The Curse Of The Rain

Prologue

AT HIDALGO RIVER DIKE, around 3 PM

      

                      ARISA DIASNES
       (GRADE 12 STUDENT,16 years old)

  

      The rain falls hard, and so does the wind. There's a typhoon, so what do I expect? I was supposed to stay home and sleep, but here I am at the Hidalgo River Dike, walking towards the bridge. Well, if my boyfriend hadn't texted me to come here, why would I be here? But remembering that today is our anniversary, it gets me excited. Maybe he prepared something – a surprise, perhaps!

      I couldn't stop myself from smiling sweetly. I look like stupid habang mahigpit ang hawak ko sa aking payong. Madulas din ang daan, kaya maingat ang aking mga hakbang. Salamat sa aking matalinong pag-iisip, suot ko ang aking yellow na shorts at black na sleeveless top. Nagdala rin ako ng jacket, dahil alam kong malamig ang paligid. At salamat sa pag-iisip na iyon, hindi ako nababasa ng ulan. Tanging ang aking mga paa lang.

      I looked around, but I saw no one. Tanging ang ilog lang, na may malakas na agos, ang nakikita ko. Hindi ko makita ang anino ng aking boyfriend sa ilalim ng tulay. Kahit saan yata ako lumingon ay wala akong nakikita kundi ang sarili ko lang.

"Nasaan na ba siya?" naibulalas ko sa sarili.

      Napatigil ako sa paglalakad nang makarating ako sa ilalim ng tulay. Hindi ko na marinig ang ulan, at swerte na ang sahig ng dike ay hindi basa, kaya puwede akong umupo. Maingat kung nilagay ang payong sa sahig bago ako umupo. Sinuot ko rin ang jacket ko bago kinuha ang cellphone ko sa bulsa ng short ko.

       Tinawagan ko agad ang numero ng aking  boyfriend, pero hindi ko siya makontak. Nang tingnan ko ang aking phone muli, napa-make face ako. Wala akong signal!! I check the text messages, baka may bago siyang mensahe. Pero wala, kaya hindi ako dapat magulat. Tanging ang huling mensahe niya lang ang mababasa ko.

"Let's meet at Hidalgo River Dike."

    Nagsimulang mag-alala ako nang makalipas ang tatlong minuto. Naiinis na ako sa lalaking iyon. Kapag talaga hindi pa siya nagpakita ay aalis na ako. Tsaka natatakot na ako. Sobrang creepy ba naman ng tunog ng pagbagsak ng ulan.

"Nasaan ka na ba?"although I know na walang signal, tinext ko parin iyon.

   I waited for him for another three minutes kaso lumakas lang ng lumakas ang ulan. Wala akong choice kundi ang umalis na lang. Siya pang pagtayo ko ay nahulog sa ilog ang payong dahil nasagi ko ito.

     Napasigaw na lang ako sa inis. Sana pala ay hindi na lang ako pumunta dito. Talagang makakatikim sa akin ang walangya kong boyfriend!

     Naglalakad na ako sa gitna ng ulan, as usual basang basa. Ilang dyablo ang sinambit ko sa inis dahil napakamalas ko ngayon. Mabuti na lang at may nakita akong bulto ng tao na papalapit sa akin.

      Kumaway ako rito. May dala kasi siyang payong. Kahit na basa na ako ay mas gugustuhin ko paring makasilong. Ngunit napawi ang ngiti ko ng makita si Jazon. My unwanted freak boyfriend!

"Bakit ngayon ka lang? Don't you see that it's raining so hard???"inis kong bwelta at sinagi ang payong ng akma niya akong papayungan.

  Tumilapon tuloy ang payong at tinangay ng hanging papuntang ilog. Pero wala akong pakialam. I'm too angry to give a fuvk!

"Sorry, I'm late! Hindi ko kasi makita ang phone ko! Pumunta pa ako sa bahay niyo para tanungin kung nasaan ka! Kasi I was about to surprise you with flowers and chocolate but you're not there!"mukhang siya pa ang nainis.

"What? Diba ikaw naman ang nagtext na magkita tayo dito sa dike?"inis na bwelta ko sa gitna ng malakas na ulan.

Natigilan si Jazon. Basang basa na kaming pareho ng ulan. At walang gustong sumilong.

"But babe...I lost my phone two hours ago."mahinang bulalas ni Jazon pero dinig na dinig ko.

         Nangunot ang noo ko. If he lost his phone two hours ago, then who texted me? Agad kong kinuha ang cellphone ko at tinignan ang text message. I don't care kung mabasa iyon ng ulan. I just want to check if tama ba ang hinala ko.

      I know Jazon. Never siyang nagsinungaling sa akin. Pag sinabi niyang nawawala ang cellphone niya, talagang nawawala nga iyon. But where the fuck it is?

"Babe...iba ang pakiramdam ko sa lakas ng ulan. Let's get out of here."turan ni Jazon.

       Nakatutok lang ang paningin ko sa cellphone at hindi makapaniwala sa nakita. The text message was sent 50 minutes ago. Nabitawan ko ang cellphone ko sa pagkabigla.

"Yeah, right! Let's get out of here."wika ko at akma ng kukunin ang kamay niya ng isang bulto ng tao ang nakita ko sa likuran niya.

  Malakas akong napasigaw ng biglang natumba sa harapan ko si Jazon. His head was hit by a rock. And the blood runs out from his head. I was about to run when I feel something stabbed in my chest.

   Sumuka agad ako ng dugo...at lumabo ang paningin ko. Pinilit kong tignan ang taong gumawa nito sa akin but everything becomes dim. I've lost my senses and I can't feel anything anymore.

   All I could see now is the darkness. And the face of my beloved boyfriend, Jazon. My life was taken away from me...without greeting my best boy a happy anniversary.

     Who might think that I'll become a victim of this curse? Oh, I forgot to tell you about the curse of the rain...well find out about it for yourself.

                       -----------