The King's Girl 2: Till Death Do us Part [COMPLETED]

Chapter 34

Chapter 34

Ethan's Point of View

"Okay that's it. Thank you Ethan you may sit down." Kagaya ng sinabi niya umupo na ako. Katatapos lang ng meeting ko with some stock holders at sa board member ng company namin. Masyado na ngang stress ang lovelife ko, stress pa din ako sa trabaho. Ang pangit ko na tuloy. "Thank you everyone, see you next meeting." Nag sitayuan yung mga tao dito sa loob ng opisina at isa-isang nag si-alisan. Naiwan na lang kaming dalawa dito.

"Pa." Kakasalita ko pa lang naidabog na agad niya yung folder na hawak niya. "Wtf is this Ethan?! I gave you 2 weeks para matapos ang presentation na 'to tapos ito lang?! Ito lang yung ipapakita mo sakin?! I'm very disappointed at you Ethan." Umiling-iling pa siya, lagi namang ganon eh forever na naman niyang line yan dismayado siya sakin.

"I know what happened between you and Dominique pero Ethan negosyo ito! Pwede bang dito ka muna mag focus?! Pwede ba?!" He knows what happened pero hindi niya alam kung ano yung nararamdaman ko.

"Focus?! Fvck Papa paano ako makakapag focus?! Hindi mo naman nararamdaman yung nararamdaman ko eh! Nikatiting wala kang alam! Hindi mo alam! " sumabog na ako. Masyado ng mainit yung ulo ko at masyado ng naipon lahat ng hinanakit sa puso ko. "Pa ang sakit! Ang sakit sakit. Ang hirap lang kasi alam kong ako yung dahilan kung bakit namatay yung sarili kong anak. PA ANAK KO! Pa wala na yung anak ko! Wala na, pinatay ko. Ang tanga-tanga ko!"

Hindi ko na napigilan yung luha ko, araw-araw gabi-gabi na lang akong umiiyak simula ng ipagtabuyan ako ni Dominique. Doon ko naranasan at naramdaman yung hirap na pinag daanan ni Dominique nung pinagtabuyan ko siya. Sobrang sakit, sobrang hirap at gusto ko ngang dumating sa point na magpakamatay na lang dahil pakiramdam ko wala na sakin ang lahat. Wala na ang barkada, wala na yung baby ko, wala na si Dominique sakin. Wala ng patutunguhan yung buhay ko na 'to, gusto ko ng gumive-up pero hindi ko magawa. Ngayon ko lang na-realize yung katangahan ko. Sobra akong nag sisisi dahil sa mga nagawa kong mali kay Dominique.

Ganon naman talaga diba, sa libro man o sa tunay na buhay tska lang naman tayo nanghihinayang kapag may nawala na o di kaya pag nangyari na. Tska lang tayo mag sisisi kapag nangyari na at yung tipong hindi mo na maitatama yung maling nagawa mo. Wala ka ng choice kundi magpakalulong sa alak para kahit sandali mawala yung sakit na nararamdaman mo, para kahit sandali makalimot ka sa problema mo. Pero hindi eh, hindi na ako high school o college student na kakapit sa alak pag may problema. Proven na yun eh, kahit lasing ka hindi naman nawawala yung sakit hindi ka naman nakakalimot mas lalo mo pa ngang naaalala at nasasabi yung saloobin mo. Nonetheless, isa lang naman yung alam ko nag sisisi ako to the point na kung kaya ko lang bilhin ang kahapon nagawa ko na maitama lang yung mga mali ko.

"Ethan, sssh. Wag mong sisihin ang sarili mo anak. I'm so sorry, I know I pushed you so hard para sa negosyo hindi ko man lang inisip yung mga taong nakapaligid sayo. Trust me anak, may mas magandang plano sa inyo ang Diyos." I worked hard to reach what I have now, within a month nag strive ako para sa posisyon na 'to. Hindi ko alam na habang nag papaka-busy ako sa negosyo napapabayaan ko na ang mag-ina ko.

Alam mo yun? Yung sobra kang nag sisisi dahil kahit isang saglit hindi mo man lang naiparamdam sa anak mo na mahal mo siya, hindi ka man lang nagpaka-ama sa anak mo. All this time naniwala ako sa kung ano man yung nakita ko noon sa OB, yung AKALA ko na 'yon ang naging dahilan sa pagkamatay ng anak ko. Siguro kung noon pa lang tinanggap ko na siya, siguro kung noon pa lang naniwala na ako kay Dominique hindi na sana nangyari 'to. Hindi na sana miserable yung buhay ko ngayon, masaya na sana kami ni Dominique at for sure siguro sa mga oras na 'to kasal na sana kami.