Zeven-tieners

1|De eerste ontmoeting

De zon scheen fel, recht in mijn ogen. Het was een warme dag en de bomen rond ons hadden een mooie groene kleur. Zomer is mijn lievelingsseizoen, ook al hou ik van elk seizoen. Toen ik naar opzij keek, zag ik ver weg de mensen die er gisteren -exact op die positie- ook in zo'n kampeerstoeltje zaten. Hun kinderen spelend op straat, ik ver weg van hen naast mijn nanny. Spelend met de blokken en tekenend met krijt op de stoep.
  De straat liep langs onze kant dood, er was daarachter enkel nog bos en wanneer ik uit het raam keek vanuit ons huis, zag ik ook alleen bos. Ons huis stond vele verder dan dat van onze buren, een groot grasvlak hield ons met de andere mensen gescheiden.
  Mijn ouders zijn sociale mensen, daar niet van maar ze waren zeer gericht op hun privacy. Ze waren ook nog eens wetenschappers die een eigen labo naast hun huis hebben staan die iets dichter tegen de straat stond dan ons huis. Om het huis te bereiken moest je eerst het padje volgen, dan de brede, lange trappen op en dan stond je voor de voordeur.

Opeens moest ik tussen het spelen en het tekenen door super dringend naar de wc, ik was vijf en mijn plas inhouden kon ik nog niet super, toch niet als ik te veel appelsap had gedronken. Wat dus hier wel het geval was. Ik rende naar de dichtstbijzijnde wc, wat dus niet de wc was in het huis maar binnenin het labo. Het labo was voor mij altijd een mysterie, ik mocht er nooit binnen enkel als er een echt noodgeval was. Ik besliste dus als kleine kindje dat dit echt een noodgeval was en zo liep ik roekeloos al roepend en tierend naar de witte box in het grasveld, wetend dat ik het niet mocht.
   Mijn nanny, rennend achter mij en roepend dat dit niet mocht en dat ik in het huis naar de wc moest gaan. Door mijn nieuwsgierigheid wou ik stiekem wel weten wat ze daar allemaal aan het doen waren maar mijn onwetendheid bewees het tegenovergestelde.
  Ik liep de deur binnen en ik stond in het smalle gangetje. Toevallig stond de dikke beveiligde deur open want een collega van mijn ouders was iets gaan halen op de eerste verdieping die je enkel via de trap in het halletje kon bereiken. Ik hoorde wat gerommel boven en besliste om wat dichter bij de deur te komen. Plots moest ik helemaal niet meer dringend naar de wc, ook al was mijn blaas helemaal vol.
  Ondertussen zat mijn nanny buiten te wachten, waarschijnlijk helemaal zenuwachtig omdat ze niet wist wat ze moest doen. Ze kon me niet gaan halen want ze wou niets met de zaken die er binnen gebeurde te maken hebben maar ze wou ook niet ontslagen worden want dit was een voorwaarde in haar contract: Dita mag niet in het labo komen en zij ook niet. Ik wist dat ze het een louche job vond maar het verdiende wel goed. Ze zat namelijk krap bij kas en had het geld als studente echt nodig. Mijn nanny werd toch elke 3 maand vervangen, dus wat maakte het uit.
  Mijn ouders en ik hebben een goeie band, na zes uur 's avonds zijn ze altijd thuis en richten zich dan altijd tot mij. Het is niet da ik verwaarloosd werd of zoiets. Een nanny was gewoon vooral nodig om mij in de dag bezig te houden. Ook werd ik thuis geschoold door de nanny's en mijn ouders, dus ik zat vaak binnen. Ik ben er van overtuigd dat mijn leven vele anders is dan een ander kind zijn of haar leven maar het stoort me helemaal niet. Ik ben het gewoon om het enige kind te zijn. Ik had geen vrienden en geen zussen of broers en daar had ik geen problemen mee. Hoe ik mijn kindertijd nu bekijk, heeft het me ook niet verhinderd voor de persoon die ik nu ben. Ik ben even sociaal als mijn ouders en ik kan goed met de mensen omgaan, wat niet betekent dat ik zo stressloos door het leven ga. Helemaal niet zelfs, ik heb ook mijn kwaaltjes en ik ben zo opgevoed dat niemand perfect kan zijn.
  Ik liep stilletjes met kleine voetstapjes naar de deur opening. Ik zag een witte muur maar de witte muur gaf een extra gevoel van nieuwsgierigheid waardoor ik in de kamer stapte en om het hoekje keek. De vloer was koud beton en omdat ik mijn schoenen daarjuist op de stoep had uitgedaan, waren mijn voeten bloot. Het eerste wat ik zag was het verschrikte gezicht van een andere collega die vaak bij ons komt eten. Ik herkende hem goed met zijn grappige brilletje en moest elke keer als kind lachen als hij me begroette.   Wanneer hij bij ons thuis was moest ik altijd naar boven met mijn knuffels of poppen spelen, dus zo goed kende ik hem nu ook weer niet.
  Toen ik weer op mijn ooghoogte keek, ik was toen 1 meter en 10 ongeveer, zag ik een bruin omhulsel dat de grootte had van een mens en toen ik lichtjes mijn hoofd draaide zag ik 5 andere van zo'n dingen. Ik wist niet zeker wat het was maar ik had het al wel in films gezien. Naast elk van die bruine omhulsels stond een monitor dat een hartslag weergaf. Ik snapte er niks van en dit alles gebeurde maar in enkele seconden, want vanaf seconde 3 riep de man met de bril de namen van mijn ouders en bedekte hij mijn ogen en nam mij terug naar buiten.