FROST's POV:
Pikit mata 'kong hinihintay ang oras na makarating kami sa Grix International School.Parang kailan lang 'nung pinaplano kong lumipat dito upang maisagawa ang aking plano. Ang makapag higanti sa mga vexon.ngunit alam kong hindi magiging madali ito.
Because.. Chasing the demon is like chasing my own death.
Minulat ko ang aking mata nang maramdaman kong huminto ang aking lulang sasakyan.
"narito na po tayo miss." saad ng aking driver.
walang anu-ano'y lumabas na ako sa sasakyan.
Kagaya nang aking inaasahan. Maingay ang paligid. Lahat sila'y makikitaan ng pagiging mayaman.
Tss.
Hindi pa man ako nakakarating sa floor namin ay tumunog na ang school bell, hudyat na mag sisimula na ang klase.
Ilang minuto rin akong nag lakad dahil sa paghahanap nang aking room section.
At last.
Nasa room na ang aming guro nang makarating ako rito.
"sorry im late." paumanhin ko rito.
Manghang nakatingin sa akin ang aking mga kaklase at 'saka nag bulungan ang mga ito.
"so you are the new student if im not mistaken."
"yes ma'am."
"please introduce your self first."
"im Frost kein crugert. Just call me frost." simpleng pakilala ko.
"that's all?" takang tanong sa 'kin ng aming guro.
"do i have to tell you my whole life story?."
"a-ah no. you may now take your seat."
Pagka-upo ko'y sa labas na agad ang aking paningin sinusuyod ang buong eskwelahan gamit ang aking malawak na isipan.
Ngunit natigil ang aking pag-iisip nang may lalaking nag salita sa harapan.
"sorry ma'am im late." naka ngiting paumanhin ng lalaki sa harapan.
"pangatlo mo na to mr. Vexon."
Halos tumigil ang aking paghinga nang marinig ang apilyido na 'yon.
Tutok ang aking paningin sa lalaking nasa harapan.
"sorry ma'am." kamot-ulong paumanhin nito.
"next time na malate kapa sa klase ko mr. Vexon, hindi na. Kita papapasukin pa. Do you understand?."
"yes ma'am."
"ok go to your seat now."
Kung hindi ako nag kakamali sya ang kaisa-isang anak ng pamilyang vexon.
Ang pumatay sa aking mga magulang at sa buong angkan ng crugert.
Halos maikuyom ko ang aking dalawang palad sa sobrang pag-pipigil ko nang aking galit.
Konting panahon nalang frost.... Konting panahon nalang at maisasakatuparan mo na ang pag-hihiganting nais mo.
Ngunit sa nakita ko kanina'y hindi ko sya mababakasan ng kahit na kaunting kasamaan. Kahit yata insekto'y hindi nya kayang patayin. ngunit hindi nabawasan ng galit na nasa puso ko s napansin kong ito.
Kailangan kong makausap si gabriel tungkol rito.
Ilang oras ang lumipas hanggang sa mag ring ang bell para sa break time.
Wala akong ginawa kundi ang bantayan ang bawat kilos ni zero.
Papunta na ako sa cafeteria ngunit na ka'y zero parin ang tingin ko na nasa harapan ko.
"hey, im andrea. Ikaw yung new student right?." pakilala ng isang babae na tumabi sa akin habang nag lalakad.
"yeah." sagot ko na naka'y zero parin ang aking tingin.
May mali ba sa impormasyong ibinigay sa'kin ni gabriel.
"may gusto kaba kay zero.?" biglang tanong sa'kin ni andrea.
Kunot noo akong napatingin rito.
"kay zero?." takang tanong ko rito.
Ano bang pinagsasabi nito.
"zero vexon. Don't worry hindi narin naman nakakapag taka kung may gusto ka sa kanya. Kasi halos lahat naman dito sa grix ay may gusto kay zero." kwento nito.
Napangisi ako.
Mukhang kailangan ko pang mangalap ng mga impormasyon bago ko isagawa ang plano ko.
"wala akong gusto sa kanya." seryosong sagot ko rito.
"why not?. Mabait naman si zero.hindi lang 'yon, gwapo na matalino pa.tyaka lagi itong naka ngiti na gustong-gusto ng mga girls. " dagdag nito.
Ganito ba mag tago ang isang zero vexon nang pagiging demonyo nya?.
Kung gano'y masasabi kong magaling ka nga.
Hindi ko namalayan na nasa cafeteria na pala kami.
Dumiretso na ako sa pila upang makapag order.
"'dun nalang tayo." turo nya sa table na kaharap nang puwesto nila zero."
"ilang taon kana?." tanong ni andrea habang kumakain.
"18." simpleng sagot ko habang naka tingin sa pagkaing nasa plato ko ngunit alerto ang aking pakiramdam.
May posibilidad na nararamdaman nya ako. Kailangan kong mag ingat.
Natapos ang break time nang hindi ko namamalayan. Masyadong malalim ang naging pag-iisip ko. Masyado akong naging alerto.hanggang sa natapos na ang unang araw ko dito sa grix nang walang nang yayari kundi pagmamatyag.
Pumayag akong maging kaibigan ni andrea dahil alam kong makakatulong sya para madag-dagan ang impormasyong hawak ko.
Ang kailangan ko lang ay mag ingat upang 'di makahalata si zero.
Pagkarating ko sa mansyon ay agad kong tinawagan si gabriel.
Hindi pa nakakatatlong ring ay agad na nitong sinagot.
"hello... Yeah it's me.. We need to talk..wala ako ngayon sa calex.. Nandito ako ngayon sa Pilipinas...isesend ko nalang yung address."
Pagkatapos nang pag-uusap namin ni gabriel ay bumalik na naman ako sa matinding pag-iisip habang pinapaikot ko ang isang ballpen sa daliri ko.
