oneshotss

το ποδήλατο ♥️

Ξαφνικά την έπιασε ένα γέλιο που δεν μπορούσε να ελέγξει . Δεν καταλάβαινε αν ήταν από χαρά ή από το άγχος της , πώς μια λάθος κίνηση , και θα μπορούσε να βρεθεί χτυπημένη στο πεζοδρόμιο . Όμως ήταν το τελευταίο πράγμα που την ένοιαζε.
Την χτυπούσε αέρας στο πρόσωπο και η σέλα του ποδηλάτου είχε αρχίσει να γίνεται κάτι παραπάνω από ενοχλητική.Αλλα πώς να παραπονεθεί; Βρισκόταν στην "προνομιακή" θέση , γαντζωμένη στην πλάτη του για να μην χάσει την ισορροπία της.
-Στοπ!! Έλα στοπ! Θα πεθάνουμε! είπε γελώντας , αρκετά ειρωνικό για αυτό που έλεγε .
Η κατηφόρα τελείωνε και έπρεπε να ξαναπιάσει το πετάλι ή να σταματήσει και να την αφήσει να κατέβει.
- Ε! Τζεφ σταμάτα.
- Μπα , πάμε και την ανηφόρα
Μα πώς μπορούσε ; Μόλις είχαν τελειώσει από την προπόνηση και η Άνι ήταν κουρασμένη. Αυτός πώς άντεχε να ανεβαίνει ανηφόρα σε ποδήλατο με δύο ανθρώπους πάνω;
Όχι ότι την ενοχλούσε κιόλας. Της άρεσε πολύ μάλιστα. Πόσο συχνά θα είχε την ευκαιρία να βρίσκεται τόσο κοντά του και να τον αγκαλιάζει, χωρίς να φανεί περίεργη;

Η ανηφόρα συνέχιζε και αυτός άρχισε να λαχανιάζει. Το μόνο λογικό. Όταν η έρημη περιοχή έφτανε στο τέλος της και τα πόδια του άρχισαν να πονάνε, πάτησε επιτέλους το φρένο, σταματώντας το ποδήλατο εντελώς.
Η Άνι κατέβηκε, σταματώντας επιτέλους αυτό το υστερικό γελάκι.
- Θα περιμένουμε τους άλλους;
- Θες;
- Ξέρω γω, να μην πουν ότι τους παρατήσαμε και φύγαμε...
- καλά οκευ, είπε και άφησε το ποδήλατο να πέσει στην άκρη του πεζοδρομίου.
Η Άνι έκανε κάνα δυο βήματα και με ένα άλμα, βρέθηκε να κάθεται στο ψηλό τοιχάκι.
- Αν θες, γυρνάμε και αύριο έτσι. Με το ποδήλατο, είπε πλησιάζοντας την.
-Μπα , μια φορά με φτάνει. Δεν το ξαναζώ αυτό.
- Γιατί;
- Γιατί πήγαμε να πεθάνουμε, και με πονούσε η σέλα. Άμα βρεις μηχανή, κάτι γίνεται, γέλασε.
- Δηλαδή στην μηχανή θα ανέβαινες;
- Ναι, γιατί όχι;
- Ε τότε , άμα είναι να πηγαίνω βόλτες εσένα, να αποκτήσω μία το συντομότερο.
Γέλασε και αυτός απλά της χαμογελούσε.
Αποφάσισε να τι ρισκάρει μαζί του, να δει μέχρι που θα πάει το αστείο.
- Και θα με πηγαινοφέρνεις εσύ στην προπόνηση δηλαδή;
- Και αλλού , αν με καταδέχεσαι, είπε και την πλησίασε λίγο παραπάνω. Πλέον ακουμπούσε με τους κοιλιακούς του τα γόνατα της και τα κεφάλια τους ήταν στο ίδιο ύψος.
Γέλασε νευρικά. Τι μπορούσε να απαντήσει που δεν θα την πρόδιδε; Όμως αυτός δεν γελούσε, δεν φαινόταν να έκανε πλάκα. Κάτσε, ήταν όντως σοβαρός; Συνέβαινε αυτό που νόμιζε; Ελπίζοντας ναι, τράβηξε λίγο ακόμα τι παιχνιδάκι τους.
- Και εσύ, τι θα κερδίσεις από όλο αυτό;
- Βασικά , μια μηχανή... και το να σε βλέπω πιο συχνά. Και το χαμόγελό σου κάθε φορά που θα κατεβαίνεις.
Ένιωθε τόσο τέλεια να τα ακούει αυτά . Αλλά και τόσο άβολα ταυτόχρονα. Κανείς δεν της είχε μιλήσει ποτέ έτσι , τουλάχιστον εκτός των ονείρων της. Δεν είχε πιστέψει ποτέ ότι κάποιος εκτιμούσε την παρουσία της ή απολάμβανε το χαμόγελό της . Δεν ήταν ξεχωριστή . Ήταν απλά η Άνι, το συνηθισμένο κορίτσι που της άρεσε εκείνο το αγόρι . Ο Τζεφ , μεγαλύτερος λίγο , ψηλός , με αυτά τα καστανά μάτια και τα ανακατεμένα μακρυά μαλλιά .
Νόμιζε ότι δεν θα είχε ποτέ ελπίδες. Όμως τώρα... Τώρα συνέβαινε κάτι . Και δεν θα άφηνε την φωνουλα στο κεφάλι της που της ψιθυρίζει τα χειρότερα , να ακουστεί πιο δυνατά από τον άνθρωπο που της μιλούσε , ακόμα κι αν αυτός ο ψίθυρος ακουγόταν σαν πολλές φορές σαν κραυγή.
Όχι , τώρα ρίσκαρε. Τώρα , όσο περισσότερο γινόταν .
- Το τρίτο τι κερδίζεις και με άλλους τρόπους ξες...
- Όπως ;
- Α , δεν ξέρω . Εσύ θα το ανακαλύψεις αυτό.
-

Κάτι έχω στο μυαλό μου , είπε δαγκώνοντας ελαφρά το χείλος του.
- Τι;
-Αυτό.
Δεν είχε καταλάβει ότι όση ώρα μιλούσαν αυτός πλησίαζε , μέχρι που πλέον τους χώριζαν μόλις λίγα εκατοστά. Και τα κάλυψε αυτός , φέρνοντας τα χείλη του πάνω στα δικά της .

Της πήρε μερικά δευτερόλεπτα για να καταλάβει τι συμβαίνει . Να έρθει σε επαφή με την πραγματικότητα. Όμως όταν το έκανε , έκλεισε αμέσως τα μάτια , και το μυαλό της άδειασε. Υπήρχαν τόσες πολλές σκέψεις , και ταυτόχρονα το απόλυτο κενό. Σαν ένα δωμάτιο γεμάτο ανθρώπους που φωνάζουν ενθουσιασμένοι , αλλά τίποτα δεν ξεχωρίζει.
Άρχισε να δένεται το στομάχι της κόμπος.Από ντροπή και αναστάτωση. Αλλά ταυτόχρονα ήταν ηρεμη. Βρισκόταν εκεί που έπρεπε να βρίσκεται , εκεί που ήθελε να βρίσκεται . Και ήξερε ότι αυτό το συναίσθημα ότι η καρδιά της ήταν έτοιμη να εκραγεί μέσα στο στήθος της , κανείς δεν μπορούσε να της το κλέψει. Όσα πράγματα κι αν ακολουθούσαν , όσα χρόνια κι αν περνούσαν, ήταν κάτι δικό της . Ολόδικό της . Το πρώτο της φιλί.
Ένιωσε δροσιά στα χείλη της , και κατάλαβε ότι ο Τζεφ είχε απομακρυνθεί. Άνοιξε τα μάτια της και το κοίταξε κατευθείαν μέσα στα δικά του . Άστραφταν .
Τότε όμως πρόσεξε κάτι πίσω του. Και το χαμόγελό της σβήστηκε για μια στιγμή. Αυτός παραξενεύτηκε και γύρισε να κοιτάξει.
Τους είχαν ξεχάσει, όμως τώρα , ήταν εδώ. Δεν ηξεραν πόση ώρα , αλλά κρίνοντας από τα πρόσωπά τους , αρκετή . Τώρα , τέσσερις από τους μαντράχαλους που κάνουν προπόνηση μαζί , είχαν γίνει μαρτυρες σε μια από της καλύτερες στιγμές της ζωής της.
Είχε γίνει κατακόκκινη και τα χέρια της δεν βοηθούσαν στο να το κρύψει . Ούτε οι φωνές των αγοριών.
- Ωωωω!!!
- Ε; Κόφτε το ! Φώναξε ο Τζεφ . Αλλά δεν τον πήραν και πολύ στα σοβαρά.
- Πόσο καιρό πιτσουνάκια; ρώτησε ο Τομ , ο πιο φίλος του Τζεφ από τους τέσσερις.
- Όχι ,όχι , πετάχτηκε η Άνι , αυτό... Αυτό συνέβη τώρα .
- Δηλαδή , πρόσθεσε δυσπιστα ο Ζακ ζ ένας τύπος με μεγάλη πράσινη τσάντα και ξανθά μαλλιά , θέλετε να μας πείτε ότι δεν τα έχετε ;
- Όχι , από όσο ξέρω ,είπε κοιτώντας τον Τζεφ , ο οποίος φάνηκε να αγχώνεται.
- Οκευ... Εμείς πάμε . Θα έρθετε ή θα κάτσετε εδώ; Ρώτησε ο τρίτος , ο Μπρεντ ο κοντός.
- Θα έρθουμε , είπε κοφτά η Άνι , που τώρα είχε κατέβει από το τοιχάκι.
- Ή και όχι , πρόσθεσε ο Τζεφ πιάνοντάς της το χέρι.
Του χαμογέλασε .
Και από τότε ήξερε ότι δεν θα την άφηνε ήσυχη ,ούτε εκείνη την μέρα ούτε καμία άλλη.

Χευυ, αν σας αρεσουν τα one shots μου μην ξεχάσετε να αφήσετε ψήφο
Θενξξξ ⭐⭐⭐