Chasing Louis [one-shot]
by: calleMiishushii3193
“You think we met by chance? How if I tell you that I planned it all?” (a STALKER one-shot waha!)
----
“YOU THINK that we met by chance but really I planned it all…”
“Wow! Natututo na ang only girl namin sa banda, ah,” bati sa 'kin ni Kuya Phen, ang leader ng music club sa campus namin at vocalist ng bandang Acid H— the most popular band in the entire university, especially to the female population.
Bagong member ako ng Acid H. Ngayong third year, second sem lang ako sumali kahit matagal na akong ini-encourageng kuya ko na barkada ni Kuya Phen dahil sa talent ko sa pagtugtog ng bass guitar and almost all types of guitar and string—dist, electric, jazz,violin, cello, harp, sitar, etcetera.
Ang hindi ko lang talaga alam tugtugin— pero interesadong-interesado akong matutuhan— ay ang piano. Kaya nga heto ako ngayon, nakikikutingting sa nag-iisang grand piano dito sa music room.
“Salamat, Kuya. Pero alam mo, I think mas matututo ako tumugtog ng piano kung may magaling akong teacher.” Pasimpleng sinulyapan ko muna ang panaparinggan ko bago ko ipinagpatuloy ang panghaharana sa kanya… “La, la… You think that we met by chance but really I planned it all…”
Nang mag-college ako, sinabi ko sa sarili ko na wala akong sasalihan na kahit anong school organization o club. Gusto ko kasing mas mag-focus sa pag-aaral. Pero sinira ko ang pangako ko ngayong sem nang may dumating na distraction sa buhay-koleheyo ko.Si Louis.
“Yo, guys!”
Here he is. LOUIS VERA SALVACION—ang beautiful, yummy distraction sa buhay ko ngayon. Ang totoong dahilan kaya ako sumali sa banda na pareho naming kinabibilangan.
Mula nang mag-transfer si Louis dito, the moment I first saw his face after literally bumping into him in the library, nasira na ang focus ko. Instantly, naging dalawa na ang iniisip ko: ang studies ko at siya.
At syempre, kasunod ngna-jumble kong concentrationay: sleepless nights, eyebags, daydreaming, doodles, biglaang paglitaw ng mga pimples sa mukha ko, giddy feelings and butterfies in my stomach; pagiging clumsy ko, at ang pinaka-gross sa lahat, ang pagtulo ng laway ko 'pag natutulala sa kanya.
Asintado si Kupido!
He is an added thrill sa kamuntik nang maging plain at boring na buhay ko as a teenager. Ang weird nga ng feeling. Ilang buwan na lang, twenty years old na ako, at feeling ko,huli na para kiligin at umakto ako nang ganito—like anultimate fan girl who wants to squeal and jump everytime she glances at her major-major highschool crush. Yet I am acting this way. At ang mas malala, hindi ako nakokontento na nagkikita lang kami by chance; na nagkakataong nagkakasalubong kami sa hallway.
Wala akong tiwala kay Kupido o kay Tadhana o kay Batman!
