"Hey! Sana sesleniyorum, 546!" Arkamdan duyduğum sesle duraksadım, 1-2 saniye düşündükten sonra kaşlarımı çatarak arkama döndüm. Karşımda beyaz elbiseli biri duruyordu, muhtemelen buradaki delilerden biriydi. "Bana mı dedin?" Diye sorduğumda kafasını sallamıştı. "546 numaralı odada kalmıyor musun?" Dediğinde gözlerimi kıstım, derdi neydi bunun? "Galiba, sanırım.. evet. Neden sordun?" Cevabımı duyduktan sonra gülümsemişti, çatlamış dudaklarına yerleştirdiği bu gülümseme hiç de masum değildi. "Dikkat et." Dedikten sonra arkasını dönerek benim ters yönüme doğru yürümeye başlamıştı. Kafa karışıklığıyla arkasından bakarken, "anlamadım? Neye dikkat edeyim?" Diye merakla sordum. "Kendine!" Diyerek bana dönmeden sorumu cevapladığında gözlerimi kıstım ama söyledikleri beni alttan alttan ürkütmüyor değildi. "Neden öyle dedin?" Diye tekrar arkasından bağırdığımda bu sefer elini kaldırıp boş ver dercesine savurmuştu yukarı doğru, daha sonraysa içeri girmişti. Ben ise içeri girdiği kapıya bakıyordum hâlâ, neden durduk yere böyle demişti ki şimdi? İçimde korku tohumları yeşerirken derin bir nefes aldım ve onun bir deli olduğu düşüncesiyle kendimi sakinleştirmeye çalıştım.
4 parts