Bir gün yine rutininizi bozmadan yorgun bir biçimde işten çıkmışsınız metroya doğru gidiyorsunuz ama aslında bu gün rutininizi bozan küçük bir şey oldu ve müdürünüz sizi ilk defa her zamankinden fazla yordu. Bu yorgunluğun üzerine gözleriniz yarı açık bir biçimde metroya gidiyorsunuz ve şansınıza boş yer bulup oturuyorsunuz. Oturmanızdan 5 dakika geçmeden uyuya kalıyorsunuz uyandığınızda metro çoktan sizin durağınızı geçmiş ve sondan bir önceki durakta durmuştu ve sizin durağınız 9 durak ötede kalmıştı bunu verdiği korku ve sinirle yerinizden kalkıyorsunuz ve metrodan inip evinize gitmek için tekrar başka bir metroya biniyorsunuz.
Bu sefer durağınızı kaçırmıyorsunuz ve iniyorsunuz. Ama saat 21.30'u geçiyordu ve sokaklar hiç güven verici görünmüyor diye düşünüyorsunuz. Bu karanlıkta evinize doğru giderken bir anda çantanız çekiliyor ve siz daha ne olduğunu anlamadan kapkaççı çantanızı almış gidiyor, Allah'tan telefonunuzu ve anahtarınızı cebinize koymuştunuz ama en önemli şeyiniz cüzdanınız çantanızda kalmıştı, olayın farkına vardığınız zaman ağlamaklı bir sesle bağırarak;
"Neden bugün her şey beni buluyor? Neden?" diyerek yere diz kapaklarınızın üstüne düşüyorsunuz ve ağlamaya başlıyorsunuz, siz öyle bağırdıktan 3-5 saniye sonra yanınızda bir esinti hissediyorsunuz ve merakla kafanızı kaldırıp arkanıza yanınızdan uçarak geçen kişiye bakıyorsunuz ama o çoktan sokağı dönmüştü bile. 1-2 dakika daha öylece sokağın ortasında kaldıktan sonra evinize doğru hıçkırıklar içinde gidiyorsunuz. 10-15 dakika yürüdükten sonra tam binanın önüne geldiğinizde ayaklarınızın ucuna atılan çantanızı ve yanınızdan aynı hızla uçarak uzaklaşan uzun boylu çocuğu görüyorsunuz. Siz bugünün şokunu daha atlatamadan evinize çıkıp çantanızdan bir şey kaybolmuş mu, bir şey alınmış mı diye bakmak için çantanızı yatağın üstüne boşaltıyorsunuz, boşalttıktan sonra ilk olarak cüzdanınıza paranızı almış mı diye bakmak için açtığınızda cüzdanın içinden kendi not defterinize ait bir not kağıdı düşüyor siz 'acaba bugün biri benimle oyun mu oynuyor' diye düşündükten sonra not kağıdında yazanları okumaya başlıyorsunuz;
"Ağlayan bayanlara karşı zaafım var, ve bu ağlayan bayan güzelse zaafım daha da tetikleniyor. Neden kahramanlık yaptığımı merek edersin diye bu notu yazdım ve eğer kahramanınla tanışmak istersen telefonu numaram not kağıdının arkasında ;)"
Kocaman olmuş gözlerle notu bitirince kendi kendinize, "Sapık mı ne?" diye söyleniyorsunuz ve sadece meraktan numaraya bakmak için arkayı çevirince;
"Sapık değilim merak etme ;) Sadece senin kahramanınım." notunu görmenizle gözleriniz daha da büyüyor, heyecan ve merak içinizi yiyerek, yazan telefon numarasını arıyorsunuz. 2 çalışta açılan telefonun karşısından daha siz bir şey demeden erkeksi ama bir o kadarda neşelimsi ve sanki daha önce duymuş olduğunuz bir ses;
"Dayanamayıp arayacağını biliyordum, ne de olsa kahramanların maskesinin altındaki gerçek yüzü herkes görmek ister" diyor ve heyecanınızı belli etmemeye çalışarak;
"Sadece merakımdan aradım ve soruyorum. Kimsin sen?" diye soruyorsun.
"Peki o zaman en baştan başlayalım, hiç bir olay olmamış gibi."
"Hmm, seni dinliyorum" diyorsunuz, umursamaz bir ses tonu takınmaya çalışarak. Ardından telefonun karşısındaki ses sizi ultra derecede şok edecek bir tanıtım sunuyor;
"Ben Park Chanyeol tanıştığıma memnun oldum." diyor.
Ne yapardınız?
Yazan: minyeol9
YOU ARE READING
EXOdustic
Random12 tane şapşal ama bir o kadar meteor ötesi varlık hakkında hayal etmeye ne dersiniz?
