Until You Fall

Chapter 1

FATIMA

"Omygad,Fatima!Dito mo talaga naisipang gumala!?"
Natatawa na lang ako sa mga itsura ng mga kaibigan kong takot na takot na halos hindi na makalalad sa panginginig ng mga binti.Habang sila ay takot na takot ako naman ay tuwang-tuwa sa mga nakikita ko sa dilim,nakakita ako ng malaking ibon sa langit ng madapo ang paningin ko rito.Bigla ay nawala ang kaninang nakangiti kong labi at napalitan ito ng isang pilit na ngiti na may halong lungkot habang sinusundan ang pabilis na paglipad na ng ibon.Nang hindi ko na ito matanaw ay bumaba na ang tingin ko at sinulyapan ang aking mga kaibigan na biglang nanahimik na sa pagrereklamo dahil siguro sa nakita nila mula sa akin na emosyon.Isang katahimikan ang nanumbalik sa aming lima sa hindi malamang dahilan pero batid ko'y may naalala rin sila nung makita nila ang ibon.Nakakatawa mang isipin ay nalulungkot kaming magkakaibigan kapag nakakakita ng ibon,kung dati ay masayang-masaya kami tuwing makakakita ng ibon,ngayon ay hindi na..Nang dahil sa isang nakaraan na pinipilit naming ibaon sa limot.

"We wish you're still with us,Venice" bulong ko matapos umihip ang malakas na hangin.
"I hope she's okay,kung nasaan man sya ngayon" sabi ni Jerome sabay hawak sa balikat ko.
"Everything will be fine,Fatima" nakangiting dagdag ni Angel sabay hawak din sa kabilang balikat ko.Sumunod naman si Maureen at Axel na yumakap sa akin.At doon ay nagyakap-yakap kaming lahat sa gitna ng dilim ng sementeryo na ito.Napabuntong hininga na lang ako matapos namin umalis sa pagkayakap-yakap at napangiti na lang habang pinagmamasdan ang aking mga kaibigan.

Sina Jerome,Angel,Maureen,Axel na lang ang kinukuhanan ko ng lakas ng loob para lumaban sa pang araw-araw na buhay.At syempre di mawawala ang isa pa naming matalik na kaibigan na si Venice.

Bigla ay nagsisi ako na kung bakit sa sementeryo ko pa naisipan silang yayain.Wala na kase kameng maisip na puntahan..ayaw na namin sa mall,bar,park or whatever places na maraming tao,kaya dinala ko sila sa sementeryo since gusto daw nila ng tahimik na lugar.Ako naman ay ikinatuwa ko ang pagpunta namin sa sementeryo dahil mahilig ako sa dilim.

"Ipaghihiganti ka namin Venice" bulong ko sa kawalan habang nakasilip sa bintana ng kwarto namin.We never expect na in our young age mararanasan namin ang ganitong pangyayari.

Ang aking mga kaibigan at ako ay magkakasama na namumuhay ng payapa,malayo sa aming mga kamag-anak at magulang sa malayong probinsya.

Ngayon hindi na ako matatahimik sa nangyari sa nakaraan, hangga't hindi ako nakakakita o nakakahanap ng hustisya. Ipaglalaban ko ang karapatan.Ako ang nagdala ng gulo, ako ang mag-aayos at ibabalik ko ang dati naming buhay