Lavanta Çiçeği

1.BOLUM

Bu dünyada yalnız olmayı, insanlar sana dokunmadan da canını yakabildiğinde öğreniyorsun.

Ben Lara Aksu.
Yirmi üç yaşındayım.
Ve bugüne kadar kimse beni gerçekten tanımadı.

Orta gelirli bir ailede büyüdüm. Çocukluğum ne masal gibiydi ne de felaket. Sadece gürültülüydü. Evimizde ses hiç bitmezdi; bağırışlar, kapı çarpmaları, yarım kalan cümleler… Ama kimse kimseyi dinlemezdi. Aynı evin içinde yabancıydık.
Sevilmedim demeyeceğim.
Ama anlaşılmadım.
Büyüdüğümde bunu kabullendim.
Artık onların sevgisini istemiyorum. Çünkü ben, sevilmekten çok daha zor bir şey arıyorum:
Beni olduğum hâlimle görebilecek bir çift göz.

Şimdi hayatım, sabahın erken saatlerinde çalan bir alarm sesiyle başlıyor. Uykusuz, aceleci ve aynı.

Oturduğum mahalleden uzak bir restoranda garsonluk yapıyorum.
Geçen yaz başladım.
Zeki değildim, derslere tutunamadım. Şimdi dönüp bakınca “keşke” dediğim çok şey var.
Ama pişmanlık, insanı ileri değil; sadece daha sessiz yapıyor.
Ailem bana baskı kurmadı. “Okumazsan bir hiç olursun” demediler.
Ama ben de kendim için savaşmadım. Çünkü bu ülkede, ne kadar çabalarsan çabala, bazen sonucun değişmediğini çok erken öğrendim.
Belki de bu yüzden denemedim.

İşimi seviyorum.
İnsanları izlemeyi seviyorum.
Masalarına oturan hayatlara kısa süreli misafir olmayı… Kimisi mutlu, kimisi kırık, kimisi tehlikeli. Ama o gün, içlerinden biri diğerlerinden farklıydı.
O gün…
Sıradan hayatımın bittiği gündü.