Minerva's POV
"Yawa— kahirap mag istret tagalog!" reklamo ni Kape sakin nung settled na kami sa loob ng aming pansamantalang tinitirahang townhouse. Countryside ang lupang ini-link ni Kape dito sa ilalim ng lupa kaya bibihira dito ang building.
He can speak any language straight! But for no reason, gustong gusto niya ang accent ng kanyang old dialect. Sinasabi niya sakin na marami daw sa mga may ganung accent ang nahihiya o ipinapahiya pag nasa ibang lugar na. For him, his accent is as grandiose as a Kanto accent, or a British accent. Kahanga-hanga siya for thinking like that, and I
think he's getting away with it pretty well. Mas lalong tumaas ang respect ko sa kanya. Right now, I am using my Italian accent na rin.
Nang maupo siya sa isang couch, naupo ako sa carpet at isinandal ang ulo ko sa kandungan niya. Tiningala ko ang kanyang mukha. "Bakit natin kailangang i-drive palayo dito si Hio?" I asked.
Nagsinungaling kami kanina. Pero mas sinungaling yang si Kape. Well hindi totoong hindi niya kilala si Hio. Si Kape at ako ay naninirahan sa isang dimension na 85% parallel sa dimensyong ito. Parehas na parehas lang, except for few things. Pwede kaming tawaging 'Alternative self' ng totoong Kape at Minerva na nag-exist dito once.
As our basic principle, ang mga dimensyon ay kombinasyon ng time, places, and incidents. Ang paglalakbay sa ibang dimensyon ay kasing intricate ng bilyon o trilyon na mga roletang sabay-sabay pinaikot at kung saan yun huminto ay iyon ang makukuha mong kombinasyon.
Sa dimension point mo masasaksihan kung paano mabubuo ang hindi mabilang na possibilities, fate, at destiny.
As a dimension master, hati ang views ko tungkol sa mga paglalakbay sa daloy ng tadhana. SAYANG at ang isang ordinaryong nilalang ay nabubuhay at namamatay nang hindi man lamang naeexplore ang pagkarami raming possibilities sa kanyang buhay; often na natatrap siya sa dadalawang desisyon o hanggang sa masabi niyang 'Wala na akong ibang choice.'
On the other hand, gusto ko ring manatiling lihim ang paglalakbay na ginagawa ng mga gaya ko. Ang pagkaexploit ng mga dimension at alternative lives ay malaking kasiraan sa balanse ng mundo, hindi man pisikal, kundi kronolohikal.
"—Nakoha mo yung senabe ko?!"
Uhh?! May sinasabi pala sakin si Kape pero di ko nakuha dahil sa kakaisip. My bad.
I smiled apologetically. "Mahal, maaari bang pakiulit ng sinabi mo?"
Nagsmile din siya. Ang bait niya talaga. He should marry me! Eeeeh ang tagal na naming steady pero di kami makasal kasal sa dami dami at dami ng mga twisted events!
"Nasaring ko, diri na tayo dapat umasa ke dong. May sarili na seyang pamilya, saka kaya naman nateng pangalagaan ang logar na ini—"
Natigilan siya sa pagsasalita dahil bigla siyang naubo. Tuloy tuloy yun at nakakabother. Kumilos ako para hagurin ang kanyang likod. "Hindi mo na ba talaga kaya?"
Umiling lang siya sakin. Pinilit pa niyang magsmile kahit nakangiwi. "Ayus lang ako— wag kang mag-alala..."
Eh yang hitsura niyang yan sino kayang di mag-aalala?
We can't hold this place for too long a time. Ngunit anong magagawa namin kung siya lang talaga ang mga kakayahan para manatiling ligtas ang lugar na ito? This place will be very hard to defend kapag nasa ibabaw kaya ginagawa namin ang lahat, lalung lalo na at nagsheshelter din dito ang mga mababa pang bampira.
"Kape basta wag mo akong iiwan ha?! Iiyak ako sige ka—" halos araw araw gabi gabi ko yata yan nasasabi sa kanya!
Kinabig niya ako kaya na-out of balance tuloy ako. I literally fall for him and then he hugged me. "Diri pa ako matigwang ah?! Injoy pa ako mabuhay dehel sa wakas ay mey
nakakaya na akong gawin para sayo at sa kaebegan ku—"
CRAAAAAAASSSSSHHHH—!
Kapwa kami naalerto sa malakas na tunog na parangmay destruction sa labas. Sinundan yun ng mga matitinis na sigaw at para bang may aggression na nangyayari!
"ANO YUN?!" chorused naming tanong. Wala kaming pinalagpas na sandali; we went out of our home immedieately at dun tumambad samin ang isang nakapanlulumong scenario na para bang isang bangungot— ang ayaw sana naming mangyari dito sa underground sanctuary na pinangalagaan namin ng halos dalawang taon—
Ang undead plague...
****
Cerylle's POV
Thirty minutes before six, may dumating na bisita. She's a vampire. Nagpakilala siya bilang couturier pero nakapagtatakang wala siyang dala na kahit ano. Baka kagaya niya yung fairy godmother ni Cinderella? Dahil daw may mga bago siyang clients (referring to me and Kan's girl) nagbigay siya ng maiksing briefing. Napakaiksi lang— sinabi niya lang saming tagawin namin siyang madam Rita. Dapat ay may MADAM kung hindi ay hindi niya kami papansinin.
Tumayo si Aster sa tabi niya nang may authority-look na nakaplaster across his face. "Dating gawi. Pumila yung mga sasama dito!" at itinuro niya yung kanyang kwarto.
Nauna si baby girl tas sinundan siya ni Fait, then si Kan, at si—
"Cerylle dito ka na." yaya niya sakin after siyang sundan sa pila ng kanyang girlfriend? Girlfriend nga yata— kasi di ba... basta hula ko girlfriend nga niya yun. Hindi ko pa nakakachikahan si girl. Hiyang hiya naman ako sa kanya no? Mukha siyang mayaman at kilos sosyal! Pero I'm hoping na one of these days ay magchika chika naman kami.
Lumingon sakin si girl nung nasa likod niya na mismo ako. Nginitian ko siya pero sinimangutan niya ko. Ang chaka lang ha?
Ang unang pumasok sa room ni Aster ay si baby girl at si Madam Rita. Mga sampung minuto lang ang nakalipas nang bumukas ang pinto at sumungaw si Madam Rita. "NEXT!"
NEXT?! Nasaan na si baby girl? Bat di ko yata nakitang lumabas?
Hindi na rin lumabas ng room ang pumasok na sina Fait, Kan, at Miss Taray. Kinain na sila ng room ni Aster!
"Una muna ako sayo ha?" siningitan ako ni Aster. Imbes na turn ko na, siya yung naunang pumasok sa loob kasama si Madam Rita. Di ako mapakali na parang kiti kiti habang iniisip kung anong ginagawa nilang lahat sa loob! Dumating din naman yung turn ko—
Hinga ng malalim!
Pagkapasok ko sa loob ng kwarto ni Aster, wala namang abnormal sa paningin, except sa malinis ang room niya. Kalalaking tao ang linis ng kwarto? Duh?!
"—Cerylle ang pangalan mo hindi ba? Sumunod ka sakin." ani Madam Rita.
Sinundan ko nga siya hanggang sa pinto ng walk-in closet ng amu-amuhan ko. Inikid ni Madam ang doorknob at hindi ko naiwasang hindi sumilip sa loob. Ang kwarto on the other side ay malayong maging walk in closet dahil para iyong silid sa isang 16th century mansion! Lubha akong naamaze grabi! Yun nga lang ang puno dito ng mga bolts ng sari saring uri at kulay ng tela. Nasa pinakagitna nakastation ang nag-iisa at lumang sewing machine.
"Siya na ba madam?" lumapit sakin yung babaeng nakaupo sa sewing machine at ginagap ang kamay ko. Then yung hawak niyang medida ay ginamit niya upang sukat sukatan ako. Isa ba syang seamstress? Masyado siyang maganda para maging ganun eh!
"May naisip na akong disenyo para sa magiging gown niya." Si madam Rita naman ay lumapit sa isang mesa. Inabot niya ang isang notepad at lapis saka mabilis na nagdoodle doon. Ipinakita niya yun samin. WOW ang galing niyang magdesign in a very limited time! Pero—
Di ko yata keri yung ipapasuot niya sakin. Puro lace, puro burloloy... yung tipong makaluma, as in pang 18th century na gown. At wag niyong sabihin sakin na ngayon pa lang gagawin ang gown na isusuot ko?! PAANO YUN?
Kesehodang magtanong ako, pinili kong maging silent na lang. Sila na ang bahala sakin.
Pinagpilian na ni Madam Rita ang mga tela habang yung babaeng kumuha ng sukat ko ay bumalik sa sewing macine. Huminto siya sa tapat ng isang bolt ng kulay puting telang may mga burda. "—Flemish Milk white lawn ang napili ko, ano sa palagay mo Sally?"
"Payag ako, basta yung overdress ay yellow silk. Bagay yun sa kanya."
Hay sila lang yung nagkakaintindihan—
Feeling ko wala akong silbi dito. Too bad dahil gustong gusto kong tumulong. Lalo na nung ginugupit ni Madam Rita yung mga tela. ibinigay niya yun kay Sally kasama ng inisketch niyang design.
"Halika Cerylle." mayamaya ay pinansin din niya ako. Sumunod ulit ako sa kanya hanggang sa couch. "Gusto kong maupo ka at ipikit mo ang iyong mga mata."
Sinubukan ko kung makakaidlip ako pero kinakausap niya kasi ako eh—
"Isa kang tao ngunit dadalo ka sa isang pagtitipon ng mga bampira. Mag-iingat ka. Pamilyar ang mukha mo sakin at kakatwang napakagaan ng loob ko sayo. Kamukhang kamukha mo ang paborito kong kliyenteng si Rosary."
Rosary... Sino ba siya? Bakit ba ang daming bampira ang ipinagkakamali ako sa kung sino man yun?
Ayokong pag-usapan! Change topic! "Madam Rita, bakit po ba ninyo ako pinapapikit?"
"Wala naman. Baka kasi unusual para sayo na makita ang kapangyarihan ni Sally."
Nacurious ako but I don't dare to peek. "Kapangyarihan?"
"Siya ay isang time-leaper. Kapag sinabi mong time-leaper, napapabilis niya ang sense of time ng sarili niyang katawan. Yun ang sikreto kung bakit kami nakakagawa agad agad ng mga patahing dapat ay inaabot ng buwan. Masagwa lang siyang tingnan, para kasing naka-fastforward mode siya."
"Eh kayo po? May kapangyarihan din po ba kaya ng gaya sa kanya?"
Impit na tumawa muna si Madam Rita bago niya ako sinagot. "Hindi, magkaiba kami. Nagkataon lang na pareho kami ng hilig sa fashion. Divider ang tawag sa akin. Nakakagawa ako ng mga imposibleng interior junctions, o sa madaling salita, napagdudugtong ko ang dalawang magkalayong silid basta may pinto."
Muntik na akong maqpadilat. Mahirap paniwalaan kung sinasabi lang, pero yung ganitong naexperience ko na— waaaaaw!
"—S-Sina Aster po nasaan na?"
"Wag kang mag-alala. Dadalhin din kita sa kanila kapag good to go ka na."
"—Madam Rita tapos ko na po ang gown!"
"Pwede ka nang dumilat iha—" I did! But I wasn't even prepared to see the beauty of what will I wear tonight.