Chapter 1
დამღლელი დღის შემდეგ გასეირნება გადავწყვიტე.საქანელაზე ჩამოვჯექი ფიქრი დავიწყე,გარეთ არავინ იყო რაც უფრო მამშვიდებდა და ფიქრის საშუალებას მაძლევდა.ალბათ გიჩნდებათ კითხვა ვინ ვარ,რატომ გაბეზრებთ თავს,ანდა რატომ ვარ 17 წლის გოგონა გარეთ,როდესაც ყველა სახლშია.
ეს ყველაფერი ზუსტად 7 თვის წინ მოხდა,ლონდონში გადმოვედი საცხოვრებლად,უბრალოდ დაღლილი ვიყავი პარიზში ცხოვრებით,მამაჩემი ერთ-ერთი წარჩინებული ბიზნესმენია,მისგან მხოლოდ სიყვარული და სითბო მაკლდა,სულ შეხვედრებზე,ბანკეტებზე დადიოდა,ღამე ორ-სამ საათზე მოდიოდა სახლში,ყურედღებას არც მე,არც ჩემ დას და არც დედაჩემს აქცევდა.არ ვიცი როგორ ინარჩუნებს დედა დღემდე მასთან ურთიერთობას,ის ხომ ყოველ დღე სხვადასხვა ქალებს ხვდება და კაცმა არ იცის რას აკეთებენ ისინი ერთად კაბინეტში ორი საათი.ერთხელ ნერვები ისე მომეშალა,რომ სახლიდან წამოვედი და აქ ლონდონში ჩამოვედი.
**FLASHBACK**
-ერთხელ ჩვენც,რომ მოგვაქციო ყურედღება არ შეიძლება?დავიტანჯე-დავუყვირე მამას,რაც ნამდვილად კარგი იდეა არ იყო.
-ხმას დაუწიე მია.-დაიყვირა-არაფერი არ მოგწონს,ყოველთვის ვიცოდი,რომ შეცდომა იყავი.-დაიყვირა და იქვე მდგარი ლარნაკი ისროლა.თვალები ამიცრემლიანდა,ჯანდაბა მისგან ამ სიტყვების მოსმენა საშინელება იყო.
-შეწყვიტეთ ორივემ!-საუბარში დედაც ჩაერთ.
-არაა...დავიტანჯე და რახან შეცდომა ვარ ჯობია აქაურობას მოვშორდე.
-რას გულისხმობ?-დამიყვირა დედამ
-სახლიდან მივდივარ.-ჩუმად ჩავილაპარაკე და ოთახში ავედი და ნივთების ჩალაგება დავიწყე.
**END OF THE FLASHBACK**
მეგობრები? არ მყავს თუ ნაილს არ ჩავთვლით ის ჩემი მეგობარი არაა,მასზე მეტია მე ის ძმასავით მიყვარს.მის გარდა არავინ მყავს,სკოლის კლასელებს მეგობრებს ვერ ვუწუდებ,არასდროს მიყვარდნენ,უბრალოდ პოპულარობის გამო ვიყავი მათთან.ვიცი არავის გიყვართ სკოლა,მაგრამ ცოტა მასზეც უნდა ვილაპარაკო,როგორც უკვე ვთქვი სკოლაში პოპულარული ვიყავი,ყველამ იცოდა ვინც ვიყავი და ყველა ცდილობდა თავი ჩემგან შორს დაეჭირა,სხვა პოპილარული ბოზი გოგოებისგან განსხვავებით კარგად ვსწავლობდი რაც მეც კი მიკვირდა,უბრალოდ მაშინ ყველაფერი თავში მქონდა ავარდნილი და არაფრის ფასი ვიცოდი,კლასელებს დავცინოდი და ვამცირებდი რასაც ახლა ძალიან ვნანობ.ფიქრებიდან ტელეფონის ხმამ გამომიყვანა,დავხედე ნაილი იყო აბა სხვა ვინ იქნებოდა მე ხომ მეგობრები არ მყავს.
-ჰეი როგორ ხარ?
-საშინლად დავიღალე!ახლა პარკში ვარ და ალბათ სახლში წავალ აცივდა.შენ როგორ ხარ ნი?
-მშვენივრად,ბარში ვარ ტომთან ერთად გამოსვლას ვაპირებდი,თუ გინდა გამოგივლი და სახლში გაგიყვან.
-მადლობა,ნი, მაგრამ არ მინდა გაგაწვალო თან გარეთ ეხლა არავინაა,სახლამდე გზა კი მშვიდი იქნება.
-ოხხ კარგი,მაგრამ დამპირდი,რომ ხვალ მაინც მოიცლი ჩემთვის!-გამეცინა
-აუცილებლად-ვუთხარი სიცილნარევი ხმით.
-დამპირდი!
-გპირდები ახლა კი უნდა წავიდე.
-ფრთხილად იყავი.
-კარგი. კარგად.
-კარგად.-თქვა და გათიშა.ხვალ,რომ არ ვნახო გაბრაზდება,როგორც იცის ხოლმე.
*****
უკვე სახლთან ვიყავი როდესა სველი ნაჭერი სახეზე ამაფარეს,რის გამოც გონება დავკარგე,რის შემდეგ მხოლოდ სიბნელე დამამახსოვრდა.
————————-
აბა როგორია?💜
კომენტარებს ველოდები 🙈
