"Papa wag kang aalis... sino nang mag aalaga kay mama..".
"Anak may nagawang mali si Papa kaya iiwan ko na sayo si Mama... Alagan mo syang mabuti... Paalam"
"Anak!! Gising na at malalate ka na sa iyong school". Araw araw ginigising ako ni Mama. Tumayo ako at tinignan ko ang oras. 5:30 a.m. Naligo ako nag bihis at nag almusal. Inayos ang mga gamit at na babye kay Mama. Maaga ako lumalabas dahil malayo ang aking school mga 70 km hanggang dito kaya binibilisan ko dahil kailangan kong abutan ang express train na lagi kong kinukuha. Sa pag lakad ko dumaan sa isip ko ang aking na panaginipan. Lumaki ako walag tatay. Iniwan kami nung 7 years old pa lang ako. So mga 11 or 12 years na ang lumipas. Marami syang nagawang masama sa amin.. nag bababae at nag slot machine lagi... 1000$ na nga ang na gastos nya.
(Dollars kasi taga Canada ee)
"The train is leaving at 5:50". Sa pag dinig ko ako'y tumakbo ng mabilis na mabilis para ma butan ko... "bum". Pagmulat ng mata nagulat sa aking nakita.. nalaglag ako sa ibabaw nang isang babae.. " I'm so sorry miss.. sorry if i wasn't looking at where i'm running". Bigla syang nagising at tinaas ang kanyang ulo. Konti na lang mag kikiss na kami sayang. "Apology accepted.. can you please stand up?" Ako'y tumayo kahit hindi ko alam ang sinabi nya ang naintindihan ko lang ay stand up.. Tumingin ako sa oras late na pala ako, bigla akong tumakbo at sumigaw "Sorry miss i have to go cause I'm late". Habang tumatakbo di ko matanggal aking mata sa kanya. Sya'y tumayo at sumigaw sa akin...
"Paalam".
Please follow me again... next chapter this monday hehe
YOU ARE READING
Bumalik na paalam
RomanceLahat ba ng love problems may solution?? Totoo bang may habang buhay na nag mamahalan...o hanggang mamaya lang... doon sa taas ba magkikita tayo... at makakabuo ba tayo ng walang hanngan pag mamahal... sana.
