Ostatni moment | Taekook Yoonseok

0. Znaczenia słowa życie

【開始】

Mały, na oko dziewięcioletni, chłopiec wypadł zza bocznych drzwi domu. Przeciął po ukosie trawnik, starając się jednak nie stąpać za mocno na odsłonięte, zielone źdźbła i przeskoczył przez murek okalający ogród. Nie chciał tracić czasu na biegnięcie dłuższą drogą do furtki, aby wyjść przez nią na ulicę.

Szybko pomknął drogą w kierunku znikającego słońca, które nadal znajdowało się po zachodniej stronie. Starał się na początku oddychać tylko przez nos i brać długie oddechy, aby dostarczyć płucom wystarczającą ilość potrzebnego im tlenu, ale jego tempo było szaleńcze więc po niedługim czasie zaczął dyszeć.

Zmęczył się po dość krótkim czasie, ale i tak uparcie dążył przed siebie. Tłumaczono mu, że w takiej sytuacji nic się nie stanie, zawsze tylko przytakiwał głową, że rozumie. Ale w momencie zdarzenia jego myśli zlały się w niemożliwy do zrozumienia bełkot, który zalał mu umysł i stępił wpajane mu wcześniej zdania.

Zacisnął zęby i zaczął wyciągać nogi, aby w ten sposób robić większe kroki. Rozumiał, że musiał jak najprędzej znaleźć członka swojej rodziny, ale jego dziecięca kondycja nie pozwalała mu na przebywanie tych odległości w szybszym tempie.

- Dziadku, dziadku - wyrzucił z siebie jakby dodając sobie otuchy, gdy wreszcie zobaczył jak zza wzniesienia wyłania się dorożka zaprzęgnięta w dwa, czarne jak węgiel, ogiery. Gdyby nie było w tym momencie tak niecierpiącej zwłoki sprawy to zapewne zająłby się dłużej podziwianiu zwierząt i poczekałby na nie w tym miejscu gdzie stał teraz. Lecz nie mógł marnować cennych sekund na pozostawanie w bezruchu, chociaż nawet gdyby mógł się nie ruszać to i tak by nie potrafił tego wykonać.

Zaczął biec, o ile to możliwe, jeszcze szybciej w stronę zbliżającego się pojazdu. Zacisnął pieści w mocnym uścisku, tak że paznokcie zrobiły znamiona we wnętrzach jego dłoni. Płuca chłopca pracowały w prawie nienaturalnym tempie. Nogi zaczęły mu się uginać, stawały się jak z waty chcąc przylgnąć do piasku i przez długie momenty nie odrywać się od niego, aby dziecko nie mogło dalej iść

Powóz po paruset sekundach zrównał się z nim i lekko przyhamował wzbudzając drobinki kurzu i drobnego piachu, które osłoniły na chwilę świat wokół niego.

- Dziadku szybko! - krzyknął, gdy konie stanęły na ciche prrr wykonane przez siedzącego na koźle mężczyznę. Dziewięciolatek na powitanie siedzącemu za końmi człowiekowi skinął tylko głową. Otworzył zamaszystym ruchem drzwiczki. Bolało go wszystko i czuł się jakby miał zemdleć, ale był z siebie niesamowicie dumny, że udało mu się przebiec ten kawał drogi w nawet nie za długim, jak dla niego, czasie.

Starszy pan zerknął na tarabaniącego się do środka chłopca i w zadumie postukał się palcami w brodę.

- Jeongguk? - to było pytanie w stwierdzeniu. Widać było po jego twarzy, że chciał jeszcze dowiedzieć się, dlaczego jego wnuk tak pędził mu na spotkanie i jeszcze tak go poganiał do jak najszybszego powrotu.

- Szybko do domu, Lottie się źrebi. - wyjaśnił nadal zdyszany i zaczął walić w ścianę, aby dać do zrozumienia mężczyźnie, że może ruszać. - Tylko szybko proszę pana - powiedział do powożącego jak najgrzeczniejszym i najspokojniejszym tonem, jaki umiał z siebie teraz wydobyć.

- Wszystko dla najmilszego Jeongguka, który zaszczycił nas swoją osobą - odparł wesoło i pogonił konie do szybszego biegu.

- Więc to dlatego tak pędziłeś - mruknął z błyskiem w oku starszy pan - A już myślałem, że się za mną stęskniłeś. - posmutniał raptownie i powiedział zranionym głosem - No tak, stary dziadek już się nie liczy dla nikogo.