12 AY

Yolculuk

  Sarışın kızın saçları arabanın aralık camından gelen rüzgarla uçuşuyordu.

Olacaklardan haberi olmayan kız sadece uyuyordu.

Kendisi eve gelecek en son üyeydi.

Cooper David yanında ölü gibi yatan kıza bakıyordu.

Onu bulmak için geç kalmıştı. Babası onu kaçırmış, kızına ulaşamamıştı.

Ne kadar kızı olduğunu söylese de, aslında öz kızı değildi. Ama onu satın almıştı, hem kızını hakkettiği yere götürüyordu.

Kızı Cara diğer insanlar gibi değildi. Gideceği evde de onun gibiler vardı.

Cara'nın kıpırdadığını görünce rahatladı, bir an için de olsa kızın öldüğünü sanmıştı. Aptal adamlarından biri kızının kafasında bir vazo parçalamış kızın bayılmadığını gördüğünde ikinci bir vazoyu daha kafasında parçalamıştı.

Cara koyu mavi gözlerini yavaşça açtı. Oturur pozisyona geçti ve neden bir arabanın içinde olduğunu kestirmeye çalıştı.

Yanında bir beden olduğunu farkedince arabanın kapısına yapıştı. Kapıyı açmaya çalışıyordu ama kapı kilitliydi, ki açsada dışarıya fırlardı ve kırılmadık kemiği kalmazdı.

Yanındaki adamın ona baktığını hissedebiliyordu.

Adamın korkunç derecede büyük, mavinin en açık tonu olan pörtletmiş gözlerine baktı.

Cara adama dönüp küfretmek istiyordu. Ama tabi ki yapamazdı.
O da çareyi 'yardım edin' diyerek klasik bir şekilde bağırmakta buldu.

Cooper korkak kızına bakıp sırıtıyordu. Onu burada kimse duyamazdı.

Onunla daha çok işi vardı. Diğerleri gibi buraya 4 yaşında değilde, 17 yaşında gelmişti.

Cara ise bu arabadan inmek ve daha sabah okula gitmemek için tartıştığı babasına ve büyük annesine sımsıkı sarılmak istiyordu.

Yanındaki adam konuşmaya başlayınca oturduğu koltukta adamın gür sesiyle dondu kaldı.

"Ben Cooper. Cooper David, yani senin yeni hayatındaki yeni baban. Bu sana saçma gelmiş olabilir ama zamanla daha iyi anlayacaksın. Benden korkma, evde göreceğin arkadaşlarından korkma. Eğer seni rahatsız ederlerse bana söylemen yeterli olacaktır. Eski hayatını ve yaşadıklarını unut. Ayrıca senin kullanacağın bir diğer adın doğduğun ay. Biliyorum bu da sana garip geldi ama boşver. Rahat ol, aynı zamanda mutlu. "

Cara adamın yüzüne bön bön bakıyordu. Neredeyse hiçbir şey anlamamıştı.

" Ben, hiçbir şey anlamadım"

"Anlayacaksın, endişelenme."

Cara adamın yüzüne korkuyla baktı.

"Beni evime götür. Lütfen."

"Seni zaten evine götürüyorum."

Cara yol boyunca bağırdı. Arabanın camından bile atlamaya çalıştı.

Yani Cooper şiddetli bir şekilde ona bağırana kadar.
.........

Uzun ve sessiz (!) bir araba yolculuğundan sonra araba ani bir frenle durmuştu. Cara kemerini takmadığı için önündeki koltuğa yapışmıştı.

Cooper ise sakin ve yavaş  bir şekilde arabadan iniyordu.

Cara önünde duran saraya baktı. Buraya ev denemezdi. Burası cidden bir saraydı.

Bu benim ilk kitabım. Umarım beğenirsiniz. 😘