DNA ACADEMY

κεφάλαιο 1

<<Νιώθω την αγάπη μου για σένα τόσο δυνατή. Ξέρω πως θα μπορούσα να κάνω τα πάντα για εσένα. Θα μπορούσα να είμαι μαζί σου, να σε κάνω ευτυχισμένο. Θα έφευγα μόλις μου το ζητούσες... και θα σε δεχόμουν πίσω με χαρά αν κάποτε το ήθελες. Θα μπορούσα να αψηφήσω κάθε δικό μου όνειρο για να εκπληρώσω ένα δικό σου. Θα μπορούσα να πέσω χαμηλά για να ανεβάσω εσένα στα αστέρια... Θα θυσίαζα τα πάντα...>>

Τα πάντα?? Και τι συμπεριλαμβάνει αυτό? Αν θυσιάσω τα πάντα τι θα γίνω μετά? Τι θα απομείνει στο τέλος? Κλείνω τα μάτια και προσπαθώ να με φανταστώ. Βλέπω πολλές εικόνες να περνάνε με μεγάλη ταχύτητα από μπροστά μου. Σε μια δείχνω δυνατή και ανεξάρτητη, στην άλλη όμως μόνη και αβοήθητη?!

Το μυαλό μου συνεχίζει με μανία να ζωγραφίζει διάφορες μορφές μου. Ανοίγω τα μάτια και κοιτάω τον καθρέφτη απέναντί μου, φέρνοντας πάλι στο μυαλό όσα έγραφα τόση ώρα. <<Διάφορες μορφές μου?>> με ρωτάει το είδωλό μου. Ήξερα πως το μυαλό μου έπαιζε περίεργα παιχνίδια αλλά συνέχισα να κοιτάω. <<οι διάφορες μορφές μου? Δηλαδή ήμουν πρόθυμη –για κάποιον που αγαπάω- στην διάρκεια του κοινού μας ταξιδιού να αλλάξω?>> Αυτό σημαίνει να προσποιούμε κάποια που δεν είμαι? <<ΟΧΙ>> φωνάζω νευριασμένη στο είδωλο μου, τρομάζοντας από την ίδια μου την φωνή. Παίρνω το ημερολόγιο που έγραφα και σκίζω αυτό το φύλο σε μικρά κομματάκια. Τόσο μικρά που δεν μπορείς να φανταστείς ότι κάποτε χωρούσαν λέξεις πάνω.

Το δωμάτιο με έπνιγε και άνοιξα το παράθυρο. Το κρύο αεράκι διαπέρασε το κορμί μου και αυτό το καλοδέχτηκε χαρούμενο. Περπάτησα κι άλλο προς το μικρό μπαλκονάκι παρατηρώντας τις πρώτες στάλες τις βροχής να πέφτουν στο έδαφος. Άρχισε να βρέχει όλο και περισσότερο και το κρύο σιγά άρχισε να μοιάζει με λεπτές βελόνες που τρυπούσαν το δέρμα μου. Μπήκα στο δωμάτιο και συνέχισα να κοιτάω έξω. Παλιότερα μου άρεσαν οι βροχερές μέρες, μέχρι πριν δυο χρόνια που έχασα τον μπαμπά μου σε ένα ατύχημα με την μηχανή. Από τότε δεν άντεχα αυτές τις θλιβερές μέρες.

Η μαμά μου άλλαξε, δεν μου έδινε σημασία, εγώ κλείστηκα στον εαυτό μου και τότε τρεις μέρες μετά άρχισαν όλα. Άρχισα να ακούω φωνές μέσα στο κεφάλι μου, φωνές που μιλούσαν πότε ψιθυριστά και πότε δυνατά και καθαρά. Ήταν μια καλή συντροφιά τις περισσότερες μέρες κι ας ήμουν τρελή που τις άκουγα. Μετά αρχίσανε να φωνάζουνε και να ουρλιάζουνε και το κεφάλι μου με πονούσε. Μπορούσα να τις σταματήσω αν έκανα όσα ήθελαν και δεν ήταν πάντα εύκολο ή σωστό να κάνω όσα λένε.

Η κολλητή μου είπε ότι είναι σαν μαντική ικανότητα καθώς ήξερα πολλά πράγματα πριν να συμβούν ή μυστικά ανθρώπων που μόλις γνώριζα. Η μαμά μου όμως δεν το βρήκε τόσο συναρπαστικό. Μιας και δεν με ήθελε έτσι κι αλλιώς αποφάσισε να με στείλει 200 χιλιόμετρα μακριά εσώκλειστη σε ένα σχολείο που το ποινικό μητρώο ήταν στα προτερήματα των μαθητών του.

Το σχολείο φυσικά και δεν είχε πολλούς μαθητές. Ένα τεράστιο και μεγαλοπρεπές κτήριο που σε τρόμαζε και σε μαγνήτιζε ταυτόχρονα. Το δωμάτιο μου πάλι δεν ήταν έτσι, ιδιαίτερα μικρό με ένα κρεβάτι, μια ντουλάπα , ένα μικρό γραφειάκι και ένα μικρό μπάνιο. Δεν ήταν πολλά μα ήμουν μόνη και είχα μια καταπληκτική θέα στην πίσω αυλή με το άγαλμα του αρχάγγελου Μιχαήλ να δεσπόζει μεγαλοπρεπές και ταυτόχρονα τρομακτικό στη μέση.

Είχα ήδη τρεις μέρες που ήμουν εδώ και δεν θα έβγαινα έξω αν δεν είχα πεινάσει τόσο πολύ. Φόρεσα ένα τζιν και μια μαύρη μπλούζα και άφησα κάτω τα κοντά μέχρι τον ώμο μαύρα μαλλιά μου και κοιτάχτηκα στον καθρέφτη. Δεν είμαι το κορίτσι που θα αποκαλούσες μοντέλο, ούτε το κορίτσι που όλοι θα γυρνούσαν να κοιτάξουν. Αυτό είναι και κάτι που επιδίωκα, δεν μου αρέσει να είμαι το επίκεντρο της προσοχής και του σχολιασμού. Άνοιξα την πόρτα και βγήκα από το δωμάτιο. Τα μάτι όλων έπεσαν επάνω μου και άρχισα να νιώθω άβολα. Είναι αρκετά δύσκολο να μην θέλεις να τραβήξεις την προσοχή αλλά να είσαι το καινούριο άτομο στο σχολείο. Πήρα μια βαθιά ανάσα και ακολούθησα το πλήθος που κατευθυνόταν προς την τραπεζαρία μιας και ήταν ώρα φαγητού. Πήρα έναν δίσκο και έβαλα ότι είχε ο μπουφές. Έκατσα σε ένα τραπέζι και άρχισα να τρώω. Δεν ξέρω αν το φαγητό ήταν νόστιμο ή αν πεινούσα τόσο πολύ.

Οι φωνές σιγοψιθύριζαν στο κεφάλι μου γελώντας με τον κόσμο γείρω μου. Σήκωσα το κεφάλι και είδα πόσα πραγματικά άτομα με κοιτούσαν. Μις όμορφη κοπέλα άρχισε να περπατάει προς το μέρος μου και ο φωνές αντί να δυναμώσουν απλά σώπασαν... δεν ακουγόταν τίποτα. Δεν ξέρω αν φρίκαρα από αυτό ή από το γεγονός ότι η κοπέλα ερχόταν να μου μιλήσει. Δεν είμαι έτοιμη ακόμα για φιλίες. Οπότε το έβαλα στα πόδια... και όταν άκουσα ξανά τις φωνές στο κεφάλι μου τότε κατάλαβα πως κάτι πήγαινε στραβά.