"Good bye Miss Kim." ani ng mga estudyante ko.
"Good bye everyone. Go home right after." sagot ko habang inaayos ang mga gamit ko.
Pagkatapos kong makipag-usap sa isang kasama sa faculty ay agad kong nilisan ang paaralan. Nasa daan ako nang tumawag ang secretary ni daddy.
"Yeoboseyo?" tanong ko sa kabilang linya habang hawak-hawak ang sling bag ko na nakasabit sa kanang balikat ko.
"Annyeong hashimnikka. Eodiya?" tanong ng lalake sa akin sa kabilang linya.
"I just got off from work. I'm on my way home. Wae?" sagot ko at tinanong siya saka ko sinilip ang relos ko.
"Kim-daetonglyeong wants to talk to you. The president and madam asks you to join them for dinner." malumanay na sabi niya na naghihiwatig na gusto akong makausap ng aking ama.
"Ye. I'll be home soon. Gomabseubnida." sagot ko habang nagpatuloy sa paglalakad saka binaba ang tawag.
Ano na naman kaya ang pag-uusapan namin?
I stop walking, waiting for the go signal of the pedestrian lane. Nang nag-ilaw na ang go signal para makatawid ay sumabay ako sa mga nagkukumpulang mga tao na tumawid sa pedestrian lane. May mga estudyante akong nakasabayan, mga professional na mga tao na gaya ko ay kakalabas lang rin sa trabaho. May nakasabay pa ako na mama na medyo ika-ika sa paglalakad kaya inalayan ko hanggang sa dulo ng lane. Pinasalamatan niya ako kaya sapat na nang sinuklian ko siya ng ngiti.
Pinagpatuloy ko ang paglalakad hanggang sa marating ko ang isa sa mga park sa lugar namin. Marami pa ring mga tao sa paligid. Ang ilan ay nagkukwentuhan habang nakaupo sa bench, ang ilan naman ay nag-se-selfie, ang iba naman ay gaya kong dumadaan lang. Malamig ang panahon. Kaya makakapal at halos hanggang paa ang taas ng mga coat na sinusuot. Ang ilan ay nagsuot pa ng cap at bonnet.
Napadaan ako sa isang cafe kaya bumili ako ng isang cup ng kape para may mahawakan akong mainit at mainom na mainit. Pinagpatuloy ko ang paglalakad sa park. Sandali akong napahinto sa paglalakad ng tumunog ang cellphone ko. Binasa ko ang text message at agad na inilagay ulit sa bag ang cellphone habang pinagpatuloy ko ang paglalakd nang may nakabangga ako.
BLAG!
"Omo! Ang init!!!" sigaw ko nang matapon ang kape na hawak ko sa kanang kamay ko saka nahulog sa sahig ang cup nang kape ko.
"Jeosonghamnida." aning boses lalaki na nakabangga ko habang pinunasan ko ang sarili ko.
Agad ko siyang tiningala at kumunot-noo. Mataas na lalaki. Singkit ang mga mata. Maputi. Itim ang buhok. Naka coat ng black leather. Naka headset. Nagkrus ng kilay. Masama ang tingin sa akin.
Hala! Bakit?
"What are you looking at?" galit na tanog niya. Napalunok ako.
"Huh? What are you saying?" takang sagot ko tsaka inayos ng muli ang sarili ko.
"You're starring at me." sagot niya habang nagkakrus parin ang kilay.
"No, I'm not." pasinghal na sagot ko.
"Then, what is it called?" takang tanong niya na may tunong nang-aasar.
"Nothing. Tss." umiling na sagot ko.
"Please be careful next time. Bye." nang-aasar na wika niya atsaka inismeran ako.
"Hoy! Bakit ako ang mag-iingat sa susunod? Nakalimotan mo? I was busy here with my bag, I haven't seen you, so you're the one who should be careful because you know where you're walking while I, I stopped, so you should distance yourself. Ikaw yong nakakita habang naglalakad. Ikaw na dapat ang umiwas!" inis na singhal ko sa kanya. Pinakukulo niya ang dugo ko.
