" ခ်စ္ရမယ့္သူရွိႏွင့္ေနတာလား "
ေအာ္ရယ္ပစ္လိုက္ခ်င္ေပမယ့္ ထံုးစံအတိုင္း ေအးတိေအးစက္ ထြက္လာတဲ့ အရြဲ႕တိုက္ေနသေယာင္ ထင္ရေသာ ရယ္သံ ႏွင့္အတူ တစ္ပါတည္း ကပ္လာတဲ့ ျပတ္တိျပတ္ေတာင္းအေျဖ။
" အင္း "
ထပ္ေမးလာမည့္ ေမးခြန္းေတြကို မေျဖခ်င္သည္မို႔ ထိုေနရာကထထြက္ခဲ့႐ုံသာ။ ေသခ်ာတာက ကိုယ့္ကို Propose လုပ္ခဲ့တဲ့ထိုသူငယ္ခ်င္းကို ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္လံုးဝမထားေတာ့ေအာင္ ျပတ္ျပတ္သားသားေျပာခဲ့သည္ေလ။ ကိုယ္ တာဝန္ေက်ခဲ့မယ္ ထင္ပါရဲ႕။
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ဆိုတဲ့အရာကေလ အစျပဳမိတာနဲ႔ တစ္စတစ္စ ရစ္တြယ္လာတတ္တာကိုေရာ၊လူတစ္ေယာက္ကို နာက်င္ေစတတ္တာေရာကိုယ္ေသခ်ာသိခဲ့ၿပီးၿပီေလ။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ကတည္းက သေဘာေပါက္ခဲ့တာေၾကာင့္ မည္သို႔ေသာလူသားတစ္ဦးတစ္ေယာက္ကိုမွ ကိုယ္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ထားကာမနာက်င္ေစခ်င္တာ ေစတနာအမွန္။
ကိုယ့္အေနနဲ႔ကေတာ့ ဂြ်န္းဂ်ံဳးဂု ဆိုတဲ့ ျဖစ္တည္မႈတစ္ခုေပၚမွာ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ကအစျပဳၿပီး အသက္ထိပ္စီးကိန္းဂဏန္း ေျပာင္းလာတဲ့ ဒီအခ်ိန္အထိ ေမွ်ာ္လင့္ေနမိတုန္း ဆိုတာကိုေတာ့ ဘယ္သူ႔ကိုမွ အထူးတလည္ မေျပာျပျဖစ္ေတာ့။ အနည္းဆံုးေတာ့ ေလွာင္ရယ္မခံရေတာ့ဘူး ေလ။
အေတြးေတြၾကား ႐ုတ္တရက္ဝင္လာတဲ့အသိေၾကာင့္ ေျခာက္ေျခာက္ကပ္ကပ္ ရယ္လိုက္မိျပန္သည္။
" အဟက္ သူကျဖင့္ ငါ႔ကိုေတာင္ မသိဘဲနဲ႔ "
ကိုယ္ သူ႔ကိုစသိခဲ့တဲ့ အခ်ိန္က ကိုယ္ တကၠသိုလ္ဝင္တန္း ေျဖၿပီးစအခ်ိန္။ အလယ္တန္းေလာက္ကတည္းက ကိုးရီးယား idols ေတြကို သေဘာက်ခဲ့ေပမယ့္ Girl groups ေတြကိုဘဲ stand ခဲ့တာမို႔ သူ ပါတဲ့ ထိုအဖြဲ႕ကို လံုးဝမသိခဲ့။
တကၠသိုလ္ဝင္တန္း စာေမးပြဲအၿပီးေက်ာင္းေတြပိတ္ထားခ်ိန္မွ သူတို႔အဖြဲ႕ သီခ်င္းေတြကို နားေထာင္ျဖစ္ရင္းသူ႔ကိုစၿပီးသိလာခဲ့ရာကေန ဒီလို ေသာက္က်ိဳးနည္း ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ထားေနမိတဲ့အထိ။ကိုယ့္ေမြးရပ္ေျမကို ေက်ာခိုင္းၿပီး သူ႔ေမြးရပ္ေျမ မွာေက်ာင္းလာဆက္တက္တဲ့အထိ။အိမ္ကို ခ်စ္လြန္းတဲ့ ကေလးမ က အိမ္ကိုပစ္ၿပီး ႏိုင္ငံရပ္ျခားတစ္ကိုယ္တည္း ထြက္လာရဲတဲ့အထိ။
YOU ARE READING
Utopia
Fanfictionမင္းရဲ႕ အေဝးက မွိန္ျပျပ အလင္းေရာင္✨ Cover photo credit to the original owner
