Justice

1. ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΜΕΡΕΣ ΜΕΤΑ ΤΟ ΔΥΣΤΥΧΗΜΑ

 Όταν ήμουν μικρή πίστευα πως εγώ και τα αδέλφια μου θα είχαμε για πάρα πολλά χρόνια τους γονείς μας μαζί μας. Ποιος να μας το έλεγε πως θα πάθαιναν εκείνο το μοιραίο δυστύχημα που θα κόστιζε σε αυτούς τη ζωή τους και σε εμάς την παιδική μας αθωότητα;

Ήταν πρωί και περίμενα τους γονείς μου μαζί με την Ashley την μεγάλη μου αδελφή για να μας πάνε στη γιαγιά μας να τη δούμε. Η ώρα περνούσε και οι γονείς μας δεν ερχόντουσαν. Ανησυχήσαμε. Αρχίσαμε να πηγαίνουμε μόνες μας προς την γιαγιά. Έτσι όπως περπατούσαμε αντικρίσαμε ένα αυτοκίνητο το οποίο ήταν αναποδογυρισμένο και πήγαμε να δούμε μήπως ήταν κάποιος άνθρωπος μέσα του. Που να ξέραμε τι θα αντικρίζαμε; Μέσα στο αυτοκίνητο υπήρχαν τα πτώματα των γονέων μας. Αρχίσαμε να τρέχουμε σαν τις τρελές ώσπου βρήκαμε τον μεγάλο μας αδελφό. Του είπαμε αυτό που είχε συμβεί και αυτός κάλεσε αμέσως 2 ασθενοφόρα και την αστυνομία. Έπειτα πήγε στο σημείο του δυστυχήματος. Μόλις αντίκρισε τα πτώματα των γονέων μας έβαλε τα κλάματα. Μετά από λίγο ήρθε και η αστυνομία και τα ασθενοφόρα. Εμείς μέχρι εκείνη τη στιγμή πιστεύαμε πως οι γονείς μας ζούσαν. Μόλις οι άνθρωποι από το ασθενοφόρο μας είπαν πως ήταν νεκροί καταρρεύσαμε.

Την επόμενη μέρα γινόταν η κηδεία των γονιών μας και εμείς δεν μπορούσαμε να το συνειδητοποιήσουμε πως ήταν νεκροί. Και κάπου εκεί μόλις τελείωσε αυτό το μαρτύριο για εμάς ( η κηδεία των γονιών μας ), αν και πολύ μικροί σε ηλικία ορκιστήκαμε πως θα βρούμε ποιος ευθύνονταν για το ατύχημα.

Οι μέρες περνούσαν και εμείς ήμασταν όλο και πιο θλιμμένοι για τον θάνατο των γονιών μας. Δεν μπορούσαμε να το βγάλουμε από το μυαλό μας καθώς και στην γιαγιά μας όπου και μέναμε ερχόταν συνέχεια κόσμος για να μας συλλυπηθούν. Η γιαγιά προσπαθούσε να δείχνει καλά σε εμάς για να μην λυπόμαστε αλλά ένα βράδυ την είδα να κλαίει μόνη της στο δωμάτιό της και να λέει ψιθυριστά πως θα προτιμούσε να πεθάνει αυτή και όχι οι γονείς μου. Τότε κατάλαβα και εγώ πόσο καταπίεζε τα δάκρυά της μπροστά μας.

Ύστερα από λίγες εβδομάδες ήταν τα γενέθλια του Ryan του μεγάλου μου αδελφού και τα γιορτάσαμε για πρώτη φορά χωρίς του γονείς μας. Γινόταν 18 χρονών! Ενηλικιώνονταν! Η γιαγιά έδειχνε πολύ χαρούμενη και μάλιστα του οργάνωσε ένα πάρτι κρυφά από όλους. Κάλεσε όλους τους φίλους του. Μόλις ο Ryan, η Ashley και εγώ γυρίσαμε από το σχολείο πάθαμε σοκ. Όλοι οι συμμαθητές του Ryan ήταν μαζεμένοι στο σπίτι της γιαγιάς μας και μόλις ο Ryan πάτησε το πόδι του μέσα στο σπίτι άρχισαν να του τραγουδούν το τραγούδι των γενεθλίων. Περάσαμε τέλεια εκείνη τη μέρα. Ήταν η πρώτη μέρα που οι γονείς μας έφυγαν από το μυαλό μας. Έπειτα από εκείνη τη μέρα άλλαξαν πολλά...