"STEP BROTHER/TEACHER"

Épisode 1

.....

"Ve eğer biraz daha inat edip aşşağıya inmezsen Lisa..olacaklardan ben sorumlu değilim!" Aşşağıdan gelen annemin sesi ile yatağımdan oflayarak doğrulmuş ve hazır olan bavulumu elime almıştım. Son bir defa doğrulup odama bakınca gözüme masamın üstünde duran fotoğraf çerçevesi takılmıştı. Gözlerim bir an takılı kalırken ani hareket ile öne atılmış ve hemen fotoğrafı yüz üstü kapatarak hızla odadan çıkmıştım..artık her şey bitmişti...ne önemi vardı..

Yada..

Tekrardan hızlıca odaya girmiş ve yüz üstü yatırdığım fotoğrafı alarak bavulumun içine atmış ve kendimden emince tekrardan odadan çıkmış ve çıldırmasına ramak kalmış annemin yanına inmiştim.

"Tanrı aşkına uçağımız kaçmak üzere! Ne yapıyordun bunca vakit odanda!" Kapıdan çıkmam ile annemin boş siniri beni dahada gererken hiç bir şekilde konuşmamış ve yüz asarak taksiciye bavulumu vermiş ve diğer tarafa geçerek taksiye binmiştim. Annem bana anlamazca bakarken asla yüzüne bile bakmadan kulaklığımı kulağıma takmış ve Spotifydan rast gele çalma listelerimden açmıştım..ve kafamı taksi camına yaslamıştım..aksi taktirde asla onunla konuşmak istemiyordum.. oda bunu bildiği halde halen üstüme gelmeye devam ediyordu..çünkü beni asla anlamıyordu..

..
Sessiz ve kısa süren bir yolculuğun ardından eni sonunda havaalanına gelmemiz ile kulaklıklarımı çıkarak camdan dışarıya bakmış ve kısık bir sıkkın nefes vermiştim dışarı doğru..
Ve tam hareket edeceğim sırada elimin üstüne gelen el ile gözlerimi sıkkınca kapatmış ve açarak elin sahibine dönmüştüm..Aynı sırada elimide çekmiştim.

"Lütfen böyle yapma canım..Biliyorum bu senin için çok büyük bir değişim..ama lütfen benim açımdanda bakmaya çalış..biz birbirimize çok aşığız. O çok iyi biri..eminim onu sende çok seve-"

"Yeter anne! Gerçekten midem bulanıyor!..her zaman her şeyi kendi açından değerlendiriyorsun!..Hiç bir zaman benim açım önemli olmadıki!..sen şimdi bana neyden bahsediyorsun!"Bir anda kendime hakim olamayışım sonunda kapıyı hızla açmış ve hıxla taksiden dışarı çıkmıştım..ardından taksicinin hazır ettiği bavulumuda alarak hızla havaalanına doğru ilerlemeye başlamıştım..Her şey bitmişken bana açıklama yapması çok saçmaydı..Bütün hayatım altüst olmuştu. Bütün arkadaşlarımı, sevdiklerimi,düzenimi, evimi, anılarımı..sevgilimi..hepsini geride bırakarak gidiyordum..ve o gelmiş bana her şeye kendi açısından bakmamı söylüyordu..hıhhıh..her zamanki gibi!

Hava alanına girmem ile ayayaklarım yavaşlayınca annem arkamdan yetişmişti bana..onun yüzüne bile bakmadan önüme geçerek bizim bölüme doğru ilerlemişti..sanırım tsm zamanında yetişmiştik çünkü tam herkes uçağa binmişti ve bizde hemen pasaportlarımızı göstererek uçağa doğru geçmiştik..ve sanırım bunlar son adımlarımdı..ve uçağa binmem ilede her şey bitmişti..Nefesim daralırken gözümden istemsizce bir damla yaş akmıştı..hıh..ne önemi vardıki..

Yer numaramızı bulmamız ile cam kenarına hızla geçerek oturmuştum..Annemde yanıma oturmuştu..

"Lütfen böyle yapma Lisa..Arkadaşlarını ve sevdiklerini bırakmak çok kolay bir şey değil..biliyorum..ama halen çok gençsin bebeğim..emin ol orada bunlardan daha güzel anılar, arkadaşlıklar biriktiriceksin..inan bana..Seni böyle görmek benide üzüyor..lütfen daha fazla böyle yapma,tamammı?.." içten bir şekilde söylediği şeylere sadece göz devirmiş ve tekrardan kulaklıklarımı kulağıma takarak yanıma aldığım sırt çantasından bir kitap çıkararak açmış ve okumaya başlamıştım..bana göre en iyisi buydu..çünkü dinledikçe daha çok sinirleniyor ve onun kalbini daha çok kırıyordum..biliyorum bu şekildede kırıyordum fakat bağırıp çağırmamdan kat kat iyiydi..sessizlik her zaman en iyi silahtı..
Tabi o bunu anlarsa..
,