Broken

"Το τέλος;"

--Μέιν Στριτ, 148--

            Ήταν περίπου 11 το βράδυ. Είχε απόλυτη ησυχία, πράγμα καθόλου ανησυχητικό για εκείνο το μέρος της πόλης. Σχεδόν όλα τα σπίτια ήταν βυθισμένα στο σκοτάδι, με μοναδικό φως από τους στύλους με τις μπάλες φθορίου στα αντικριστά πεζοδρόμια. Ξάφνου χωρίς να ήταν αναμενόμενο ή χωρίς κάποιου είδους ειδοποίησης ακούστηκε ένας δυνατός θόρυβος ο οποίος έσχιζε στη μέση αυτή την απόλυτη σιγή. Ήταν ένας ήχος πιο δυνατός κι από σφυρί να καρφώνει με μίσος ένα καρφί στο τοίχο. Έμοιαζε σαν είκοσι κυλινδρικές μεταλλικές κανάτες να πέφτανε από φορτηγό την ίδια χρονική στιγμή. Χωρίς καθυστέρηση, ούτε ακόμα δευτερολέπτων, άνοιξαν τα φώτα του δεύτερου ορόφου, του σπιτιού που είχε ακουστεί ο ήχος, το ένα μετά το άλλο, και εκτός από τον ήδη διαπεραστικό ήχο των κανατών υπήρχε κι άλλος ένας, ο οποίος ήταν εξίσου διαπεραστικός και ακόμη πιο τρομακτικός. Ήταν μία κραυγή. Μία κραυγή τρόμου και λύπης να ακούγεται την ίδια χρονική στιγμή. Άργησε να σταματήσει. Μέχρι, όμως, να σταματήσει σχεδόν ολόκληρη η γειτονιά είχε φωτίσει ξανά. Ο πρώτος ήχος ήταν σίγουρα μεταλλικός, όμως όχι κανάτας και σίγουρα όχι πολλών. Ήταν από ένα όπλο.

                                                                          --Γουάιτκαμπ Λόφος--                                                                        10.45

              Ένα μοναχικό αμάξι. Μία Σεβρολέτ του '56, χρώματος σκούρο μπλε -που δύσκολα την αναγνώριζες μέσα στο σκοτάδι- , μοναχική βρίσκεται λίγο πιο μακριά από το χείλος του γκρεμού. Η μηχανή του δε λειτουργεί ή τουλάχιστον αν λειτουργεί βρίσκεται στο νεκρό. Μετά από λίγο ακούγεται μουσική. Μια μελωδία γνώριμη στους μουσικόφιλους του '90. Μια ροκ μελωδία. Με μοναδικό φως αυτό του φεγγαριού αρχίζει να φαίνεται μια μορφή ανθρώπου να βρίσκεται στο κάθισμα του οδηγού. Απ' ότι φαίνεται αυτή η μορφή θα έβαλε και τη μουσική. Μόλις ακούγεται το ρεφρέν αυτής της μελωδίας, η μηχανή σαν από μόνη της αρχίζει να λειτουργεί. Χωρίς να πηγαίνει πολύ γρήγορα, αλλά κρατώντας ένα σταθερό ρυθμό - αυτόν της μουσικής- το αυτοκίνητο προχωράει. Απλώς προχωρούσε. Εντός ολίγων λεπτών το αμάξι εξαφανίστηκε. Όχι δεν έφυγε, ούτε είχε απαχθεί όπως γίνεται στις ταινίες με υπερφυσικά όντα. Ακούστηκε ένας ήχος μακρινός μεν, αλλά με αρκετή σημασία. Ήταν το αμάξι. Όχι δεν είχε τρακάρει, κάτι άλλο έγινε. Το αμάξι είχε πέσει απ'το γκρεμό. Και το μόνο που ακούστηκε, ήταν ο παφλασμός του στο νερό.

                                       --Αποδυτήρια του Γενικού Λυκείου της Κοινότητας--                                    10.50

                  Λίγες αίθουσες πιο μακριά από το εσωτερικό γήπεδο του μπάσκετ, που διοργάνωνε τον ετήσιο σχολικό χορό εκείνο το βράδυ, ήταν τα αποδυτήρια της ομάδας του ράγκμπι. Ησυχία. Τόση πολλή που μπορούσες να ακούσεις την ίδια σου την ανάσα. Το μόνο που ακουγόταν ,αμυδρά, ήταν ο ήχος ενός σκοινιού να περνιέται πάνω από τους σωλήνες που βρίσκονταν στο ταβάνι, ακριβώς πάνω από τα ντουλαπάκια. Έπειτα ένα σύρσιμο ακουγόταν στο έδαφος. Ένας από τους δύο πάγκους που υπήρχαν εκεί μέσα μετακινούνταν. Πράγμα περίεργο για εκείνο το βράδυ, ακουγόταν μία βαριά ανάσα -πιθανότατα του ανθρώπου που μετακινούσε τον πάγκο. Μετά ένας διαπεραστικός ήχος ενός τριξίματος. Ξαφνικά οι όποιοι ήχοι υπήρχαν σταμάτησαν. Το τελευταίο που θα ένιωσε ή μάλλον θα άκουσε κάποιος από εκεί θα ήταν ένα δυνατό τίναγμα στον αέρα. 

                                  --Ετήσιος Σχολικός Χορός του Γενικού Λυκείου της Κοινότητας--                             10.53

                    Θα μπορούσε και να χαρακτηριστεί ως και ο πιο υπέροχος χορός σε αυτό το σχολείο. Με τα πιο υπέροχα -αν και μεθυστικά- πανς με χυμό και τα υπέροχα τεράστια μπολ γεμάτα πατατάκια, γαριδάκια, ζελεδάκια και χίλια δυο άλλα. Όλα τόσο υπέροχα. Τόσο φανταστικά. Τόσο μαγευτικά. Τόσο κανονικά. Τόσο ψεύτικα. Ναι. Η στιγμή που όλοι αισθάνονται χαρούμενοι. Χωρίς όμως να είναι. Κι αν όχι όλοι, τουλάχιστον οι περισσότεροι. Εκείνος ο χώρος μπορούσε να μεταμορφωθεί από ένα βαρετό γήπεδο μπάσκετ σε μια υπερθεαματική συναυλία για ένα και μόνο βράδυ -όπου όλα θα μπορούσαν να είναι, ή μάλλον να φαίνονται πραγματικά. Υπήρχε μία πίστα στολισμένη με κορδέλες μπλε και κόκκινες. Τόσες πολλές έτσι ώστε να καλύπτουν τις σκαλωσιές απ'τις οποίες ήταν φτιαγμένη η πίστα. Όμως μόνο μία δε μπορούσαν να καλύψουν. Ασήμαντοι για αυτούς. Σημαντική για κάποιους άλλους. Ήταν κοντά στο ταβάνι και συμμετρικά στο κέντρο της πίστας ακριβώς από πάνω. Μέσα στον δυνατό ήχο της μουσικής δεν μπορούσαν να ακούσουν τα τριξίματα που ακουγόντουσαν από αυτή. Μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου επικράτησε ένας πανικός σε όλους τους παρευρισκόμενους. Κορίτσια και αγόρια με δάκρυα και τρόμο στα μάτια, να τρέχουν πανικόβλητα προς τις εξόδους κινδύνου . Όχι δεν είχε πέσει η σκαλωσιά. Αλλά αυτός που ήταν πάνω της.