Whose Karma Is It Anyways?

Chapter 12

Mag-aalas onse na ng gabi pero nakatunganga pa rin ako sa bintana ng kwarto ko. Overlooking kasi dito ang Basketball Court di kalayuan.

Aaminin ko, nagpapalipas lang ako ng oras. Di na naman kasi ako makatulog. Ito lagi ang problema ko sa tuwing kinakabahan ako. Magtatagpo na naman kasi ang landas naming apat. Tiyak isang umaatikabong eksena na naman ang mangyayari. Ina-anticipate ko na ang posibilidad dahil para kaming malalaking batong mag-uumpukan.

Napakamot ako. hindi talaga ako dinadalaw ng antok dahil sa sobrang nerbiyos. Ganito na lang ba lagi?

Naaalala ko noong High School pa kami. Graduation na kinabukasan pero wa pa ring hikab sa bibig ko knowing na magmamadaling-araw na. Paano na lang kaya kung ikakasal na ako? Haay!

Di nagtagal natapos din ang laro sa Court. Unti-unti nang nagsisialisan ang mga miron kaya sinara ko na ang bintana ko.

Humiga ako sa kama. Tumitig ako sa kisame naming may marka ng tulo ng ulan. Tinitigan ko iyon. Sa lawak ng imahinasyon ko’y nakakabuo ako ng iba’t ibang images. Naalala ko tuloy yung pelikulang Sigaw ni Richard Gutierrez. Bigla akong napaigtad ng upo. Nakakatakot. Baka may lumabas na mukha ng babae sa kisame.

Nilibot ng mata ko ang paligid ng kwarto. Ano bang pwede kong pagkaabalahan para makatulog ako? Pampapagod kumbaga.

Naalala ko bigla ang mga lumang Magazine ko na balak ko nang itapon. Hahalungkatin ko na lang iyon para maantok ako.

Sa ilalim ng mesa kong maliit kung nasaan ang Bearry ko ay may maliit ring tokador. Binuksan ko iyon at doon ay umultaw ang mga Magazine kong nayupi na dahil pinilit kong pagkasyahin.

Parang magical ang sumunod na eksena nang lumipad sa hangin ang alikabok. Aaah! Sakit sa ilong!

Hinablot ko ang lahat ng mga Magazine na iyon at tinuwid ang mga natuping parte.

Nanlaki ang mga mata ko ng makita ang maliit na picture ni Samantha sa cover ng isang Local Entertainment Magazine. Nawala agad ang pagka-shock ko ng maalalang socialite nga pala siya.

Eh ano naman kung sikat siya? Mukha pa rin siyang bakla.

Sa sobrang inis ko sa mukha niya, iniangat ko ang Magazine. Gusto ko sanang itapon pero natigilan ako ng makita ang caption na nakadikit sa photo niya.

Lalong lumaki ang mga mata ko sa nabasa ko. Di ako makapaniwala’t halos di makapagsalita.

Teka, kailangan kong i-confirm ang balitang ito. Kailangan kong mag-research.

Bumaba ako at mabilis na pumunta sa Computer Shop ni Mang Jun.

Tinayp ko ang pangalan ni Samantha at ang petsa kung kailan nagawa ang article na iyon sa Magazine. Nahirapan akong hanapin ang hinahanap ko. May katagalan na kasi ang balitang iyon at mukhang hindi naging malaking balita. 2007 iyon at base sa natatandaan ko, hindi pa siya ganun kasikat na socialite.

Maging ang mukha niya’y iba pa sa picture. Parang may nagbago... nagparetoke kaya siya?

Hindi ako sumuko, binaligtad ko ang pagkaka-phrase ko nang ilang ulit sa hinahanap ko hanggang may umultaw na nag-iisang blog.

Binasa ko ang blog at ang mga comments doon. Biglang may evil laugh na lumabas sa labi ko kaya nagtinginan ang karamihan sa katabi ko. Sa wakas, may bala na ako laban kay Samantha! Yari ka.

Naalala ko ang kaklase ko noong High School na si Alfred. Showbiz reporter iyon ngayon sa isang TV Network. Matutulungan niya ako sa aking plano. Tinawagan ko agad siya.

Saglit kaming nagkwentuhan at nagkamustahan. At dahil close naman kami at alam din niya an nangyari sa amin ni Andrei, hindi na ako nagpaligoy-ligoy pa.