Hondenweer

Ik wil graag het verhaal delen van een oude  vriendin van mij. Ik heb er de hele nacht wakker over gelegen maar besloten het te delen. Gister was de zwaarste storm in 10 jaar, zelfs in de krant stond er een artikel over het fenomeen. Ik heb mijn afspraken meteen afgezegd en ben opzoek gegaan in alle kranten die er in Wijhe te koop zijn. Ik vreesde voor het ergste. Toen ik bij Boekhandel het Pttertje de Tubantia opensloeg gleed er een koude rilling over mijn rug. Ik ging alle overlijdensberichten af en daar stond het. Annemarie van Zuiderkerk, overleden.

Annemarie en ik hebben bij elkaar in de klas gezeten vanaf klas 3 op de basisschool. We zijn altijd vriendinnen geweest maar toen we in de zelfde klas zaten op het middelbaar onderwijs werden we pas echt hecht. Sterker nog we waren altijd samen. Samen op school, samen na school en zelfs in de zomer naar de zelfde camping aan de IJssel. Annemarie was een keurig meisje met prachtig lang blond haar en vel blauwe ogen. Ze kwam uit een familie met een fatsoenlijk jaarinkomen en liep dan ook altijd rond in mooie nieuwe kleding. In mijn ogen had Marie alles, een mooi groot huis, veel familie, huisdieren en nog veel andere mooie dingen. Ze had zelf een eigen nanny. Toen ze me in tranen kwam vertellen dat ze haar favoriete hond hadden verkocht had ik dan ook niet veel medelijden. Ze vroeg me of ik mij dan niet zou kunnen voorstellen hoe het was om zo een trouwe viervoeter te verliezen. Ik zij haar dat ik niet zou kunnen, draaide me om en liet haar huilend op het bankje zitten, alleen. Een week later hebben we het bijgelegd, maar sinds dien was onze vriendschap een beetje aangetast. We zijn vrienden gebleven tot het eind van de middelbare school. We zouden samen gaan studeren in Deventer maar uiteindelijk is ze toch naar Engeland gegaan om daar een studie te volgen. Jaren lang heb ik haar dat kwalijk genomen. Zij verliet mij voor een duffe studie in Engeland terwijl wij altijd onafscheidelijk waren geweest. Ik heb een poging gedaan om contact in stand te houden. Ik heb zelfs een brief geschreven en die naar haar verstuurd, er kwam nooit een antwoord. Ik besloot mijn leven voort te zetten en niet meer aan haar te denken gezien zij ook niet genoeg om mij gaf om mijn brief te beantwoorden. Ik had jaren niet meer aan Marie gedacht totdat ik haar nicht Agnes tegenkwam op de markt een paar jaar geleden. Ik kende haar nog uit de tijd dat Marie en ik samen de zomers spendeerden en haar familie geregeld verkoeling kwam zoeken in het verfrissende water van de IJssel. We babbelden wat en ze nodigde me uit om op de thee te komen. Ik accepteerde haar aanbod en ging mee naar haar huisje. Ze vroeg mij of ik Marie nog gesproken had nadat ze weer teruggekeerd was uit Engeland. Ik vertelde haar dat ik haar niet meer gesproken heb sinds ze vertrok en dat Annemarie niet eens de moeite genomen had mij een brief terug te sturen. Agnes keek me scheef aan. Ze zij dat het niet zo raar was dat ze geen brief terug heeft gestuurd omdat haar ouders haar naar een gesloten klooster hadden gestuurd om de waarde van de stilte te leren. Ik vond het maar een rare opmerking. Toen vertelde Agnes over hoe Annemarie thuis behandeld werd, haar ouders vonden haar maar een irritant en brutaal wicht en deden er dan ook alles aan om zo weinig mogelijk met haar te maken te hebben. Ze pakten haar alles af wat haar lief was, gaven haar de strengste nanny van het hele dorp, straften haar hevig als ze een weerwoord had en sloten haar op in een klooster om van een paar jaar rust en stilte te kunnen genieten.

Nu zit ik hier alleen met de Tubantia in mijn huiskamer, huilend. Ik ben alleen, zo alleen heb ik me nog nooit gevoeld. Zo alleen als Marie zich vast vaak gevoeld. Ik had haar op willen zoeken, ik had sorry willen zeggen, maar ik was te laf. Nu is het te laat. Het regent weer. Waarom ik door die storm zo een voorgevoel kreeg? Marie heeft haar hele leven hondenweer gehad, zelfs op het laatst werd ze niet met rust gelaten.