La Mounia

001

Voor de laatste keer check ik of ik nog alles heb voor dat ik de deur uit ga. Met me koffer rol ik over straat en pak dan de trein naar Schiphol.
Op Schiphol aangekomen check ik in, me paspoort en bagage worden gecontroleerd.
Nog een half uur voor dat me vlucht vertrekt, nog snel ga ik bij de McDonald's een visburger met grote friet halen die ik dan op eet en gaat dan naar me gate.

Het vliegtuig begint op te stijgen en ik sluit me ogen, als er iets is wat ik niet tof vind aan vliegen is het opstijgen en dalen van het vliegtuig en turbulentie, i hate that!

Net wanneer ik bijna in slaap val schrik ik me kapot van gegil in het vliegtuig, automatisch gaat me hart te keer en meteen denk ik dat we gaan neerstorten of iets. Snel maak ik nog een dua en hou me dan vast aan de leuning. Als ik me ogen open doe en naar buiten kijk zie ik gewoon dat we normaal vliegen, voor wat gilt iedereen dan.

Een jongeman loopt opeens in de gangpad met een bivak muts en een pistool. Onze ogen kruisen elkaar en ik kijk dan weg, wat is hier zo gaande?
'Jij nu meekomen!' Ik kijk om me heen maar al gauw word ik bij me arm gepakt door deze jongeman en naar achter geduwd.
'Waar ben je me bezig laat mij los!'
Ik raak helemaal in paniek als ik het wapen in me rug voel duwen en ben dan stil.

Er word in de intercom gepraat en ik luister aandachtig. De vlucht naar Algerije zal wat vertraagd zijn en wij moeten maar toe laten hoe deze mensen zo wat het vliegtuig kapen.
Ruw word ik op een stoel geduwd en de jongeman knielt voor mij neer.
'Ssht beter ga je niet schreeuwen of gekke dingen doen!' Zijn wapen richt hij op mij en zijn ogen doorboren mij.
'Waar - waar ben jij me bezig?'
'Wij kapen een vliegtuig, wil je nog op tijd en ongedeerd in Algerije aan komen dan werk je gewoon mee en is er niks aan de hand, simpel'

Ik tril helemaal van angst en zeg niks. Hij drukt het wapen in me hand die ik laat vallen. Voor ik het weet voel ik een harde klap tegen me slaap door het wapen en val dan weg.

-

Als ik om me heen kijk moet ik nog beseffen waar ik ben omdat alles nog wazig is en me hoofd enorme pijn doet. Ik probeer te zitten maar me lichaam werkt niet mee.
Me armen en voeten zijn vast gebonden en me mond is vast getapet.

Serieus?

Ik raak in paniek maar merk dat we nog in het vliegtuig zijn. Van uit me zicht zie ik hoe sommige passagiers hard handig worden aan gepakt en bedreigd worden.

This is sick men.

Met al me kracht beweeg ik hele tijd en maak ik geluiden en schop tegen wat spullen aan. Een groot gebouwde man met bivak komt mij kant op en hurkt voor mij. Hij houd zijn wijsvinger voor hem als teken dat ik stil moet zijn.
Aan de bouw van zijn lichaam te zien is hij heel iemand anders als de jongeman van daarnet.

In een keer rukt hij de tape van me mond af en meteen houd hij zijn hand erop. Mij geschreeuw word daardoor gedempt.
'Klootzak!'
'Zo lang je je rustig houd dan gebeurd er niks'
Als hij opstaat en omdraait om weg te lopen draait hij weer om naar mij. Snel doet hij de ducktape weer over me mond maar beetje losjes.

'Wat doe jij hier achter?'
'Ewa ze maakte herrie toch kwam even kijken' De een knikt naar de andere en dan gaan ze beide weg, wat er allemaal in het vliegtuig gebeurd ik heb geen idee. Ik kan toch niks doen dus blijf rustig zitten en voor me uit staren.

Het is alsof ik hier uren, echt urenlang zit. De brede man komt mij kant op gerend en trekt aan me arm om op te staan. 'Draai om'
De touw snijd hij door en ik voel gelijk aan me polsen, ook de touw bij me voeten worden doorgesneden en vervolgens word de tape eraf gehaald. Waarom helpt hij mij?
'Dit is echt ziek!'
'Niet te veel praten we gaan zo landen, geen woord hier over!'
'Waarom doe je dit?'
'Soms leef je het leven die je niet wilt leven'
'Dus je wilt dit niet maar doet het toch? Voor geld?' Hij knikt en haalt een wapen te voor schijn en duwt me naar voren.
'Gewoon lopen, ik zie jou bij het uit check punt'
'Wat?'
'Uit check punt zometeen, jij gaat met mij mee'
'Wat? Dat kan helemaal niet! Je bent echt ziek! Jullie allemaal'
'Lopen!'

Voor even, echt heel even zag ik een glinstering in zijn ogen. De wapen duwde hij zacht in me rug en pakte me bij een schouder vast en duwde me voor uit terug naar me stoel.
Om me heen zag ik af en toe wat lijken. Hoe hebben hun dit gedaan? Hoe gaan ze dit verbergen? Geshockeerd loop ik door en draai om naar de man achter mij.
Hij houd zijn vinger op zijn lippen als teken niks te zeggen. Ruw duwt hij me terug, zo moest het eruit zien dan. De andere man geeft een knik naar hem en zo lopen ze het gangpad door naar achter.

Nog steeds in schok ga ik zitten en maak me riem vast omdat er word aangekondigd dat we zo gaan landen. De lijken worden opgeraapt en ik kijk geschokeerd toe. Hoe kan dit in een vliegtuig gebeuren?

To be continued..