oyun. Ve ben bu oyunun müptelasıyım. Ölmek istesem en azından sevdiklerimin hatrına yaşamam gerektiğini düşünüp devam ediyorum. Bir yara alsam, o yara beni huzura kavuşturacak şey olsa bile yarayı iyileştiriyorum. Çelişkilerle dolu bir insanım ben.

    Hayatın bana sekiz yıl sonra ilk defa yüzünü güldüğü bu anı çevremdekilerle kutlamanın heyecanındayım hala ben. Acaba neler olacak, nasıl anacağız ileride o günü, insanlar gerçekten eğlenecek mi, arkadaşlarımla nasıl saçmalıklar yapacağız ve daha nice saçma sapan şey. Ne yapayım, bu gibi detaylara takılıyorum.

    Yarın çok güzel olacak. Yani, umarım öyle olur.