Dedicated to razzeljayson12
Dahil huli na. Ako ang magpopoint of view ☺.
Nang mangyare ang pag iwan ni JR kay Luhan kasama ang anak nito ay hindi kinaya ni Luhan. Mahal nya si JR higit sa lahat nang bagay. Pero paano kung ang isang tao ay lumayo sayo nang kusa? Hahabulin mo ba? Kagaya nang paghabol non ni Luhan hanggang sa mawalan sya nang anak? Gaano katatag ang pagmamahal mo sa isang taong minsan kang iniwan at handa ka ngayon balikan.
Eto po si Manang Elsa. Nag sasabing ".May poreber man o wala. Mag -aral ka muna"
Luhan's POV
Nang sinabi ni JR yon ay lubos akong natauhan na totoo ang mga sinabi nya. Wala sya sa storya namen. Wala syang papel sa storyang ito. Ako. Si Sehun. Kami ang para sa isa't isa. Yon ang ginawa ni JR para mangyari ang balikan naming dalawa.
Nang wala na si JR ay nag ayos kami nang gamit. Ilang minuto pa bago may kumatok ulit kung si JR man to at gusto nya akong balikan. Okay lang pero kung si Sehun to. Pag aaralan kong patawarin sya bago ang lahat.
Pagbukas ko nang pinto ay baril ang sumalubong sakin.
"Asan si Sehun.?"
Tanong nito. Nakaramdam ako nang takot isang pagkakamali ko ay mawawalan nang ina ang mga anak ko.
"Are you deaf Luhan? Asan ang groom ko?"
Napatingin ako sa kanya he's still wearing the gown all way back to States. At ang make up nyang nagkalat lalo na ang mascara.
"Wala sya dito."
Isang sampal ang nakuha ko mula sa kanya nakaramdam ako nang pagkamanhid sa aking pisngi.
"Sinungaling..*sniff* sinungaling ka! *snob* nag mamakaawa ako sa yooo.. hahaha ibigay mo na! Ano ka ba! * sniff* ibigaaayyy mo naaa si Sehunnn kooo! Tangina!"
Boses baliw nasabi ni Ren. Ayokong sumagot naaawa ako sa lagay nya. Hindi na sya ang Ren na malakas ang loob at lumaban noon sa grandparents nya. Di na sya yung Ren na masaya na nakikitq ko lage. And all because of Sehun.
"Wala sya dito Ren please. Pabayaan mo na kami. We've been through a lot of disaster ayoko nang madagdagan yon!"
"Pwes! Ibigay mo sakin ang aken!"
"You've already have Sehun! Iniwan na kami ni JR kasama ang anak NYO! Ano pang kailangan mo?"
Tumawa sya nang malakas habang naiyak.
"Luhan parang awa mo naaa.."
Hagulhol ni Ren naaawa na ako sa kanya.
"Wala sya dito kung nandito man si--"
"LUHAN!"
Agaw pansin ang boses na yon na tumawag sakin. It was him. Ang lalaking pinag aagawa namin hanggang ngayon.
Si Sehun.
"Sehun ko!"
Pagtawag ni Ren di ko pinansin si Sehun. Gulat naman nya akong tiningnan dahil nakatutok parin sakin ang baril. Isang pagkakamali lang talaga. Mabubura ako sa mundo.
"God damn it! Ren! Put the Gun down now!"
"Sasama ka sakin sa ayaw at sa gusto mo kung hindi papuputukin ko ang ulo nang lalaking to!"
"Wag mong idamay si Luhan dito Ren!"
"Wala na akong maisip na paraan tama na! Tama na ang halos 25 years na pag iintay ko sayo. At sa huli ay di parin kita makukuha tanginang yan! Magsama sama nalang tayong lahat sa impyerno!"
