So many things I want to say || MagCon

Part one

Aaron's pov
2 jaar later..
Vandaag is de dag, vandaag is het 2 jaar geleden dat HET is gebeurd, het enige waar ik nog steeds zoveel aan denk. Nash heeft sindsdien ook zijn verjaardag niet meer gevierd en leeft nu alleen maar van gamen zodat zijn mind ergens anders is. Hij denkt ook dat het allemaal zijn schuld is dat dit gebeurt is, wat natuurlijk niet zo is maar ja vertel hem dat maar eens...

Ik stap in mijn auto en rij richting de begraafplaats. Bijna iedereen van de groep komt daar zodat we met z'n alle een bloemetje kunnen neerleggen.

Gearriveerd bij de begraafplaats zag ik de auto van Cameron en Elizabeth al staan. Ik zucht en laat mijn hoofd op het stuur rusten. Hoe kan de tijd zo snel gaan zonder haar. Haar mooie blauwe ogen die je elke keer nog voor je ziet. Haar prachtige lichaam dat lijkt te glimmen als je aan haar denkt en dan ook nog is echt lijkt alsof ze er echt is. Een traan verlaat mijn ooghoek en valt op de vloer van mijn auto.
Kom op Aaron je kunt dit.
Een zucht verlaat weer mijn mond, ik pak de bos bloemen die ik voor haar heb gekocht en ik stap langzaam mijn auto. Ook al is het 2 jaar geleden het is nog bijna net zo moeilijk als toen het net was gebeurd.

Ik strompel met mijn hoofd naar beneden richting se begraafplaats. Ik hoor iemand mijn naam roepen dus ik kijk op.

"Aaron, we zijn hier." Hoor ik Elizabeth roepen. Elizabeth staat met Hayes, Matthew, Cameron, de Jacks te praten. Ik loop hun kant op en omhels iedereen. Bijna iedereen heeft het er nog moeilijk mee. Jammer genoeg is Nash er niet bij, het is zonde hoe hij er mee om gaat. Hij sluit zich helemaal af van de wereld. Zo had Trish dat echt niet gewild.

We lopen met z'n alle richting haar mooie graf. Iedereen legt er bossen bloemen op en Elizabeth steekt er een kaars aan.

"Ik hou van je Trish, ik hoop dat je een mooie plek hebt uitgezocht daarboven en dat je het goed naar je zin hebt. Vergeet niet een mooi plekje te bewaren voor ons. Zegt Elizabeth en er rollen een paar tranen over haar wangen. Hayes en ik slaan onze arme over haar heen en proberen haar te troosten.

"We missen je allemaal hier. Ook al is het nu 2 jaar geleden Trish we kunnen jou nooit vergeten. Happy birthday Trish!" Zegt Cameron. Ik krijg een brok in me keel en kijk nog eens goed naar haar prachtige foto dat op haar steen staat. God wat mis ik haar. Hoe kan iemand nou zo iets doen, zo iets onschuldigs afpakken met geen enkele fcking reden.
Ik wil haar vasthouden, ik wil haar nog een keer kussen ik wil haar zeggen hoeveel ik van haar hou dat ik graag oud met haar wil worden. Waarom moest dit gebeuren. Tranen biggelen nu over mijn wangen.

Nadat we allemaal wat hebben gezegd lopen we naar de overkant waar een cafe is. Daar drinken we met z'n alle een drankje.

"Op Trish, dat ze een goed leven lijd daar. En op haar en Nash verjaardag." Zegt Hayes en heft zijn glas omhoog. Iedereen haalt zijn glas omhoog en geeft een glimlach.

"Moeten we eigenlijk Nash niet een keer uit zijn kamer halen en ook gewoon even met z'n alle zitten." Zeg ik, heel eerlijk dit is toch ook niet gezond hij zit dag en nacht achter zijn xbox en zichzelf alleen maar de schuld geven over wat er is gebeurd......

Dit was part one van het vervolg van bullied by 9 boys. Omggg so exited!