Sessiz ve yorgun, bedenimi ele geçirmiş kelepçelere odak nokta olarak gösteren ve beni sürekli uçuruma sürükleyen veda cümleleri sebepsizce çarpıyor yüzüme. Her şey yalan her şey sahte. Akıttığım her kan, yüzüme tükürülen her söz, içimde ki o ayrıntıyı yok etmiyor. Dikilen bütün yaralarım tekrar açılıyor ve kalbim yerinde durmuyor. Sadece masum sandığım oyunlara alet edilmenin verdiği acıyla çırpınıyorum.
Kaderin bir cilvesi, oyunun bir kuralı ve bu dünyanın senin üzerine kusuşu. Mide bulandırıcı.
Dokunma hissimi kaybettim, duygusuz kaldığım her an, ölümün pençesine bir çizik daha atıyorum. Duvarlar üzerime geliyor kurduğum her cümle yüreğime vuruyor.
Bana ne yaptın Çocuk.
Elime değen bu kanlı şehri hiç korkmadan neden avuçladın çocuk.
Kendini, kalbini, benliğini, umudunu, gözlerini, ellerini, bedenini çek benden çocuk.
Sürüklenme benim ile bu uslanmaz yağmurda.
Benim kalbim ağır gelir çocuk, kirli ellerim bulaşır yüzüne. Silemem yüzünü, korkuna cesaret veremem, cennete değil cehenneme sürüklerim seni, utanmam, sana yapacaklarım canını yaksa da vazgeçmem, çığlıklarını umursamam, düşündüğün adam olamam.
Çocuk çıkamayacağın kuyu ya atlama. Çocuk bu bir oyun değil.
Bu virane evin bir odasın da yalnız yaşamaya mahkum bırakırım seni çocuk .
Peşimde sürüklerim seni çocuk.
Ben asla doğru konuşmam çocuk.
Duyduklarını unut.
Akıttığım her kan senin sorumluluğunda olur çocuk .
Uzak dur çocuk.
Uzak.
?'
KARA MELEK
