The rainbow of love {On hold}

1.

Είχε μεγάλη κίνηση εκείνη την ημέρα. Η Κασσάνδρα προσπαθούσε να βρει την Αγάπη αλλά δεν μπορούσε να την εντοπίσει πουθενά. Τα ίχνη της είχαν εξαφανιστεί εντελώς.

Η δύστυχη Κασσάνδρα έψαχνε για πολλές ώρες,ένιωθε πλέον πολύ εξουθενωμένη. Σταμάτησε σε ένα περίπτερο να αγοράσει μία πορτοκαλάδα να δροσίσει λίγο το στόμα της.

Η ώρα περνούσε και η Αγάπη δεν ήταν πουθενά. Δεν ήξερε τι άλλο να κάνει. Ήξερε ότι η Αγάπη δεν ήταν καλά, πάντοτε όταν την κοίταγε έβλεπε ένα τεράστιο κενό στο μικρό βλέμμα της. Δεν μπορούσε να τη διαβάσει καν, και ας την γνώριζε τόσα χρόνια. Ίσως επειδή εκείνη δεν την άφηνε.

Ίσως.

Η Κασσάνδρα απογοητευμένη ξεφύσησε. Γύρισε σπίτι της με τα δάκρυα να στολίζουν το σκούρο της δέρμα.

Ήξερε ότι δεν ήθελε να βρεθεί. Αλλά γιατί να μην θέλει η Αγάπη να δει την Κασσάνδρα;

Η Κασσάνδρα ανυπομονούσε να ξαναδεί την Αγάπη, τον έρωτα της ζωής της. Αλλά εκείνη την Κασσάνδρα από ότι φαινόταν όχι.

Όταν η Κασσάνδρα βγήκε για να πάρει καθαρό αέρα συνάντησε την Αγάπη. Η Αγάπη την κοίταξε για λίγο και έπειτα την προσπέρασε.

Η Κασσάνδρα απόρησε και δεν την άφησε να φύγει πολύ μακριά. Της έπιασε τον καρπό και την γύρισε προς το μέρος της ώστε να μπορεί να κοιτάει τα γοητευτικά καστανά της μάτια. Τα συνηθισμένα που λένε όλοι. Για την Κασσάνδρα δεν ήταν συνηθισμένα. Ήταν ξεχωριστά. Ήταν οι καθρέφτες της όμορφης ψυχής της Αγάπης.

Η Αγάπη έκανε ένα μειδίαμα, και τράβηξε απότομα το χέρι της. Όμως δεν έφυγε, στάθηκε μπροστά της περιμένοντας τι θα της πει η Κασσάνδρα.

<<Γιατί με αποφεύγεις;>> ρώτησε εκείνη και έβαλε μία τούφα από τα καστανά της μαλλιά πίσω από το αυτί της.

<<Τέλειωσε η αγάπη μου για σένα.Νόμιζα πως ήταν κάτι παραπάνω αλλά πίστεψε με,ήταν απλά ένας ενθουσιασμός της εφηβείας. >> απάντησε εκείνη.

Ήθελε να πονέσει την Κασσάνδρα και το κατάφερε. Έτσι πίστευε η πονεμένη καρδιά της Κασσάνδρας.Η Κασσάνδρα συγκράτησε τα δάκρυα της και την κοίταξε στα μάτια. Προσπάθησε ξανά να την διαβάσει αλλά ήταν μάταιο.

Τώρα πια η ψυχή της έτσουζε σαν να καιγόταν.

Δεν απάντησε. Απλά έτεινε να φύγει.

Και όταν ήταν πλέον στα μισά της διαδρομής, συλλογιζόταν.

Δεν ήταν θαραλλέα, δεν έκατσε να ρωτήσει περαιτέρω πράγματα. Δεν ήθελε να τη ζαλίζει με τα ερωτήματα της. Ήξερε πως όλα είχαν τελειώσει πια.

Όλα είχαν έρθει στο τέλος τους.

Δεν γινόταν να παλεύει η μία και για τις δύο, έπρεπε να το ξεπεράσει.

Μα αμέσως συνειδητοποίησε ότι δεν θα μπορούσε χωρίς εκείνη, ήταν κάτι σαν συμπλήρωμα του εαυτού της.

Άλλαξε κατεύθυνση και άρχισε να τρέχει όσο πιο γρήγορα μπορούσε. Η καρδιά της σφυροβολούσε και μπορούσες να την ακούσεις από μέτρια μακριά.

Έτρεξε καταπάνω της και τα χείλη της σφράγισαν τα ζουμερά χείλη της Αγάπης. Η Αγάπη είχε γουρλώσει τα μάτια της. Αλλά έπειτα αφέθηκε σε αυτό το φιλί.

Γιατί το χρειαζόταν όσο τίποτα άλλο και ας μην το παραδεχόταν.

Ήταν το φαρμάκι της, μόνο αυτό την έκανε να νιώθει ζωντανή αλλά ήθελε να το διώξει και αυτό μακριά της. Να συνεχίσει να ζει μες την μιζέρια της.

Φοβόταν πως δεν ήταν τόσο καλή για την Κασσάνδρα. Ότι ήταν φθηνή, άσχημη, περίεργη.

Όταν απομακρύνθηκαν τα χείλη τους η Αγάπη της ψέλλισε.

<<Σ'αγαπάω. Αλλά δεν σου αξίζω.>>
Η Κασσάνδρα συνοφρυώθηκε , της άξιζε και με το παραπάνω. Ήταν ο καλύτερος άνθρωπος που είχε γνωρίσει.

Αν δεν άξιζει εκείνη, ποιά θα άξιζε; Σκέφθηκε.

<<Σσς, όχι άλλα λόγια μωρό μου.>> της απάντησε η Κασσάνδρα και ξαναγεύτηκε εκείνο το φιλί.

Ήταν πια δική της.
---

Ελπίζω να σας άρεσε, αγαπώ Κασσάνδρα και Αγάπη. Είναι το OTP που έχω πλάσει στο μυαλό μου.💙

Τα κείμενα θα είναι μικρά,500-700 λέξεις και δεν θα μπαίνουν συχνά οπότε δείξτε κατανόηση.

Ily & goodbye.
-Νάστια🍭