Ocean Secrets

Hoofdstuk 1

'Wees voorzichtig, en ga niet met vreemde meermannen mee. Zelfs niet als ze zeggen dat je veilig bij hun bent. Misschien zijn het wel mensen die zich voordoen als een meermens. Duidelijk?' 'Ja pap, duidelijk,' zuchtte Lena. Ze ging alleen maar boodschappen doen, en dan krijgt ze al een veiligheidspreek van haar vader. 'Je hoeft je echt geen zorgen te maken, over een klein halfuurtje ben ik weer thuis.' 'Dat weet ik wel meisje, alleen wil ik je gewoon heelhuids terug zien komen,' zei haar vader. 'Komt goed. Tot  straks!' Lena gaf haar vader een zoen op zijn wang en ging naar buiten, op weg naar de winkel. Het was maar tien minuutjes zwemmen, en Lena wist een handig tussendoorweggetje waardoor het maar vijf minuten duurde. Onderweg kwam ze allerlei zeedieren tegen. Octopussen, scholen haringen, zeesterretjes en nog een zeepaardje met kleintjes. Lena werd altijd blij als ze die dieren zag, want het betekende dat niet álle zeedieren werden vermoord door mensen. Blegh, mensen, dacht Lena. Waarom zijn ze altijd zo wreed? Lena zat een tijdje te dagdromen tot ze plotseling bij de winkel was. Ze kwam er niet zo vaak, omdat haar vader dat niet wilde. Maar omdat ze nu 17 is, mag ze er ein-de-lijk heen. Ze zwom naar binnen en stond een tijdje stil, omdat ze niet zo snel wist waar ze heen moest. 'Algen, algen, algen..,' mompelde ze toen ze door de schappen zwom. 'Aha, algen.' Ze pakte een pakje met algen, en zwom naar de kassa. 'Dat is dan vijf ros, alstublieft,' zei de cassière. Lena gaf haar vijf ros en zwom terug naar de uitgang. Het begon al schemerig te worden, dus moest ze snel naar huis. Straks werd haar vader ongerust! Lena wou net wegzwemmen, toen ze bij haar arm werd gegrepen. 'Hey liefje, hoe heet je?' hoorde ze een onbekende mannenstem zeggen.