Lost Stars ⋆ taekook

1 ✧ I'm wide awake in a dream

7 yıl önce

Karın yavaşça cama yavaşça düşüşü, ısıtıcıların ayaklarıma bahşettiği sıcaklık , huzurlu bir yolculuk. Sıradan bir okul gezisini en harika kılabilecek şeyler bunlardı sanırım. Bir de ilerleyen trenin uçuyormuşçasına verdiği his, bunu da unutmamak gerek.

Bir süredir geçirdiğim en kaliteli zaman olduğunu söyleyebilirim. Elimde Stefan Zweig'ın Lyon'da Düğün kitabı vardı. Okumaktan bıkmadığım bir kitaptı , üçüncü okuyuşumdu. İlk kendi dilimde okumuştum anlamak için, sonra almanca. Çünkü aynı bir filmin dublajlı ve orijinal halini izlemek gibi, orijinalini izledikten sonra dublajlı o kadar güzel gelmezdi. Şimdi almancasını okumadan duramıyordum. Yalnız biri olduğum için boş vakti olan biriydim. Sınıfta, bahçed , yemekhanede sürekli kendime başka uğraşlar bulurdum. Aynı şimdi olduğu gibi yanım boş olurdu. Sebebi mi? Aslında gayet basit.

Benden korkarlardı.

Okulumdaki herkes, hatta okulun hademesi Bay Kang bile. Benimle oturmak ya da konuşmak istemezlerdi. Birinin yanında ağzımı açtığım zaman garip şeyler söylediğimi ve onları korkuttuğumu biliyordum. Onların anlayamadığı şey ise isteyerek yapmadığımdı.

"Taehyung , özür dilerim rahatsız ediyorum ama peçeten var mı? Herkese sordum kimsede yoktu." Bu neşeli ve kibar sesi nerede duysam tanırdım . Aslında herkes tanırdı. Bu kız okulumuzun neşesi diyebilirim. Her okulda bir kişi vardır hani herkesle iyi anlaşan, herkesle konuşur, giremeyeceği ortam yoktur, herkese uyum sağlar. Benim terimimle 'köşesiz' insanlar. Normal ilişkiler yapboz gibidir. Parçalar birbirine uygunsa arkadaş olursun, tanımak istersin. Bu kişiler ne kadar farklı biriyle tanışırlarsa tanışsınlar uyum sağlayabilirlerdi. 

"Bir dakika." Ona katı davranmanın bir anlamı yoktu. Normalde soğuk bir kişiliğe sahiptim. Dışlanan kimse mutlu olamazdı zaten.

Ona gülümsedim ve elimi yan koltuktaki çantama attım. Ön gözünde peçete olduğundan emindim. Fermuarı açıp çiçek kokulu peçetelerimden birini alıp ona uzattım.

"Ah, sen benim kurtarıcımsın. Çok teşekkür ederim." Minnetle gözlerime bakıp burnunu hızla sildiğinde güldüm. Burnunu silmek için peçete araması tatlıydı. "Sıcaklık değişiklikleri yüzünden hemen burnum akmaya başlıyor. Yanımda peçete getirmemek benim aptallığım." Sümüklü peçetesini yanında dikildiğini fark etmediğim Jungkook'un ceketinin cebine attığında Jungkook yüzünü buruşturupcebine baktı. Ardından bakışlarını sevgilisine çıkarıp kusar gibi bir yüz ifadesi yaptı. Bu ikili beni güldürüyorlardı. Aralarında samimi bir ilişki olduğunun farkındaydım. Tüm okul farkındaydı. Sevgiliden çok en yakın arkadaşlar gibiydiler.

Jiwon güneşse Jungkook aydı. Saçlarından ve giyinişinden bahsediyorum tabii ki. Jiwon'un sapsarı saçları ve bulaşıcı, tatlı bir gülümsemesi vardı, onu kıskanmıyorum diyemezdim. Onun gibi bir enerjiye sahip olmak isterdim. Pozitiflik her yerindeydi. Gülümseyen suratlar yapıştırdığı telefon kabında, anime karakterlerinin bulunduğu sırt çantasında, her gün giydiği renkli eteklerde ve bugünkü gibi bazen göz kenarına çizdiği kalplerde.

Ve karşılaştırınca , onu aksine dediğim gibi , okulda herkes benden kaçardı. Kahverengi saçlarımın arasına karışan kırmızı tutamlardan mı yoksa ifadesiz tuttuğum suratımdan mı bilmiyordum fakat pek taktir edilen bir dış görünüşüm yoktu. Tenim diğerlerine göre biraz esmerdi. DNA'nızı nasıl reddedebilirdiniz ki?

Jungkook ise siyah saçlara ve tabiri caizse ay parçası gibi bir yüze sahipti. Gerçekten yakışıklı bir yüzü vardı fakat siyah giyinişi ve bakışlarına karşıymış gibi tavşan dişlere sahipti. Onun ciddi biri olduğunu düşürdüm hep ama Jiwonla beraber görene dek tabii ki. Jiwon onun saçlarını tüm okulun önünde iki yandan toplardı ama hiç kızmazdı. Bir keresinde uyurken ona makyaj bile yapmıştı. Jungkook ise sadece gülmüştü. Tahmin ettiğimin aksine sinirleri alınmış gibi biriydi.