Schat - Ghost Rockers

Hoofdstuk 1 - Explosie

Grote ogen van tientallen studenten in de hal. Groepjes dansers en musici staakten abrupt hun bezigheden. Het volume waarmee vriendengroepjes hun gesprek voerden daalde naar een fluisterniveau, een roddeltoon, om vervolgens uit te doven zodat vrienden hun aandacht konden vestigen op de aanleiding van de roddeltoon.

Mila.

Mila had het effect van haar stampende voeten niet door. Haar ogen waren gericht op maar één doel. Een deur. Een kantoordeur. Het was de deur die de persoon verborg die haar leven om zeep geholpen had. Ze moest er naartoe. Ze moest haar spreken. Haar pas werd krachtiger, doelgerichter en sneller. Ze moest ook wel sneller lopen, want het explosief in haar hoofd dat gevuld was met gedachten stond op ontploffen. Ze moest voor de explosie binnen zijn, in het kantoor, achter de deur, veilig voor het oordeel van anderen. 

Het denkbeeldige vlammetje gleed steeds verder langs de lont richting het mentale explosief. Het had nog enkele seconden de gaan. Mila versnelde nogmaals haar pas. Na een paar meter was de deurklink binnen handbereik en greep Mila het stevig vast. Ze sloeg de deur open, maar nog voordat ze hem dicht kon doen en daarmee haar medestudenten buiten haar privézaken kon laten, explodeerde de bom. De adrenaline gierde door haar lijf. Ze zwaaide de deur met een ongekende vaart tegen een muur. De klap was hard, zo hard dat enkele DAM-studenten hun schouders uit een reflex optrokken. 

Mila hoorde de klap van de deur niet. De klap in haar hoofd was duizend keer harder en verbloemde het geluid van een deur die met de muur zoende. 

Toen de deur door zijn vaart weer terug scharnierde, hielp Mila hem het laatste stukje en duwde het behendig terug in het slot. Haar vurige benen brachten haar rode hoofd recht voor het bureau, recht voor de schuldige, de veroorzaker van de explosie. Zonder haar was deze explosie nooit tot stand gekomen. 

Mila sloeg haar handen op het houten bureaublad.

"Hoe durft u mijn vader in te lichten!!"

Het aantal decibel wat Mila produceerde was zo groot dat de muren van het DAM niet genoeg isolatie boden om te voorkomen dat de studenten in de hal mee konden genieten van Mila's woorden. 

Van schrik rolde de directrice op haar bureaustoel achteruit als een ware taxichauffeur die zijn wagen in parkeerde. Haar blik was echter niet zo kalm als die van de gemiddelde chauffeur tijdens zo'n routine klus. Ze schraapte haar keel. "Neem plaats."

"Hoe durft u! Achter mijn rug om! Mijn vader in te lichten!" Twee tintelende handen klapten nogmaals op tafel.

"Mila Santiago. Ga zitten alsjeblieft." Van de ergste schrik bekomen, rolde de directrice haar vervoersmiddel naar voren en stopte de stoel behendig toen ze bij haar vertrouwde plek achter haar desk aankwam. 

Er waren talloze problemen met leerlingen op deze plek besproken. Deze leerling echter...was anders. Qua talent was ze anders. Ze had meer potentie dan de meeste leerlingen vond Van Der Donck, ook al was niet iedereen dat met haar eens. En ook qua uiterlijk was ze anders. Het talent zat verpakt in gescheurde broeken, te grote truien en mutsen die niet als bescherming voor kou dienden, niet voor fysieke kou althans.

"Santiago! Ik wil graag met je praten, maar alleen als je plaats neemt." 

Mila verplaatste haar gewicht van de ene op de andere voet, en nam na een korte overpeinzing plaats. Haar armen zette ze over elkaar uit protest.

"Wat is er gebeurd?" Vroeg van der Donck met een bepaalde vriendelijkheid, die uit haar tenen moest halen.

Mila schudde afkeurend haar hoofd. Moest ze het nu echt uitleggen? "Waarom heeft u mijn vader vertelt over mijn problemen met dans?!"

"Ik heb je vader niet vertelt over je problemen met dans, het..."

De poging van de directrice om uitleg te geven werd meteen afgekapt door de zangeres: "Oh!! En waarom wordt ik dan steeds gebeld hè? Door het gevangenisbestuur, dat mijn vader me wil spreken?! In verband met mijn 'problemen' op school?!"

"Ik kan het uitleggen."

Mila's ademhaling versnelde onophoudelijk. Hoe kon Van Der Donck beginnen over 'uitleggen'?Dit was niet uit te leggen. Dit kon met geen mogelijkheid uit te leggen zijn! Geen enkele reden zou Van Der Donck het recht geven om met Mila's vader te spreken. Dat waren Mila's zaken. 

Mila's wenkbrauwen drukte tegen haar ogen en haar lippen persten zich op elkaar.

"Luister ik..." Van Der Donck was te laat. Voor een tweede maal ontplofte er een bom in Mila's hoofd.

"Laat maar!" Mila kneep haar ogen kort dicht. "Dit was een fout. Ik hoef u nooit meer te zien! Ik ben weg." Mila draaide zich, na een laatste woedende blik richting Van Der Donck om, pakte haar stoel op en kneep de armleuningen fijn tussen haar krampachtige vingers. Klaar voor gevaarlijke smijt-kunsten. Ze wilde het niet, ze wilde het absoluut niet, maar kon zichzelf niet tegenhouden. Het meubel belandde met grote snelheid in de hoek van het kantoor, en bleef stil liggen. Alleen de poten wiebelden na.

Eenmaal buiten het kantoor, in de hal, spotte Mila de verbaasde blikken van drie van haar vrienden: Jimmy, Jonas en Charlie. Zes ogen keken haar vol verwachting aan.

"Wat ist?!" zei Mila op een toon waarvan ze wist dat haar vrienden die niet verdienden.

Jimmy keek snel naar de grond en trilde als een blad aan een boom. 

Charlie's mond viel open alsof ze iets wilde zeggen maar niet wist wat.

En Jonas... Jonas stond... Mila wilde niet zien hoe Jonas reageerde.

"Wat staan jullie hier nog?! Ik ben geen kermisattractie hè?" Ze rechtte haar schouders en liep met vlotte pas door de hal. Bij alle blikken van studenten staarde ze terug. Hoe durfden ze te kijken? 

Aan het einde van de gang stroomde een laagje water voor haar ogen. Hoe konden haar vrienden haar hebben staan afluisteren? Ze hield stil om de hoek en zocht kort steun bij een muur. Ze sloot haar ogen, zuchtte diep en besefte toen dat dit geen moment was om in te storten. Met een veeg langs haar ogen verdween het overmatige vocht en kon ze haar weg vervolgen, waarheen wist ze niet.