Broken

Chapter 1: Beyond the Edge

Ano ang nangyayari kapag narating ng isang tao ang mga limitasyon ng kaya nilang harapin?

Kaya ba nila itong kayanin?

Kaya ba nilang magtiis?

Kaya ba nilang magpatuloy?

O susuko na lang ba sila at mawawalan ng lahat ng pag-asa?

Karamihan ay iisiping magpapatuloy sila at hahayaang manatili ang pilat upang multuhin sila,

Pagkatapos ang ilan ay nag-iisip na isusuko nila ang lahat at tatapusin ang kanilang kaawa-awang mga buhay,

Kung iniisip ng karamihan na ang mga iyon lamang ang tanging konklusyon na eksaktong akma sa sitwasyon ng isang tao...

Kung gayon sila ay mga hangal.

"H-Hindi! Pakiusap... I-ibibigay ko sa iyo ang kahit ano! B-babayaran kita! Pakiusap lang huwag mo akong p-patayin!" Ang hindi natitinag na tinig ng desperasyon ng tao ay nagbigay sa akin ng lahat ng dahilan upang ipakita sa kanya ang aking ngiti.

"Ang alok na iyan ay kakaiba, sigurado ka bang maibibigay mo sa akin ang lahat ng pag-aari mo? Kahit ang sarili mong asawa at anak alang-alang sa iyong sariling buhay?" Isang pahiwatig ng galit ang kumislap sa kanyang mga mata. Bagaman sa sitwasyong ito, ang pinaka-mapanuksong sagot ay—

"O-Oo! Pakiusap! Kahit anong gusto mo! Pakiusap lang p-payaun mo akong mabuhay!" Ang bawat tao ay may pagnanais na magpatuloy. Pusta ko walang magsasapanganib ng kanilang sariling buhay alang-alang sa iba, kahit pa ito ay kanilang kaibigan o pamilya.

Ang lahat ay makasarili.

Isasapanganib nila ang kahit ano para sa kanilang sariling kapakanan. "Sa kasamaang-palad para sa iyo, wala akong kahit katiting na interes sa iyong pamilya at kayamanan. Ang gusto kong kunin ay... ang iyong sariling buhay" Ramdam ko ang paglaki ng kanyang takot.

Tumawa lang ako sa paningin ng bastardong ito na nakatali sa mga lubid. Nagsimula siyang magpumiglas na tila ba makakatulong ito sa kanyang pagtakas, ang kanyang nanginginig na boses na sumisigaw ng saklolo ang pinakamagandang musika sa aking mga tainga. Habang papalapit ako, lalo siyang naging mailap.

"HINDI! PAKIUSAP! M-MAAWA KA SA AKIN!"

Sinira niya ang mood. Ang awa ay hindi kailanman umiiral sa akin, at maging sa lahat ng tao sa mundong ito. Ang pagbibigay ng kabaitan ay ang pinakahangal na bagay na magagawa ng isang tao. Ibig ko sabihin, sino ba ang gustong maging mabait sa malupit na mundong ito sa unang dako?

"Ipagpatawad mo?" Halos pabulong.

"P-Pakiusap, m-maawa ka sa akin!" Umiyak siya, medyo kumakalma.

Lumuhod ako sa kanyang antas at mahigpit na hinawakan ang kanyang mukha, patuloy siyang nagpupumiglas na parang isang kaawa-awang uod. "Medyo malungkot na umiiral ang salitang iyon, at para matutunan mo ang gayong salita ay napaka-nakakatawa. Paano maiintindihan ng isang tulad mo ang awa?"

Habang nakikinig, huminto siya sa pagkatakot at bumalik ang tapang sa akin. "Ano bang ptang-ina ang nagawa ko sa iyo!? H-hindi man lang kita kilala! Hindi pa kita nakasalamuha at gayunman ang isang scumbag na tulad mo ay papatayin ako!.. hindi, hindi ka lang scumbag... isa kang ptang-inang demonyo! At nagagawa mong magsalita tungkol sa awa nang ganyan na tila ba alam mo ang salita"

Ibinagsak ko ang kanyang mukha sa lupa at humagalpak ng tawa. "Tama! Ako ang p*tang-inang demonyo! At ano ang malalaman ko tungkol sa awa, hahahaha!"

"Bastardo! Pupunta ka sa impiyerno! Ang Diyos ay magdadala ng pinakamabigat na parusa sa isang tulad mo!" At ngayon ay nagsasalita siya na parang anak ng Diyos, ito ay talagang nakakatawa sa totoo lang.

"Duda akong gagawin iyon ng Diyos. Hindi Siya umiiral."

"Gaya ng demonyong ikaw nga!.. siyempre sasabihin mo iyan!"

"Dahil kung umiiral Siya, dapat ay matagal ka nang pinarusahan. Ngunit hindi:" Natahimik siya at dumating sa isang realizations.

Sa wakas, ang dakilang sandali.

"Saka, kung ako ay isang demonyo, gagawin ka rin ba nitong isa?" Tanong ko.

Nagsimula siyang itagilig ang kanyang ulo, ang mga mata ay dahan-dahang nanlalaki.

"P-Paghiganti... ito ba ay... ikaw ba ay..."

Tumango sa kanya, lalo siyang namutla kaysa dati. "Akala ko ikaw ay---"

"Patay? Ngunit narito ako, buhay, nakatayo sa harap mo!"

Hindi niya alam kung paano magre-react. Kalituhan, galit, at takot ang nasa buong mukha niya. At nagpasya ako na oras na.

"Anumang huling salita bastardo?" Tanong ko sa kanya.

"MAGPUNTA KA SA IMPIYERNO!"

"Oo, sigurado akong makikita ko kayong lahat doon sa lalong madaling panahon" Kinuha ko ang aking mahalagang palakol at iginawad ito sa kanyang leeg.

Matamis na paghihiganti.

Ang mga taong nagpapatuloy at mga taong sumusuko, ang mga iyon ay nakakatawang mga desisyon na pipiliin. Mas gusto ko pang masiyahan kaysa piliin ang mga iyon at mauwi sa pagiging miserable.

Kaya kakagat ako pabalik sa lahat ng sakit na ibinigay sa akin.

To be Continued......