Rose with Cinders

Prologue

“Hoy kanina ka pa namin hinahanap nandito ka lang pala sa labas! Pumasok ka na kaya?” bungad ni Aeryn sa akin na nakasimangot.

“A few more minutes ,pleaase?” sagot ko sa kanya na may munting nigti sa labi. Lumapit naman siya at naupo sa tabi ko.

Nasa labas ako ng hardin nagpapahangin ngayon sa lugar ng dinaluhan namin na company event. Gabi na at tanaw ang mga mumunting mga bituin sa kalangitan. I wonder how he was doing now? Okay ba siya? Will he come back to fulfill his promise? I looked at the stars and moon with a hopeful heart. Hoping that it would heed to my unspoken thoughts.

“Iniisip mo parin ba yung Romeo mo?”

“How I wish he could be here to see such aesthetic portrait of the moon along with its stars” wala sa sarili kong sabi.

“It’s been years Kei, paano kung hindi ka na balikan nun?”

Sa mga katagang binitawan ni Aeryn ay nakadama ako ng pagkadismaya. If he will no longer come back then, come what may to the favor of the odds. Naisip ko na rin minsan na baka hindi nga ako ang Juliet niya pero pilit ko na hindi itinatatanggi iyon. Tinignan ko siya at ngumiti ng mapait.

“He promised ryn and I believe in that” I said. The words I spoke into the air, I am not sure if I still believe it at this point. It feels more like I am consoling my heart with the hopes of him coming back.

Ilang sandali pa ay bumalik na kami sa loob para makihalubilo sa mga panauhin. Puno ng tao na may iba’t-ibang mga negosyo ang dumalo sa annual event. I am one of the organizers ng event pero nabagot ako kanina dahil pabida naman si Sherian, yung katrabaho ko kaya lumabas ako kanina.

“Keiko! Kanina ka pa hinahanap ni Tita Tasia!” salubong naman sa akin ni Vera na bitbit si Lorcan.

“No!” pagrereklamo ni Lorcan sa paglalahad ko ng dalawang kamay. Ang cute talaga ng batang ‘to! Nakakagigil.

“Oo na nasaan ba siya?” tanong ko matapos pisilin ang chubby cheeks ni Lorcan.

May tinuro na grupo ng mga tao si Vera kaya nagtungo ako dito. Malayo pa lang ay tanaw ko na si Mama na abala sa kanyang mga kasosyo sa negosyo. Nang iilang hakbang na lamang ako ay may nakasabayan ako. Kinabahan ako bigla nang may maramdaman akong kung ano sa dibdib ko ng magkasagi ang mga kamay namin. Wtf just happened!?

“Anak halika dito!” aya ni Mama ng makita ako.

Mas naging grabe ang pagkalabog ng puso ko na para akong mabibingi sa bawat hakbang ko papalapit. Nauna na ang lalaki sa akin na kasabayan sa grupo nila Mama pero nakatalikod ito. His broad shoulders and tall figure both complimenting the designer suit he’s wearing.

“Keiko?” I heard the man mumbled.

I approached them with a small smile but when I turned to the man who just arrived with me I nearly cried. I am sure it’s him! I am out of words!

“Hi” bati nito sabay tanggap sa kamay ko na nakalahad. His voice is like to my ears that also my heart longed to hear for so long. Gusto kong maiyak dahil finally he’s here! He’s back! He kept his promise!
“Honey! You didn’t wait for me!” naputol ang saya sa puso ko ng marinig at makita si Brittany na nakakapit sa braso niya.

My heart sank the moment na binitawan bigla ni Arden ang kamay ko para hawakan ang kamay ni Brittany at humingi ng paumanhin dito sa hindi paghintay.

Nasaan na iyong sinabi niya na hindi siya magkakagusto sa katulad ni Brittany? Did he forgot his promise? Nagka-amnesia ba siya? Diba sabi ni Tita Marionne maayos naman ang naging operasyon niya before? He even promised me himself na babalik siya when his alright!

“Oh, hi there sis!” bati ni Brittany sa akin.

Nakangiti ito na walang bahid ng pang-aasar habang nakalahad ang kamay. Tinanggap ko ang kamay niya kahit na nag-aalangan ako. I don’t know how to feel or react even. Bakit parang mas gugustuhin ko na lang na hilingin muli sa buwan na huwag muna magpakita sa akin si Arden?

“Let’s take a seat shall we?” aya ni Mama. Kumapit ako kay Mama nang lumapit siya.

“Why are you crying anak?” tanong ni Mama.

Hindi ko namalayan na tumulo na pala ang mga luha ko at pinahiran iyon ni Mama ng panyo. I want to ask her kung naging masama ba ako para parusahan ng ganito. Everyone who knows about me and Arden know how long have I waited for him to come home. To come back to me. Pero bakit ganito? Bakit mayroong Brittany? Bakit hindi ko makita yung taong mahal ko sa katauhan ng taong nasa tapat lang ng inuupuan ko ngayon.

Where did my Romeo go? This is not him.