Jungkook hızla ilerleyen çocuğun arkasından baktı. Çocuğun çantasının, yarısı açık kalmış gözünden düşürdüğü anahtarlığı eline aldı. Bir anahtarlık -ki Jungkook anahtarlığa takılı hafif kabarık süsü çok tatlı bulmuştu- ve bir kağıt düşürmüştü çocuk.
Jungkook seslenmek yerine çocuğun peşinden gitmeye başladı. Çocuğa eşyalarını verirken üstündeki tişörtü nerden aldığını da sormalıydı. Siyah düz tişörtün geniş yakaları vardı ve giydiği dar paçayla çocuğa çok yakışmıştı. Kahverengi saçları uzamış ve karışmıştı.
Jungkook uzun sokaklar boyunca çocuğu takip etmeyi sürdürdü. Kalabalık caddeler gittikçe yerlerini daha sakin ve daha karanlık caddelere bırakıyordu.
Jungkook tereddütsüzce devam etti onu izlemeye.
Parfümünü de sormalıydı işte. Jungkook kokular konusunda hassastı ve bu çocukdan gelen koku kendi parfümünden çok daha güzeldi.
Çocuk bir yan sokağa girdi ve bir apartman kapısına yöneldi. Jungkook elindeki anahtatı ve kağıdı iyice kavrarken çocuğa yaklaşmaya devam etti.
Çocuk telaşla burnunu çekip anahtarını ararken Jungkook kağıda ve anahtara bir kez daha baktı. Kağıdın kenarında yazan ismi bir kez içinden tekrarladı.
Çocuktan duyduğu isyan barındıran birkaç küfürden sonra minik bir gülümseme oluştu dudaklarında.
"Hey." diye seslendi çantasıyla boğuşan çocuğa ve yanından geçerken iki saniyeliğine gördüğü güzel yüz kendisine döndü.
Gözleri kızarmış, burnunu çekiyordu. Rüzgar saçlarını dağıtırken, Jungkook onun ağladığını gösteren işaretlere rağmen güzelliği karşısında afalladı.
Çocuğun gözleri Jungkook'un elindekilere kaydığında Jungkook konuşmaya devam etti.
"Bunlar senin sanırım." kağıttaki ismi tekrar okudu.
"Taehyung. Düşürdün ama arkana bile bakmadın." Taehyung burnunu tekrar çekerken uzanıp hızlıca Jungkook'un elindekileri aldı ve Jungkook ellerinin kısa temasıyla bile sıcacık hissetti.
"Teşekkür ederim." Jungkook yanlızca onun sesini duydu ve çocuk eve girene kadar kıpırdamadı.
