1. BOLUM

13 4 2
                                        

MEDYADA DICLE CAN VAR.



Ağlamak istiyordum. Başımı en güvendiğim erkek olan babamın omzuna koyup hıçkırarak ağlamak istiyordum. Sonra babamın ölümü aklıma geliyor, ellerimi yumruk yapıp yastığa vuruyordum ve aynı zamanda salya sümük ağlıyordum. Bu hayattaki en büyük sığınağım olan babamı kaybettiğime çok üzülmüştüm. Aniden annemin evlilik kararı beni derinden sarsmıştı.
   Anneannem de benimle aynı fikirdeydi. O da annemi geri döndürmeye çalışmış, ama o da benim gibi eli boş dönenlerden olmuştu. Anneannem odama girdi. Bu sefer dışarı çıkmamıştı. Her seferinde yanıma gelen anneannem şu anda ne tepki vereceğimden korkmuş, öylece duruyordu karşımda. Öylece durmasına gönlüm razı değildi. Zaten garibimin hiçbir suçu yoktu. Pamuk gibi olan anneannemi kimse üzemezdi. Ben bile. Bu yüzden yatakta bağdaş kurdum. Anneannem “Güzel kızım, ne olursun üzme bizi artık! Annene hak vermiyorsun biliyorum -evet ben de vermiyorum- ama annenin mutlu olmasını ikimiz de istiyoruz.”
    Anneannem haklıydı, mutlu olmasını ondan çok ben isterdim. Ama bu sefer yenilemezdim. Hemen sinirlenmemeye gayret göstererek “Anneanne, sen kimi tutuyorsun Allah aşkına! Ve annemin mutlu olmasını istiyorum ama benim mutluluğum ne olacak? Babasız kalabilirim, büyüdüm artık! Bir cici babaya ihtiyacım yok ya da bir cici ağabeye!”
    Anneannem yine o pamuk gibi sesiyle “Elbette güzel kızım, seni çok iyi anlıyorum. Ama annen bir karar vermiş, bizim bu duruma saygı göstermemiz gerekir, elbet bir gün hatasının farkına varacaktır. Ve inşallah geç olmaz.”
   “İnşallah anneanne.” Sesimin düşmesinden beni yendiğini anlamış olacak ki gururla gülümseyerek “Bil bakalım sana ne sürprizim var!”
   Anneannemin sürprizlerine bayılırdım. Ama yelkenleri suya hemen indirmemek için sordum. “Ne sürpriziymiş sultanım?”

TEK ADIM Donde viven las historias. Descúbrelo ahora