•Ruhefza• Yeonbin

•33•(Özel birisi )

Yeonjun ani farkındalıkla odadan çıktıktan sonra hemşire katına doğru hızla yürütmüştü.
Yüzü yanıyor gibi hissediyordu ve buna kendisi sebep olmuştu .
Masasına oturup kafasını koydu ve kollarıyla örttü .
Bu bir nevi kendini sakinleşme çabasıydı.
Aradan geçen dakikalar sonra kafasını kaldırdı .
Arada bir sırıtıyor olması pekte hayra alamet değildi ...

Kontrol ermesi gereken yeni hastası aklına gelince kalktı sandalyesinden .

-"Neydi.... 158 ? "

Emin olmak için tekrar kontrol etti.  Doğru hatırlıyordu .
İlaçlarını yanına aldı ve bir üst kata çıktı.

-"158.oda ...158.oda .. buldum "

Derin bir nefes aldı, kapıyı çalıp içeri girdi .
Yatağında oturan kadını görünce gülümsedi.

-"İlaçlarınızı getirdim hanımefendi "

Kadın elini uzattığında ilaçlarını avucuna koydu ve bardağa koyduğu suyu verdi .

-"Herhangi bir ihtiyacınız varmı ? beomgyu hemşire gelene kadar birkaç gün ben ilgileneceğim sizinle "

Kadın başını kaldırıp ilk kez Yeonjunla gözgöze geldi.

-"Ben özür dilerim "
Yeonjun aniden gelen özürle şaşırmıştı

-"Neden özür diliyorsunuz "

-"Siz o günkü hemşiresiniz . Size zarar vermiştim.  Kusura bakmayın eski sevgilime çok benziyorsunuz . O an mantıklı düşünemedim "

-"Sorun değil , çoktan unuttum ben onu . Siz nasılsınız ?"

Kadın küçük bir tebessüm sundu .

-"Iyi olmaya çalışıyorum "

-"İsterseniz bana anlatabilirsiniz . Güzel bir dinleyiciyim "

Kadın eliyle yatağın yanındaki sandalyeye gösterdi.
Yeonjun hemen oturup kadını dikkatle dinlemeye başladı .

-"Ben küçüklüğümden beri ailede kabul edilen biri değildim . Abim herzaman benden çok daha seviliyor , kız kardeşim kayırılıyordu.  Onların beni sevmediği gibi bende kendimi sevmiyordum. Etrafımdaki insanlar beni sevsin diye her dediklerini yaptım. Kişiliğimi onların istediği kişi olarak değiştirdim.  Bu süreçte istediğim gibi olmuş ve bir arkadaş gurubuna sahip olmuştum. 

Ancak çok sahipleniciydim.  Benden başkası arkadaşları olursa beni unuturlar diye onları kısıtlamaya çalıştım.  Onlarda bu kısıtlamaya dayanamayıp iletişimini kestiler .

Kalabalıktan sonra tekrar yanlız kalınca, yalnızlığın ne kadar korkutucu olduğunu daha iyi anladım. Birdaha bunu yaşamak istemedim .Ve tamamen içime kapandım.  Kimseyle iletişime girmedim.
Tekrar terkedilmekten korktum .
Ben yalnızlığa alışmışken biri girdi hayatıma. İşlerimde yardımcı oldu . İstemediğim halde hergün bana küçük süprizler yaptı.
Ona güvenebileceğimi söyledi .

Ilk önce reddettim.  Ancak o pes etmeyince ben farketmeden kalbim ona açılmıştı .
Benden hoşlandığını söyleyip çıkma teklifi edince kabul ettim . İlişkimiz çok güzeldi.
İki yıl boyunca sürdü . Artık kimseye ihtiyacım yoktu . O varsa yeterliydi .
Ama ben her daim yalnızlığa ebedi olduğumu unutmuştum

Bana olan ilgisini kaybedince şüphelenmeye başladım. Telefonunu aldım ve bir kızla mesajlaştığını gördüm . Daha çok flörtleşiyorlar gibiydi.  Kriz geçirdim .
Telefonu fırlattım ve parçalandı.
Oda sesi duyunca geldi ve kavga ettik .
Sonra benden ayrıldı.