Yeni Evim -GAY

1

"Hayalperest olmayın.Ayağınız yer tutmaz, sallanırsınız, Fakat hayaliniz geniş olsun.
Geniş düşünün. Büyük düşünün.
Size gösterilen hedefleri zihninizle aşın"

Medya: İki baş karakter.

"Uğur çabuk kalk hazırlan. Geç kalırsan sonra anne beni neden uyandırmadın diye mız mızlanmanı çekemem oğlum."

Annemin sesini duyunca saatime baktım, bu olamazdı tam 15 dakika geç kalmıştım. Hızlı bir şekilde ayağa kalkıp maraton yarışların da birincilik kazanmak için koşan yarışmacı gibi banyoya koştum. Günlük rutinlerimi yaptıktan sonra odama geri döndüm.

Bugün çoçukluktan beri satın almayı dört gözle beklediğim ev satışa çıkıyordu ve ben o evi başkasına kaptıramazdım.

Üzerime beyaz bir tişört ve şort giyip  dalgalı saçlarımı ellerimle arkaya tarayıp odamdan dışarı fırladım. Kaybedecek bir saniyem bile kalmamıştı.

Merdivenlerden koşar adım inip kapının önüne geldim. Ayaklarıma spor ayakkabılarımı giyerken mutfakta olduğundan emin olduğum anneme seslendim.

"Anne ben çıkıyorum." Dedim. Annem çatık kaşlarıyla yanıma geldiğinde baya tatlı gözüküyordu.

"Ama daha kahvaltını bile etmedin".

"Anne kahvaltı bekleye bilir ama ben o evi başkasına kaptırırsam kendimi bir ömür boyu affetmem".

"O evin diğer evlerden ne farkı var anlamadım ki".

"Anne anlamıyorsun o evde beni kendine çeken bir şeyler var. O evin bana iyi geleceğine tüm kalbimle inanıyorum".

Ellerini iki yanına salıp kafasını iki yana sallayarak bu çocuk kime çekti  böyle düşünen annem yılmış gibi konuştu. Ondan ayrılıp başka eve çıkmamı istemediğini biliyordum. Belli etmiyor olsa da üzülüyordu.
"Ne diyeyim yavrum hadi hayırlısı".

"Tamam tamam ben kaçtım, zaten geç kaldım".

Evden koşarak çıktım. Annemin arkadan hızlı koşma düşeceksin dediğini duysam da bir az daha hızlanıp koşmaya başladım.

Hayallerimi süsleyen ev bizim evin 4 sokak ötesindeydi. Artık koşmaktan nefesim kesildiğinde durup bir az soluklandım. Derince birkaç nefes çektim ciğerlerime. Kafamı yukarı kaldırıp etrafıma göz gezdirdim, daha 2 sokak koşmam gerekiyordu.

Koşmanın etkisiyle çok yorulmuştum ama o ev için  yorulmama bile değerdi. Kendime geldiğimi anladığım da yeniden koşmaya başladım.

Böyle devam edersem gecikeceğimi anlayıp ara sokağa girdim. Gündüz vakti bir sorun olmazdı umarım.

O müthiş evin olduğu sokağa geldiğim de yüzümde kocaman gülümseme belirdi. Hayallerimde ki evi almama çok az kalmıştı. Tam evin önüne geldiğim de, takım elbiseli karizmatik bir adamın arabaya bindiğini gördüm.

Umarım düşündüğüm şey değildir. Hızlı bir şekilde ev sahibi olduğuna kanat getirdiğim adamın yanına yürüdüm.

"Evi satmadınız değil mi? Lütfen satmadığınızı söyleyin." Nefes nefese konuştuğum için sesim boğuk ve kısık çıkmıştı. Ev sahibi beni baştan aşağı süzüp o çok korktuğum cevabı verdi.

"Üzgünüm  az önce arabaya binen beyefendiyle anlaştık evi  o satın aldı".

Yanımdan geçip gitmeye çalıştığında bileğinden tutup durdurdum. Kaşları havalanan adam bir bana bir de bileğini tuttuğum elime bakıyordu.
"Ben ondan daha çok veririm lütfen bana satın ".