Bugün yine her zamanki gibi yalnızım. Kalkıp kahvaltı yaptım ve telefonla uğraştım , sonra ise kafeye gitmeye karar verdim ve hazırlandım.
Kafeye geldim ve boş bi köşeye oturdum. Saat 13:00'dı. Kahfe sipariş ettim ve 10 dakikaya geldi. Kahvemi bitirdikten sonra bi tane daha sipariş verdim ve saate baktım. Saat 13:30'du.
İçeri bir adam girdi tüm zarafeti ile. Çok yakışıklı ve tatlıydı , bu benim yıllardır attığından emin olmadığım kalbimi hızlandırmıştı. Bu hissin adı neydi?
Boş bir masaya oturup kahve sişarişi verdi benim gibi. Gözlerini etrafta gezirdi ve kahverenginin en güzel tonu olan gözlerini benim gözlerime dikti. Ne yapacağımı şaşırdım ve gözlerimi kaçırdım , sırıttığını hissedebiliyorum ama ne yazıkki göremiyorum. Keşke o gülümsemesini görebilseydim ama o cesaret bende yok. Biraz daha durduktan sonra tekrar kafamı kaldırdım ve onu gördüm kahvesini içip telefonla uğraşıyordu , biriyle mesajlaşıyo gibi duruyodu. Birden gülümsedi ve ben o an kalbimin işlevini yitirdiğini hissettim. Gülümseyişine baka kaldım. Adeta bir melek gibiydi , aynı zamanda bir tavşana benziyordu.
Kafasını telefondan kaldırıp bana baktı ve yine göz göze geldik , gözleri çok güzeldi. Bu sefer nerden geldiğini bilmediğim bi cesaretle gözlerimi ondan kaçırmadım. Yaklaşık 10 dakikadır bakışıyoruz ve bu benim kalbime iyi gelmiyo.
Kafeye bi telefon melodisi yayıldı. Bu ondan geliyordu. Telefonunu açıp konuştu. Telefonu kapattığında gözlerimin içine baktı ve kafeden dışarı çıktı. Görüş alanımdan çıktığında bende hesabı ödeyip eve gittim. Eve gelip kıyafetlerimi değiştirip yatağıma girdim. Uyuyana kadar onu düşündüm , acaba onu bir daha görebilecek miyim...
Oops! This image does not follow our content guidelines. To continue publishing, please remove it or upload a different image.
Oops! This image does not follow our content guidelines. To continue publishing, please remove it or upload a different image.
