Im Just His Mistress (MiSTRESS series)

-Prologue-

"I-is it true Sean? Do you have a wife?"

Seryuso ngunit pautal utal kong tanong sakanya.

I know it hurts to know the truth but I need to... or else hanggang ngayun magiging tanga parin ako.

" Where did you find that bullshit news Abby?!" balik nitong tanong sakin na halatang nagulat sa natuklasan ko.

" It doesnt matter where I found that news Sean, what matters most if it is true or not! " I said frustrated almost begging.

"Give me the Damn truth Sean. Answer my question please... Do you have a wife? Am i..Am I just your mistress?"  basag na boses kong tanong.

For almost 2 years of being in relationship with him, wala man lang siyang binanggit sakin na may asawa na pala siya. Ang laki ko namang tanga para mapaniwalang wala siyang asawa. Bakit di man lang to pumasok sa isip ko? Well, Sean is a great liar! No. He didn't lie, though. He just made me believe that his still single. Fuck!

Kaya pala... tatlong beses lang sa isang linggo siya nakaka over stay sa condo.
Minsan naman ay gabi pa kung umuwi kasi yun pala ginawa lang niya akong parausan.

Kaya pala hindi niya pa ako naiharap sa mga magulang niya.

Kaya pala saka lang siyang nag-aayang makipag-date pag gabi na dahil natatakot siyang may makakita saming dalawa.

How stupid I am for not knowing this earlier, hindi niya sana ako nagawang tanga.

Realization hits me. Hindi ko kailanman kinwestyun ang pagmamahal niya sa akin. Buong puso akong nagtiwala sa kaniya na hindi ko napag-isipang may asawa na pala siya. Sino ba namang kasi'ng babaeng makakapagisip pa ng ganoon kung sobrang mahal mo na yung tao? 

Namamanhid na ang puso ko. Hindi ko pa naranasan ang ganito katinding sakit ng pakiramdam. This is the first time and it feels like hell. Hindi ako sanay sa ganitong sakit, i grew up in a happy family and a happy environment. Sa kaniya ko lang nararanasan lahat ng 'to at ngayon na mismo.

Unti unting bumuhos ang masaganang luha sa mga mata ko.

Ang akala ko naubos ko na lahat ng luha ko, may iluluha pa pala ako. Hindi siguro huhupa ang mga luhang ito hangga't hindi humupa ang sakit na nararamdaman ko.

" I..Im sorry" pag amin niya

Magkahalong emosyon ang nararamdaman ko ngayon galit, sakit, lungkot, hindi ko na alam kung anong gagawin hindi na ako halos makahinga.

Gusto ko siyang saktan at murahin hangga't magiging maayos na ang pakiramdam ko pero hindi ko magawa. Sa tuwing lalapitan ko siya sumisikip ng husto ang dibdib ko at parang tinutusok tusok ang puso ko ng sandamakmak na  kutsilyo dahil sa sobra sobrang sakit. Parang gusto ko na lang maglaho sa mundo sa sobrang sakit.

Inangat niya ang kaniyang tingin at umambang lumapit pa sa akin. "B-But believe me I dont love her. I dont love my—"

hindi na niya natapos ang sasabihin niya ng bigla ko siyang sinugod ng sampal.

Believe him? After all what he done? Nagsinungaling siya sakin tapos sasbihin niyang paniwalaan ko siya? The audicity!

Natigilan siya at napabaling sa kabila ang tingin niya. Sa tindi ng galit na nararamdaman ko ay hindi ko na maramdaman ang pamamanhid ng kamay ko. I never hurt anyone physically at dahil sa galit ko ngayon nagawa ko. He just made the worst of me.

Hindi ako hangal para pumatol sa taong may asawa na kahit. kahit na mahal na mahal ko pa siya.

Kaya kong isakripisyo ang sarili para sa tama. Kahit sobrang sakit, gagawin ko para lang sa tama.

" Mahal mo man siya o hindi responsibilidad mo parin siya." may diin kong sabi. "Wag mo na akong gawing tanga Sean," napapaos kong sambit at pinalis ang luha sa pisngi. "wag mo na akong gawing tanga."

Hindi siya nagsalita. Pinanatili niyang tagilid ang ulo niya. His jaw clenching very hard and his were bloodshoot.

"Wag mo ng sirain ang pangalan ko sa harap ng maraming tao dahil mahalaga ang dignidad na siyang iniingatan ko Sean. Mahal kita, oo, peru tigilan na natin tong kahibangan mo" seryusong saad ko at tumalikod.

Ayoko nang makita pa siya dahil mas lalo lang akong nasasaktan.

"Abby, wag naman ganito. Hayaan mo linisin ko lahat ng 'to.. Wag ka lang umalis please?" he begged.  I stiffened when i felt him hugging my back.

Gusto ulit maniwala ng pisti kong puso pero pilit ko itong pinipigilan. This time I'll use my brain. Brain over my heart. Mind over my love. Right over Sean.

Dont make this hard for me.... Sean, I really love you. Gustohin ko mang ipaglaban ka pero we both know this is not the right thing to do.

I heard him sob and it made my heart twist in so much pain.

Pumikit ako ng mariin bago unti unting kumalas sa yakap niya. 

Sobrang hirap sa akin na makitang umiiyak siya, pero hindi to tama at kailanma'y hindi to magiging tama.
Isasakripisyo ko ang lahat lahat ng pagmamahal ko sakanya kahit labag man ito sa kalooban ko.

"Let me go Sean..." I whispered.

Pilit kong pinatatag ang sarili ko. Kinuyom ko ang aking kamao ng hindi niya pa ako pinakawalan. He tightened the grip on my wrist.

"Let me go Sean!" I shouted.

Nararamdaman ko ang unti unting pagkalas ng mga kamay niya.

"I love you, abby...just please, please stay with me."

Napapikit ako ng mariin. Basag ang boses niya ng sabihin iyon. I bit my lower lip to stiffen a sob.

"Sean. Kung mahal mo talaga ako, papakawalan mo ako."

Unti-unti kong nararamdaman ang pagkalas niya. I can't feel my heart anymore. Ang sakit pala sa pakiramdam na unti unti kang binibitawan ng mahal mo. Ang hirap...

I love him so damn much but i couldn't do anything for us because,

I'm just his mistress.