BİLİNMEYEN

1. PİZZA!

İlk bölümden size bir şeyler demek istiyorum.
Kitabıma hakk ettiği değeri verin. Beğendiyseniz beğenin, merak ettiğiniz ya da paylaşmak istediğiniz bir şey varsa yorum yapın.

En son yayınladığım bölüme bakıyorum. 17 görülme 3 beğeni. 7 bölüm boyunca hiç bir şey beğenmediniz mi gerçekten?

Ya da beğenmediğiniz bir kitabı 7 bölüm boyunca okudunuz mu?

Şimdiden yazım hatalarım için senden özür diliyorum. Malesef yazım kurralarıyla ilgili pek birşey bilmiyorum. O yüzden bolca görebilirsiniz.

***

Hayatımın tamamı saçmalıklar defteri gibi. Aslında öyle bir defter dahi yok, fakat benim hayatımın her anı o deftere saniye saniye yazılıyor.

Ben, o defteri ne kadar fazla yırtmak istesem dahi başaramıyorum. Aslında... Yırtmak istediğimden de pek emin değilim.

Günlük gibi, bazen mutluluklerımı yazdığım, bazense ağladıklarımı. Ama bu ikisinin birbirinden çok büyük bir farkı var. Anılarım değil, sadece hayallerimi yazdığım aynen içindekiler gibi hayali bmir defter.

Her gece usanmadan onu düşünüp, 'şöyle olsaydı...' , 'böyle olsaydı...' diyerek hikayeleri sürekli değiştirdiğim defterim.

Güzel yanıysa beni eleştirmemesi. Yani beynim gibi değil.

Hayatımı, düşüncelerimi ayırmamı sahlayan iki organda sıra. Bu iki organım anladığınız gibi birbirine düşman. Beyin ve kalp.

Beynim 'kendine bak bi, bu halinle o seni nasıl sevsin. Yanından geçtiğine şükretmelisin' diyor.

Öte yandan kalbimse 'kendini değiştirme. Yoksa ne anlamı kalır sevdanın. O seni böyle sevmeli. Seni sen olduğun için sevmeli' diyor.

Normal mi gerçekten? Beni görmemesi? Fark etmemesi? Duymaması? Kör mü, sağır mı?

Bir senedir platonik olarak birine âşığım. Yada öyle sanıyorum. Bilmiyorum ki?

Kalbim hızlı atıyor bazen, bazense atmıyor bile. Fakat o, orda herkesi görüyor ama beni bir türlü görmüyor. Acıtıyor beni kalbimi. Boğazıma bir yumru oturuyor, gözlerim yaşarıyor, burnum sızlıyor ağlamamak için direniyorum.

Zorda olsa başarıyorum.

Sonra ne oluyor biliyor musunuz?

Beni görmüyor. Herkesi görüyor, beni görmüyor. Benim arkamı görüyor beni görmüyor. Ben onun için saydam oluyorum ve beni görmüyor.

Arkasını dönüp gidiyor, arkasında benim olduğumu bilmeden gidiyor.

Yere çok sert basıyor, yerde benim olduğumu bilmeden beni eziyor, beni bilmiyor, görmüyor, kalbimi duymuyor, nefesimi hissetmiyor.

Acıyor kalbim, beynim, hücrelerim. Kulaklarım çınlıyor, nefesim kesiliyor ama olmuyor. Olmuyor fark etmiyor. Arkasına bakmadan gidiyor düşünmüyor, 'orda birileri var mı beni merak eden?' diye.

Bazen diyorum 'ben napıyorum?' diye, sonra kendimi onun yanındayken hayal etmeyi bırakamıyorum, yapamıyorum.

Sonra diyorum 'sevmek bu değil midir? Kollarına gelmesini beklemeden bir ömür boyunca beklemek.

Başkasının yanında mutluysa bende mutluyum demek' diyorum ve aslında yanında başkası olduğunda üzüleceğimi bile bile, gülüyorum.

Onun güldüğünü düşünerek, sadece gülüyorum.