Sex Games 🔞

Κεφάλαιο 1°

Μπήκε στο δωμάτιο κάπως αγχωμένη. Όλοι οι πολίτες είχαν περάσει από αυτό το δωμάτιο και όσοι δεν έχουν περάσει ακόμα, θα περνούσαν. Είναι, άλλωστε, υποχρεωμένοι από τον νόμο. Η αίθουσα είναι τεράστια. Αριστοκρατική. Με χαμηλό φωτισμό και όμορφα έπιπλα. Ξύλινα τα περισσότερα. Η αίθουσα ειναι γεμάτη με κόσμο. Κυρίως άντρες. Πολλοί άντρες. Είναι και κάποιες γυναίκες. Λίγο πρόστυχα ντυμένες, θα έλεγε. Πρόστυχα. Αστεία λέξη. Ποιος άραγε μπορεί να ορίσει το πρόστυχο? Πρόστυχη είναι μόνο μια γυναίκα. Πρόστυχη είναι αυτή που αποκαλύπτει σημεία του σώματος της που δεν θα έπρεπε να φαίνονται. Γιατί η ίδια τι είναι? Κοιτάει τα πόδια της που καλύπτονται από μαύρες λεπτές κάλτσες. Γιατί αυτή τι είναι?

Δεν θα ξαναχρησιμοποιήσει τη λέξη πρόστυχη. Δεν της αρέσει. Εκτός κι αν αυτή η λέξη χρησιμοποιούνταν ως καλή. Δηλαδή αντί για όμορφη να λέμε πρόστυχη. Ναι, τότε μόνο θα την χρησιμοποιούσε ξανά!

Κάθεται σε ένα ξύλινο έπιπλο. Περιμένει να την φωνάξουν. Υπό άλλες συνθήκες θα έτρωγε τα νύχια της, αλλά τώρα έπρεπε να φαίνεται όμορφη και προσεγμένη. Πίστευε στον εαυτό της. Ήταν όμορφη. Έτσι ένιωθε τουλάχιστον. Είχε καστανά μαλλιά. Όχι πολύ μακριά, μέχρι τον ώμο. Καστανά μάτια που πρασίνιζαν λίγο και ένα πανέμορφο χαμόγελο κάτω από καλοσχεδιασμένα χείλη. Δυο λακάκια σχηματίζονταν στο πρόσωπό της.

Ναι, ήταν όμορφη. Όταν έμπαινε σε έναν χώρο ένοιωθε τα αδιάκριτα μάτια των αντρών να την κοιτάζουν. Και φυσικά κι εκείνη φλέρταρε. Και είχε πολλούς άντρες στη ζωή της. Επιθυμούσε πολλούς άντρες. Και σίγουρα την επιθυμούσαν πολλοί. Μα εκείνη ήταν η κυνηγός. Έτσι ήθελε να βλέπει τον εαυτό της, σαν κυνηγό. Όπου κι αν πήγαινε έβρισκε και κάποιον να ασχολείται. Είχε ανάγκη τους άντρες και τον έρωτα. Ήταν ο εθισμός της.

Στην αίθουσα δεν έβλεπε μεγάλο ανταγωνισμό. Δεν ήταν ωραίες οι άλλες γυναίκες. Μόνο μία της τράβηξε την προσοχή. Είχε καστανά μαλλιά που όμως κοκκίνιζαν λίγο και αν έβλεπε καλά είχε και πράσινα μάτια. Είχε τεράστια χείλη. Πανέμορφα. Έπαιζε κάπως με τα μαλλιά της και μασούσε εκνευριστικά μια τσίχλα. Σε κάποια στιγμή άρχισε να μιλάει στο τηλέφωνο. Της φαίνονταν εντελώς χαζή, αλλά πολύ όμορφη. Έτσι κι αλλιώς δεν χρειάζονται έξυπνοι άνθρωποι. Η εξυπνάδα ίσως και να την πήγαινε πίσω. Εκείνη, άραγε, ήταν έξυπνη? Πότε κανένας σ'αυτή την κοινωνία δεν μιλούσε για εξυπνάδα παρά μόνο για ομορφιά. Να είσαι όμορφος και προσεγμένος, γιατί όταν έρθει η μεγάλη στιγμή της κρίσης, η σημερινή μέρα δηλαδή, αυτό θα μετρούσε.