Black Cat

•1

Her şey o gece başladı..
Şans mıydı yoksa şanssızlık mı bilemiyorum..ama o gece canım çok yanmıştı. Ryan denen herif zorla bana sahip olmuştu! Tabii ki bunun intikamını alacaktım ki bar çıkışı geçirdiği kaza yüzünden olay yerinde hayatını kaybetmişti zaten. Kendime çok sinirliydim "bu kadar bekletirsen tabii ki bu gerizekalı sarhoş sarhoş kaza yapıp geberip gidecekti!" en sonunda bu işten vazgeçip babamın olduğu hapishaneye sızıp onu kurtarmak, evimize geri getirmek istemiştim. İşte o gece hayatımın aşkıyla tanıştım, güya beni asla bırakmayacak olan hayatımın aşkı. Ona öylesine aşıktım ki hırsızlıktan vazgeçmeyi düşünmüştüm. Ama yanılmışım. Ben şehirden gittikten sonra...*yavaşça başımı kaldırıp Gwen'in gözlerinin içine baktım, konuşmayı kesmiştim. Kimseyle daha önce bu kadar samimi olmamıştım, zaten olmamamda gerekiyordu ama ona güveniyorum*

Gwen:*dikkatlice Felicia'ya bakıyordu, devam etmesini belirtecek şekilde kaşlarını kaldırdı*

"hayır, anlatamayacağım bunları sana. Belki ilerleyen günlerde" diyip ayağa kalktım, tepki vermesini beklemeden camdan aşağıya atlamıştım. Silahı ateşleyince kanca karşıdaki binanın tepesinde sabitlenmişti, kendimi oraya doğru çektim. Bir kaç saniye sonra oradaydım. Burası bizim onunla ilk tanıştığımız yerdi..ve benim ilk akıllandığım yer.

Çatının kenarına oturdum. Sessizce şehri izliyordum...ardında da yanımda bir kıpırtı hissettim..evet şehre geldiğimin haberini alır almaz yanıma gelmişti, o gelmişti,hayatımın aşkı olarak tanımladığım adam.

Başımı eğip müzipçe güldüm. Başımı kaldırıp baktığımda kostümünün maskesi yoktu. Dikkatlice gözlerine baktım, onu özlemiştim ama belli etmiyordum

"buraya gelmemen gerekirdi Parker"

"bence asıl senin buraya gelmemen gerekirdi Hardy"

İkimiz de birbirimizin gözlerinin içine bakıyorduk, sanki tekrar birbirimizinmişiz gibi dudaklarına yapışmak istedim ama bunun yerine sadece bakışıyorduk. Yine de bu anın sonsuza kadar sürmesini istiyordum. Ne de olsa onu asla kalbimden çıkaramayacaktım.