Dark Ages Of My Life

Πρόλογος

Ένιωσες ποτέ ότι είσαι μόνος σε αυτόν τον κοσμο; Παρόλο που έχεις τόσους φίλους να σε στηρίζουν πραγματικά ,που νοιάζονται ειλικρινά για εσένα και η οικογένειά σου να είναι πάντα δίπλα σου έχεις την αίσθηση ότι όλος ο κόσμος σε εγκαταλείπει, σε ξεχνάει, δεν θυμάται το όνομά σου ; Πόσο απαίσιο είναι αυτο το αίσθημα . Γύρω σου μαύρες σκιές που ψιθυρίζουν ενοχλητικά κινούνται γρήγορα και εσύ στο κέντρο θέλοντας να κλάψεις. Σίγουρα εδώ πρέπει να μείνω; Σίγουρα δεν ανοικω αλλού; Μα ο πόνος είναι μεγαλύτερος όταν ξέρεις που βρίσκεται το κατάλληλο μέρος για εσένα αλλά να μην έχεις την δυνατότητα να το επισκεφτείς πλέον. Να έχεις νιώσει ότι είσαι μέρος της γης που πατάς αλλά να σε ξεριζώνουν από εκεί και να σε τοποθετούν στην άσφαλτο όπου δεν μπορείς να συνδεθείς; Έτσι έγινε και σε εμένα πριν τρία χρόνια. Είχαμε αποφασισει με την οικογένεια μου να μετακομίσουμε για πάντα στη Ρουμανία στο χωριό της μαμάς μου όπου έζησε τα παιδικά της χρόνια επειδή τα οικονομικά μας δεν ήταν και στα καλύτερά τους. Εγώ είχα ενθουσιαστεί υπερβολικα πολύ που θα ξεκίναγε μια καινούργια ζωή αφού στο δημοτικό δεν είχα κάνει πολλές φιλίες. Όμως ήμουν και αρκετά τρομαγμένη αφού δεν ήξερα καν την γλώσσα και θα έπρεπε να πάω σχολείο σύντομα.  Αυτος ήταν και ο φόβος των γονιών μου. Ότι θα μου φανούν δύσκολα και θα τα παρατήσω.  Είχαν άδικο τελικά.  Όχι μόνο τα κατάφερα αλλά ήμουν και η καλύτερη μαθήτρια της τάξης αλλά δεν έχει αυτο σημασία.  Αυτό για το οποίο θέλω να μιλήσω είναι για την ζωή εκεί πέρα.  Μπορεί να μου φάνηκε, μπορεί να ήταν για μια χρονια, όμως εκεί άνοικα, εκεί έπρεπε να ζήσω, και ας είχα ξεχάσει την Ελλάδα.  Εκεί όπου δημιουργήθηκαν αναμνησεις και εμπειρίες που δεν ξαναεζησα ποτε κι δεν θα ξαναζήσω. 
Όμως όλα τελείωσαν.
Θα ξαναζήσω αυτό που ένιωθα ζωή;
Θα βρεθώ ξανα στο μέρος όπου ανοικω;