Zombi ♤taejin

'1

"SeokJin, biliyorum NamJoon'dan ayrılmanın seni ne denli çok etkilediğini, biliyorum o çizgilerden oluşan animasyonu ne çok sevdiğini, ama lanet olsun ki insan içine çıkıp, o televizyonun karşısından ayrılsan neren eksilir?"

Hoparlör açık olmadığı halde sesinin evi inlettiği YoonGi'yi dinler gibi bir hali yoktu SeokJin'in.

"Kalbim eksilir, ayrılır o iki akciğerimin arasından anladın mı YoonGi?"

Elindeki patlamış mısır kasesini; televizyonun karşısındaki sehpaya bırakırken bunları söyledi SeokJin. Ardından ise telefonu kapayarak, kasenin yanındaki yerine bırakarak attı kendini koltuğa.

Ağlamayacaktı. Ağlaması gereken kişi o değildi. NamJoon'du. Kaybeden oydu değil mi? Başkasına giden oydu, Jin gibisini kaybeden oydu. Neden ağlayan Jin olacaktı ki?

Derin bir nefes soludu ve televizyona bağladığı bilgisayardan, sürekli olarak izlediği o animasyonu açtı. Çocuk gibi sürekli olarak aynı şeyi izliyordu ama umurunda değildi. Hoşuna gidiyor ve seviyordu, gerisi kimin umrundaydı?

Ezbere bildiği sahneleri yeniden ve yeniden izlerken, kasedeki patlamış mısırlar teker teker midesindeki yerini buluyordu SeokJin'in.

"Ve öldü."

SeokJin bir iki dakika sonra gerçekleşecek sahneyi yeniden ve yeniden izlerken, duygulanmadan da edemiyordu. Baş karakterin sevdiğinin bir zombiye dönüşmesi, baş karakterin ağlaması, kaçması..

Kendisinin de ağladığını farkeden SeokJin, kendisine anlam veremediğinden kahkaha atarak elini kumandaya doğru uzatıyordu ki telefonu çaldı.

YoonGi.

Açmak istemiyordu. Bu yüzden de açmadı ve kumandayı eline aldı. Televizyonu kapamak için kırmızı tuşa bastı fakat kapanmadı. Yeniden ve yeniden bastı ama lanet olası televizyon kapanmıyordu. Sinirden ya  sıkmaktan ya da yere atmaktan kırılacaktı kumanda.

Fakat yere attıysa da kırılmadı kumanda. Boş vererek kaseyi mutfağa götürmek için ayağa kalkıyordu ki televizyondan aşina olduğu bir ses fakat farklı bir diyalog işitince, bakışları o tarafa doğru uzandı.

Yüzü şaşkın bir hal alırken, her şey bir anda gerçekleşmişti.