Gaano nga ba kahirap mapansin? Mapapansin kaya niya ako? Nung nagpapapansin kasi siya bat hindi ko siya pinapansin. Ngayon ako pa kailangan magpapansin mapansin niya lang.
"Reign Mari Castillo bat ang panget panget mo?!" sigaw ni Tao
"Ako U-G-L-Y?! Sa laki ng eyebags mo tinalo mo ang kakapalan ng eyeliner ko! Ang panget mo Huang Zi Tao na mahilig sa panda!"
"Wag mo dinadamay mga kalahi kong panda! Ipakain ko sayo ang bamboo e at mahahampas kita!"
"Sure ka mahahampas mo ko? Umasa ka pang bakla ka! Baklang mahilig sa panda na tinatakot akong hahampasin ako!"
"Atleast di ako mahilig sa KPOP na mukha namang bakla sa mga make-up nila. Ano nga kasi yung name nila? EXOTIC ba? Bagay lang sa kanila yung name nila. Ang exotic ng pagmumukha nila!"
"Wag mo ngang nilalait ang EXO! Exotic tawag sa fans nila! Exo ang tawag sa kanila."
"Anong malay-malay ko naman sa KPOP na yan!"
Yan si Huang Zi Tao. Ang taong mahilig sa panda na may malaking eyebags. Tinalo niya talaga ang kakapalan ng eyeliner ko at ni Baekhyun ng EXO. Hindi ko alam bat ang papansin niya sa akin. Siguro crush niya ako. Okay. My feeler side are overflowing. Pero infairness naman kasi kay Tao ang cute niyang panda.
"Bat ba lagi mo na lang ako binubully Tao?"
"E sa gusto kong binubully ka e. Ang saya mo kayang asarin. Ang pikon mo kasi."
Yan na lang ang last na pangbubully ni Tao. Dahil nung mga sumunod na araw nagbago ang lahat. Wala na ang makulit na Tao. Wala nang bully na Tao. Wala nang papansin na Tao. Nakakpanibago kasi nasanay ako na iniinis at inaasar niya ako. Parang may kulang sa buhay ko.
~*~*~*~*~*~*~
Lumipas ang ilang mga araw at linggo di na talaga ako pinapansin ni Tao. Kahit "Hi" wala na galing sa kanya. Namimiss ko tuloy siya. Ganun pala ang feeling kapag bigla na lang nagbago yung Tao na nakilala mo. Di ka na pinapansin. As in nakakamiss. Kaya ito ako nagpapapansin sa kanya.
"HOY HUANG ZI TAO!" tumakbo ako palapit sa kanya ngunit di niya ako pinansin
"Tao naman e! Ano bang problema mo at di mo ako pinapansin. May nagawa ba akong mali?"
"May nagawa kang mali? Wala naman. Siguro itanong mo yan sa sarili mo!"
"Tao pwede ba tayo mag-usap?"
"Di pa ba tayo nag-uusap nito?"
"Bat ba ang pilosopo mo? Pansinin Mo Ako!"
"Pinapansin naman kita ah."
"Pinapansin? Sure ka? Parang umiiwas ka nga e!"
"Diba yun naman ang gusto mo? Ang lumayo ako para wala nang nang-iinis at nangbubully sayo?"
"Oo gusto ko nga yun. Pero simula nung lumayo ka parang wala nang kulay ang mundo ko. Simula nung di ka na nagpapapansin lumungkot ako. Parang may kulang. Kaya ngayon todo pagpapapansin ako sayo pero parang walang nangyayari."
"So anong gusto mong gawin ko?"
"PANSININ MO AKO!"
"AT BAKIT KO NAMAN GAGAWIN YUN? Alam mo bang sa simula pa lang ako ang nagpapapansin sayo. Kala ko di mo ako mapapansin dahil kala ko sa iba ka nakatingin. Oo at lagi kitang binubully. Ginagawa ko yun para mapansin mo ako pero parang wala pa din sayo. Naasar ako sayo dahil kapag binubully kita lagi mong pinapansin ang eyebags ko. Bat di mo ako mapansin noon."
"Yun na nga e. Pinapansin ko yung eyebags mo kasi nahihiya akong pansinin ka. Yun na lang ang palatandaan ko na pinapansin kitang papansin ka."
"Pero may dapat kang mapansin ngunit di mo pa napapansin."
"At ano naman yun Mr. Huang Zi Tao?"
"Ang nararamdaman ko para sayo! Bat kasi ang manhid mo at di mo napansin. Sobra na nga akong nagpapalansin sayo e! PANSININ MO NGA NARARAMDAMAN KO SAYO REIGN MARI CASTILLO!"
Omg~! E parehas naman pala kaming papansin ni Huang Zi Tao.
Parehas pang papansin ang nararamdaman namin sa isa't isa. Pero yun ang akala ko. Akala ko masaya na kami kasi niligawan niya ako after kaming mag-aminan. At naging kami after ilang months niyang pangliligaw. Akala ko okay na ang lahat pero aalis na siya. Mag-iibang bansa siya. At ako maiiwan dito.
"Tao bat kailangan mo pang umalis? Di ba pwedeng magstay ka na lang?"
"I need to do this. I can't promise anything. Pero Reign, learn to fall in love again. Ayokong maghintay ka."
"But its my choice to wait. And I know you would come back to me."
"Reign, just be happy. So don't wait for me. I want you to find your happiness."
Napaisip naman ako sa sinasabi niyang happiness. Happiness? E siya ang happiness ko e. Anong magagawa ko?!
"Pero ikaw ang happiness ko. Anong gagawin ko?!"
"Just forget about me Reign. Bye!"
Pagkasabi ni Tao niyan umalis na siya at iniwan akong umiiyak. Ilang years na ba nung simula nung umalis si Tao? Five years na. Pero di pa din ako makamove on sa kanya. First boyfriend ko kaya siya. First love. Iba kasi e. Mahirap makalimutan ang mga first mo. Ito ako nagtratrabaho na sa coffee shop ko. Ako gumagawa pero may mga katulong ako. Di ko naman kayang mag-isa no.
"Dad!" narinig kong tawag ng isang bata
Dahil sa curiousity ko tinignan ko kung sino ang tinawag niyang dad. Ang cute kasi nung bata. Di ko maiwasang di mapatingin. Pero nasaktan ako. Di ko ineexpect na si Tao pala ang ama. So kasal na siya? Walangya naman. Umaasa akong ako pa din hanggang ngayon.
"Tao?! Ikaw yan diba?"
"Reign? Kumusta ka na?"
"Dad who is she?" tanong nung englisherong bata na anak niya ata.
"Rain, she's my most important girl. You now her right?" saka niya kinindatan si Rain.
At halos ipangalan niya pa talaga sa akin ang anak niya ah! Walangya ka talaga Tao! Bat ganyan ka! Ang sakit na ng puso ko. Hintay kita. Alam ko sinabi mo na na wag na kitang hintayin pero namamag-asa akong tayo pa din.
"Rain I need to talk to her. So go to your nanny okay?"
"Okay dad."
Pagkaalis nung bata. Di ko na mapigilan at tinanong ko na siya.
"Tao kasal ka na pala at may anak ka na pala?"
"No. Rain is not my real son. His real mother left him with me. Kasi di niya daw kayang buhayin si Rain."
"So wala ka pang asawa?"
"Wala pa. Kasi alam ko may babaeng naghihintay sa akin. At baka umiiyak na siya ngayon."
"Sino ba yung babaeng yun Tao?" halos maiyak iyak kong sabi
Ayoko naman umasa. Baka hindi naman ako yun diba. Malay natin may nameet na iba si Tao pagkaalis niya. Five years din yun ah. At ang gwapo ni Tao para mawalan ng girlfriend.
"Yung babaeng halos maiyak iyak na ngayon. Na hindi ko alam kung nagtatanga-tangahan lang siya o hindi talaga alam na siya ang tinutukoy ko."
"Tao ako ba yun? Ayokong umasa kasi ang tagal kitang hintay. Halos maiyak iyak na nga ako nung tinawag kang 'dad' ni Rain e."
"Ikaw nga! Ngayon mo lang narealize? Reign Mari Castillo, will you marry me?" lumuhod siya at may nilabas na box kung saan ang singsing na sobrang kinang sa paningin ko.
"Yes! Super Yes Huang Zi Tao!"
"Whoooo~! Congrats mam!" sigaw nung mga tauhan ko at nakisigaw din ang mga tao sa coffee shop ko habang nagsisipalakpakan sila.
"Now you'll be Mrs. Reign Mari Huang. Tara iwan mo muna yung coffee shop mo. Papakilala kita kay Rain at magpapakasal na tayo as soon as possible."
-------------------------------------------
(Y/N):
Cliffhanger girl ako kaya kung nabibitin kayo sa sinusulat ko just tell me. Bwhaha. Dadagdagan ko. Hihi. Hi Cutie! Sana nagustuhan mo. How do you like the another cliffhanger story of yours? Bwhahah. Baka sabog na orbaryo mo. Yung babies mo ingatan ah.