"Lorry"umalingaw-ngaw sa gunita nya ang nakaraan saka siya ngumiti ng mapait..Ilan taon na ba? Dalawa- hindi tatlong taon na din pala ang nakakalipas.
Bakit ba umabot ng ganoon katagal..
Sabagay, wala siyang ginawang mali..Bumuntong hininga siya saka tumingin sa salamin..Wala na ang sigla sa kanyang mukha .Hindi na sya tulad ng dati na may ngiti sa labi.
"Mommy!"lumingon sya sa kanyang anak.
"My baby" ang anak nya.
Siguro kung sumipot sya sa kasal nila..Makikita nya pa ang anak namin..ang bunga ng pagmamahalan nila..
Mali siya lang ang nagmahal.
Iniwan siya sa ere..no explanation.. Walang pasabi, na syang hindi niya inaasahan.
Tulad ngayon..
Iisang trabaho lang sila ng pinapasukan...Palipad hangin lang sya dito at nilagpasan nya lang.Nakita niyang tumingin ito sa kanya, pero sa kanya wala lang..alam naman nya kung saan lang siya.
Umupo siya at nakahinga ng maluwag..Pinikit nya ang kanyang mata.
Alam nyang nakamata ang ilang empleyado sa mga kilos nya.
"Are you okay?" Tanong ng kaibigan nyang si Tanya.
"Do I look okay?" Saka sya umiwas."I will never be okay." Dagdag nya pa.
"Bakit ayaw nyong pag-usapan ang nakaraan? Or Closure!"
"I'm not doing that thing..Tanya." Matigas na saad nya.
"What if ,my explanation pala sya?"
"Sana ginawa na nya iyan dati." Kawawa naman ang anak namin.Gusto nya sana idagdag.
Pero sabi nila may second chance, kaya ba niyang ibigay 'yon sa taong sumira sa tiwala at ng puso nya..
Bakit ang ibang tao na katadhana na sa kanila kung sino ang mamahalin nila. Lahat naman may choice 'yon nga lang except sa kanya.
Minsan kapag pagod kana alam mong suko kana. In the first place.. Alam mong wala na., kakapagod magmahal sa taong hindi marunong magseryoso..once na may nakuha na para ka nalang basura sa buhay nya..yes ganon yong nararamdaman ko...
***
"Lorry"
Tumulo ang luha sa mata niya ng marinig ang boses nito na nagmumula sa Video.
Isang araw nagising siya na may natanggap na video message sa cellphone niya..
Bakas sa mukha nito ang sakit at may pingdadaanan na hindi niya inaasahn na makikita sa video.
Ano ba ang hindi niya alam?
"I'm sorry."nakayukong sabi nito at hindi makatingin sa camera.
Nag-angat ito ng tingin at isang mapait na ngiti ang nakita niya.
Napahikbi siya..Hindi niya alam kung bakit bigla siyang nakaramdam ng panglalamig sa buo niyang pagkatao.
Tumulo ang luha nito at bakas sa mukha na may pinagdadaanan."Mahal kita, Lorry."saka ito humagugol ng iyak.
"Hindi ko ginusto na saktan ka.Kung pwede lang na baguhin ang lahat at ibalik sa dati pero napakalabo na mangyari."
"Sinaktan kita kasi ayokong kaawaan mo ko ngayon..This Video,sa totoo lang dapat nasa simbahan na ko, but everything has a reason..Hindi ko ito ginusto.I'm very sorry,Lorry."
Kusang nasituluan ang luha niya..Ramdam niya ang sakit sa bawat salita na binibigkas niya.
"I'm here right now in the hospital,Lorry.Moving forward kung kaya ko pa bang mabuhay."Mahinang sabi nito pero sapat na para marinig niya..Hindi niya alam na may pinagdadaanan siya, bakit ang tanga niya.Humagulgol siya ng iyak naninikip na ang dibdib niya..Ang bobo niya...
"I'm sorry to the point na napapagod na kong umasa kung mabubuhay pa ko, natatakot ako naba iwan mo ko kasi pabigat na ko kapag pinagpatuloy ko pa.Masasaktan lang kita lalo kung bigla na lang akong kunin."
"I'm a mess, I didn't meant to hurt you, mahal na mahal kita, Lorry."then the video end.
Tumayo siya at muntik na siyang matumba.
"Mommy! saan ka punta, bat ka na iyak?" ngumiti siya sa anak at iniwan sa kanyang taga pangalaga..
Mabilis na umalis siya ng makaramdam na nag vibrate ang kanyang cellphone..
She received another Video.
"Mahal."nakanigiting saad nito."Pwede ba kitang makita."bakas sa mukha nito ang takot at pait. Masakit na makita niya ito sa ganitong sitwasyo.
"Gusto kit-ang mayakap kahit san..dali."tumulo ang luha nito.."Miss na miss na kita mahal."
Huminga ito ng malalim." Remember me kung saan tayo nagkita.. Doon mo ko matatagpuan.. At sana makarating kahit alam kung napakalabo na.."
The video end..
Good! No sana hindi pa huli ang lahat..
Inaalala niya ang lahat kung saan niya ito unang na kita.
There he is. Sa Sacramento de Villa.
Nang makarating siya mabilis ang takbo at inilibot niya ang paningin. Walang tao maliban sa kanya. Umiiyak siya dahil siguro huli na ang lahat..
Napaluhod siya.. Na saan kana ba Khairro..
"You're here.."mabilis na lumingon siya sa likod at mapait na ngumiti.
Nakaupo ito sa wheelchair at payat na din hindi naman siya ganito dati.
Lumuhod siya sa harapan nito.. "Bakit? anong nangyari sayo?"
Hinang-hina na hinaplos nito ang kanyang mukha.. "I'm dying, I have a leukemia, stage 4 cancer..mahal, I'm sorry that I hurt you so bad."
Pinahid niya ang luha nito.."Mahal na mahak kita, magpagaling kailangan ka namin." Bakas sa mukha nito ang kaguluhan.."Namin? who.." ngumiti lang siya."But you need to promise me Khairro, kailangan mong gumaling para sa kanya, para sakin.. hahanap tayo ng paraan para gumaling ka,ok?"
"I'll promise."saka niya ito hinalikan sa nuo.
Dinala niya ito sa bahay ng anak nila.
"I hope you have a strength to face her, mahal..sana itong tao ang dahilan para kayanin mo para gumaling ka."
Tinawag niya ang yaya ng anak nila. Lumabas ito at karga ang anak nila.
"Mommy!" bumaba ito at lumapit sa kanila.
"Baby, meet your daddy, Khairro meet our daughter Khairra." umiiyak ito habang pinagmamasdan ang anak nila..
"May anak na pala tayo ng hindi ko man lang alam.."
"Yes, dapat sasabihin ko nong kasal natin pero di ka sumipot."
"Please mabuhay ka para samin ng anak mo."
Tumango ito."I will, para sainyo.I love you both mahal."
"I love you too mommy and daddy."
***
The end.
