Dagboek Van Een Negentienjarige

¨Auw, mijn gezicht¨

16-06-2020

¨Auw, mijn gezicht.¨

Op één of andere manier hoopt alles zich op in mijn gezicht, dáár, net onder het begin van mijn kaakbot. Alsof er een hele citroen wordt uitgeknepen, zo trekken mijn spieren zich samen, alleen dan zonder citroen. Nu heb ik een neiging tot het uitvergroten van gevoelens, maar je snapt mijn punt.

Doe ik dit nou om uiteindelijk beroemd te worden? Om mijn anonimiteit uiteindelijk op te geven, later als dit een groot succes is geworden. Nee, ik vind het nu fijn om dit te schrijven. Een leuke, speelse manier waarop ik mijn gevoelens kan delen. Én tegelijkertijd een nuttig verslag om later terug te lezen, en, wie weet, zelfs anderen mee te helpen. -

Maar ik was nog niet klaar met het bespreken van mijn gevoelens, nog lang niet. Ben je er klaar voor?

Ik heb een hele irritante buikpijn. Hij is nu al wat minder, na een caramel cornetto. Gek genoeg lijkt meer eten de beste remedie voor buikpijn, hoewel ik uit ervaring kan zeggen dat dat zeker niet altijd zo is. Waarschijnlijk was het de zalmfilet die ik net heb gegeten, maar ook de sperziebonen, snelkookrijst, of pindasaus (of de combinatie) kunnen schuldig zijn. De laatste tijd lijkt mijn maag echt nergens meer tegen te kunnen.

Dan is er nog mijn hoofdpijn, mijn altijd gespannen schouders, het slechte zicht, de paniek-gedachten, de zelf-kritische stem, mijn zwakke knie, mijn zwemmers eczeem. Maar om het van de positieve kant te bekijken: het gaat goed met de hardnekkige steenpuisten op mijn kont.

Wat ben ik toch een zeurpiet zou je kunnen denken? Maar ik ben vaker zwarte piet genoemd dan zeurpiet. Het klagen over racisme en alle andere eindeloos vermoeiende zaken op onze wereld komt later. Nu eerst nog wat meer over mij, want daar gaat het tenslotte om, mezelf, ¨me, myself, and I.¨

Zojuist besefte ik mij weer even dat alles wat ik doe écht een keuze is, het is écht zo, echt waar. Het is mijn leven. Misschien is het een Westerse luxe om er zo over te denken, maar toch is het reëel. Het verschil is eerder dat ik veel meer keuzes heb dan iemand in een minder welvarende positie.

Ik begin nu alweer moe te worden van dit, van mezelf, en van alles. En dat is het vooral, ik ben moe, van alles. Wel lijkt het alsof ik vanavond een heel verhelderend inzicht heb gedaan, zo verhelderend dat ik het niet kan verwoorden, sorry. Hopelijk ga ik hier morgen weer mee verder, en misschien heb ik straks een heel boek vol.