How do I tell a well-structured story when life is absolute chaos?
“You’re making me think that what they told me about you was right.” He said it with pure disgust.
It was a normal day, as long as you ignore the fact that it wasn’t.
Dali daling pumasok sa kaniyang kotse si Zaion at pinaharurot ito. Tears pooled my eyes. Don’t leave, please.
“what just happened?” Remus, or tatay Remmy as what I call him, echoed my thoughts.
He went inside the mansion and call someone. Malakas ang kutob ko na si Manong Romulus iyon, ang driver nito. Palagay ko ay pinapasundan ang anak nito.
Kahit naguguluhan, pinilit kong abutin ang mga bulaklak na ngayon ay nakakalat at hindi na mailarawan ang mukha.
Ginamitan ko na din ng mop ang sahig kung saan padabog na ibinaba ni Zaion ang basket na ikinarga naming kanina, may laman kasi itong tubig para mapanatili kong mahalimuyak parin ang dala kong mga bulaklak na ide-deliver ko sana bukas.
Tulala ng napag isipan ko nang pumasok ng bahay. ‘Di ko na din namalayan na labinlimang minuto na rin ako nakatanaw sa kawalan. Takot at kalungkutan ang bumalot saakin.
“Mazi, maaari ba kitang kausapin? Sa sala, please.”
Nagdadalawang isip kung kaya ko na bang pakinggan muli ang katotohanan.
Nasasabik na rin akong makinig kung tama ba ang mga salitang marahas na pinakawalan ni Zaion.
With tembling legs, I am shock that I was still able to reach the living room.
“alam kong naguguluhan ka—”
“ano pong nagawa ko?” hindi ko gustong pangunahan si Tatay Remmy, nadala lamang ito ng aking takot.
Hindi na ako makapag-isip ng matino.
“My father was once my role model, that’s why I took med school. ” Zaion’s words visited my thoughts.
“Once?” ulit ko sa sinabi niya.
“yeah, once.” He sigh.
_______
wiya.
YOU ARE READING
Tour the Unknown
Teen Fiction"And you really think that I cared about you?" If that came from a different person, Mazarine wouldn't feel this crushed. Hopeless with life, Mazarine Eliena had been left out since the age of 6. Her mom passed away due to Lung Cancer- an excessiv...
